චූටි මැණිකෙට ආදරෙන්......

තාත්තා උනත් මා බත සරි කරන….
අම්මා නුඹයි මගෙ දරු දරියන් රකින….

අමරදේව මාස්ටර්ගෙ මේ සින්දුව ඇහෙන ඇහෙන වාරයක් පාසා මට මතක් වෙන්නෙ අපේ අම්මයි තාත්තයි. අපිට නොපෙන්නුවට අනන්තවත් දහ දුක් විඳින්න ඇති අපිව හදන්න. ආණ්ඩුවෙ කන්තෝරුවල ලිපිකාරයො වෙච්ච ඒ දෙන්නට හතරමහා නිධානය පහලවෙලා නොතිබුනාට මට  අපි දුක් වින්ද කියල මතකයක් නෑ. මං හිතන්නෙ හැම දුකක්ම ඒ දෙන්න විඳ දරාගෙන අපිට හිනාවෙන්න ඉඩක් හදල දෙන්න ඇති.

දැනට අවුරුද්දක විතර ඉඳල ඒ හැඟීමට තවත් අමුත්තියක් එකතුවෙලා. ඒ වෙන කවුරුවත් නෙමෙයි.

මෙච්චර කල් තනියම නිදාගත්තු ඇඳ බෙදාගන්න, තනියම අඬපු මාත් එක්ක හවුලේ අඬන්න, හවුලේ හිනාවෙන්න, මගෙ ගොං කමකට රවන්න, මට නීති දාන්න, රණ්ඩු වෙන්න, කොටින්ම මගෙ ජීවිතේ බෙදාගන්න ආපු චූටි මැණිකෙ.

මං මේ බ්ලොග් එක ලියන්න පටන්ගත්තෙ උඹ ගැන ලියනව කියල හිතාගෙන. ඒත් ඊට කලිං වෙන අනං මනං නොදැනීම කුරු‍ටු ගෑවුණාට උඹේ හිතේ අමනාපයක් නැතුව ඇති. එහෙම උනේ මට උඹ ගැන ලියන්න කොහොම පටන්ගන්නද කියල හිතාගන්න බැරුව උන්න හන්ද. එහෙමයි කිව්වට මම දන්නෙ නෑ අදත් මට උඹ ගැන හිතේ තියන හැඟීම් සේරම ඒ විදියටම ලියල තියන්න පුළුවන්  වේවිද කියල. මගෙ වචන එච්චරටම පොහොසත් නෑ. ඒක හන්ද මේ ලියවෙන්නෙ මගේ හිතේ උඹ ගැන තියෙන ආදරෙන් අංශු මාත්‍රයක් විතරමයි.

මට තවම මතකයි අපේ අම්ම ලංකාදීප ලහිපිටේ උඹව හොයන්න වෙච්ච මහන්සියක්. හැම සති අන්තයකම අම්ම කො‍ටු ඇඳල, බෝල ඇඳල තියෙන ගෑණු ළමයි අස්සෙ උඹ ඉන්නවද කියල මං අම්මට හොරෙන් බලනව. ඒ වෙනකොට මං හතර සැරයක්ම අසාර්ථක වෙච්ච, හතර සැරයක්ම පපුව පුච්චගත්තු ආදරවන්තයෙක් හන්ද උඹ ගැන උනත් මහා බලාපොරොත්තුවක් තිබුනෙ නෑ.

අනික මගෙ කිසිම විශ්වාසයක් තිබුනෙ නෑ ප්‍රපෝස්ඩ් මැරේජ් ගැන. ආදරේ කරලත් තේරුම් ගන්න බැරි වුනාම ම්ට එහෙම හිතුන එක වැරදි නෑ. අනික උඹ කොයි වගේද කියල දන්නෙත් නෑ නෙ. මහත, මිටි, කලු, කකුල් පැලිච්ච, වපර ගෑණු ළමයි මගෙ හිතේ කැරකෙන්න පටන් ගෙන හිටියෙ ඒ වෙනකොටත්. ඒත් එල්.ආර්.එච් ක්වාටර්ස් වලදි උඹව දැක්කට පස්සෙ ඒ හිත වෙනස් උනා. මං දැකල තියෙන ලස්සනම ගෑණු ළමය නොවුනට උඹ හරි ලස්සනයි. මූන බැලුවෙ නෑ ඔළුව උස්සල අතේ බැඳල තිබුන ඕරලෝසුවත් එක්ක සෙල්ලං කර කර අහපු දේවල් වලට උත්තර දුන්න මිසක්.

එතනින් පස්සෙ වෙච්ච දේවල් උඹයි මමයි දන්න හන්ද ආපහු මෙතන ලියන්න යන්නෙ නෑ. ඒත් මගෙ හිතේ තියෙන දේවල්………

පෝරුවෙන් බහිද්දි උඹෙ හීතල වෙලා තිබුන චූටි අතින් අල්ලගත්තෙ දෙයියනේ දැන් මේ මගේ ගෑණි නේද කියල හිත පුරවන්. එදා ඉඳං අද වෙනකන් උඹෙ හිතෙන් වාන් දමන ආදරෙන් මං හැමදාම පෙඟිල තෙතබරියං වෙලා. වෙලාවකට උඹේ ඒ ආදර්ට අලගු තියන්නවත් මගෙ ආදරේ මදිද මන්ද. එහෙමයි කියල උඹ කවදාවත් කණු කුණු නොගෑවට හැමදාම මහෙ හිතේ මහා බරක් තියෙනව මං ඇතිවෙන්න ආදරේ දෙන්නෙ නෑ කියල. උඹට වැරදිලාවත් එහෙම හිතෙනවනම් මට සමාවෙයං. මෙගෙ පපු සොරොව්ව පුංචි වැඩි ඇති හිරවෙලා තියෙන ආදරේ එකපාරටම එලියට නො එන්නෙ. ඒත් මැරෙනකන් ගලන්න තරම් ආදරයක් මේ පපුව ඇතුලෙ හිරවෙලා තියෙනව.

මට මතකයි ඉස්සර දවසක ඔ‍ෆිස් එකේ බැඳපු එකෙක්ගෙන් විහිලුවකට වගේ ඇහුවම “උඹට ආපහු බඳින්න චාන්ස් එකක් දුන්නොත් බඳිනවද” කියල. ඌ මට මොකක්ද හිනා යන කතාවක් කිව්වට මං දැං දන්නව ආපහු උඹවම බඳින්න මගෙ හිත කොච්චර ලේස්තිද කියල. එච්චරටම උඹ මගේ වෙලා.

ඉස්සර මං වැඩ ඇරිල ගෙදර එන්නෙ උඹෙ ඔය උණහුම් උකුලෙ ඔළුව තියං ඉන්න බලාගෙන. පණ හිහිල්ල ගෙදර එන මට ඒක මහා සැනසීමක්. උඹේ හීනි ඇඟිල තුඩු කෙස් අතරින් දුවනකොට කියාගන්න බැරි සනීපයක් දැනෙනව. එහෙම ඉඳල ඩිංග වෙලාවකින් හෙල්මට් එකේ රස්නෙට දාඩිය දාල ගඳ ගහන ඔළුව ආදරෙන් ඉඹිනකොට මට උඹ ගැන හිතෙන ආදරේ කියාගන්න තේරෙන්නෙ නෑ බං චූටි මැණිකෙ. ඊට පස්සෙ තව තවත් තුරුළු වෙන්නමයි හිත. “යනව යනව ගිහිල්ල ඇඟ සෝදගන්නව හොරා”… කියල හිනාවෙලා තල්ලු කරල මාව එලවගන්නෙ නැත්නං එහමම නිදාගන්නමයි හිත බඩගින්නෙම.

ඒත් දැං මං ගෙදර එනකොට ඒ උකුළෙ ගොඩක් වෙලාවට අපි දෙන්නගෙ පුතු පැටිය හරි සනීපෙට දොයියනව. ඒ වෙලාවටනං ඉතිං ඩිංගක් විතර දුක හිතෙනව ඉස්සර උඹේ උකුලෙ උණුහුම මතක් වෙලා. ඒත් අර බෙල්ල ඇල කරල ඇස් පුංචි වෙන පරණ පුරුදු හිනාවට ඔක්කොම මහන්සිය කොහේ යනවද මන්ද. මොන මගුල කරත් උඹත් එක්ක තරහ වෙන්න බැරිත් ඔන්න ඔය හිනාවටම තමයි. උඹ මොන ගොන් වැඩේ කලත් ඒ හිනාව දැක්කම මට ආපු කේන්තිය එතනින්ම ඉවරයි.

මං දැකල නෑ උඹ මේ අවුරුදු එක හමාරටම බුම්මගෙන නහයෙන් අඬ අඬා ඉඳපු දවසක්. හැම තිස්සෙම ඉන්නෙ මේ දැං අවුරුදු ලැබුව වගේ. එහෙම වෙන්නෙ කිසිම කහටක් නො‍රැ‍ඳෙන උඹේ අහිංසක හිත හන්ද වෙන්න ඇති. පුංචි දරුවෙක් සන්තෝස කරනව වගේ උඹව සන්තෝස කරන්න හරිම ලේසියි. රටකජු ගොට්ටකට, තෙල් දාපු කඩල මුලකට, එහමත් නැත්නං රුපියල් දෙකේ වඩේ අහුරකට උඹෙ හිත පිරෙනව. ඒ තරමට උඹේ බලාපොරොත්තු සරළයි, අහිංසකයි.

අතට කීයක් හරි හම්බුවෙලා “යං අපි ඇඳුමක් ගන්න” කිව්වම “ඔව් අපි ඔයාට ඔ‍ෆිස් ඇඳන් යන්න ලස්සන ෂර්ට් එකක් ගනිමු” කියල උඩ පැනගෙන ලැස්තිවෙනව. ඊලඟට මං කඩේ ඇතුලෙදි “මට නෙමෙයි ඕයි තමුසෙ මොනව හරි ගන්නව” කියල කොච්චර උඹත් එක්ක ඔට්‍ටු වෙනවද. අන්තිමේදි කියන දේ නාහන උඹට හොඳවැයින් පොල් ටොක්කක් ඇනල බලෙන් අරන් නොදුන්නොත් එහෙම උඹ හැම තිස්සෙම හදන්නෙ මට මොනවහරි අරන් දීල උඹ හිස් අතින් ගෙදර එන්න. මං උඹ වගේ පරිත්‍යාගශීලී ගෑණියෙන් තවම දැකල නෑ චූටි මැණිකෙ මගෙ අම්ම ඇරුනම.

උඹ මට මගෙ ජීවිතේ මුනගැහිච්ච හොඳම යාළුව. මට හිතෙන ඕනම විකාර අදහසක් උඹට දෙපාරක් නොහිතා කියන්න පුළුවන්. උඹ නොවෙන්න වෙන ගෑණියෙක්නං මං ලක්මි ගැනයි අනූ ගැනයි කියවනකොට මට පිස්සු කියල දමල ගහල ගිහිල්ල මෙලහකටත්. මොනව කිව්වත් ඉරිසියාවෙන් පැලෙන්නෙ නැතුව හිනාවෙලා “තමුසෙට පිස්සු ඕයි” කියල හිනාවෙලා ඉන්න හැම ගෑණියෙක්ටම බෑ බං උඹ වගේ. අනික හිත පිරුවටයක් වගේ නැත්නං කවදාවත් ගෑණියෙක්ට කියන්න බෑ තමන්ගෙ මිනිහගෙ කලින් ආදරය බලල එන්න වෙලාවක යං කියල. උඹ එහෙම කිව්වම මං පුදුම වෙලා ගියා මේ ගෑණිගෙ හදවත මෙච්චරටම ලොකුයිද කියල.

ඉතිං මට කියාපන් අම්ම තාත්ත වගේ මට ආදරේ කරන උඹ හන්ද මේ ජීවිතේ ලස්සන නැද්ද, සරළ නැද්ද කියල.

මට උඹ ගැන ආඩම්බර නැද්ද කියල.

ප/ලි: මේ ලියපු දේවල් කියවනකොට බොළඳ කතා කියලත් හිතෙනව. ඒත් මහප්‍රාණ විදියට ආදරේ කරන්න නොදන්න මං උඹ ගැන වෙන මොනව ලියන්නද මගෙ චූටි මැණිකෙ?

About these ads