නවම් මාවත දරුණු හැකර් ප්‍රහාරයකට ලක්විය !

බැරිම තැන මම මේක හැක් කලා. හැමදාම බ්ලේඩ්, සිරින්ජර්, ෆෝසෙප්, කිඩ්නි ට්‍රේස්, ඇනස්තීශියා ඇප්‍රේටස්, ඉන්ක්‍යුබේටර්ස් එක්ක හරඹ කරන මට බ්ලොග් එකක් හැක් කිරීම කජ්ජක් නෙමෙයි කියල අමුතුවෙන් කියන්න ඕනෙ නෑනෙ. කොහොම උනත් තුන් හිතකවත් නොතිබුන දෙයක් තමයි මේ උනේ. ඒත් ඉතිං මටෙයි කියල හැමදාම ඉවසන්න පුළුවනෑ. බැරිම තැන තමයි හිතට එකඟව නොවුනත් මේ වැඩේ කලේ. කොහොම උනත් මම මේකෙ වගකීම නම් ගන්න කිසිම සූදානමක් නෑ. සම්පූර්ණ වැ‍රැද්ද නවම්ගේ. මගෙ මිනිහ උනත් සුද්දකරන්න ඕනෙ නෑනෙ.

මේක පටං අරන් දැනට මාස හතරක් පහක් විතර ඇති, පෝස්ට් පනහත් පන්නල, හිට්ස් විසිදාත් පැනල, මහ ලොකු බ්ලොග් යාළුවො කට්ටියකුත් ඉන්නවලු. ඒත් ඉතිං මට ඒ කිසිම දෙයකින් සතපහක වැඩක් නෑ. කොච්චර ඉල්ලුවත් මට ආසාවට එක පෝස්ට් එකක් ලියන්න දෙන්නෙ නෑ මේ මිනිහ. ඉල්ලුවොත් කියන්නෙ “අනේ මේ ඔයා ලියන පෝස්ට්” කියල. ඒ කතාව වැරදිමත් නෑ. මම එච්චර ඔය ඔන්ලයින් වැඩ දන්නෙ නෑ නෙ. ඒත් ඉතිං අනේ අපිටෙයි කියල කියල දුන්නොත් තේරුං ගන්න බැරිය මොකෝ.

ඒකත් ඉතිං මේ මිනිහට වෙලාවක් තියෙන්න එපැයි. උදේ පස්සට ඉරපායනකං බුදියගෙන ඇඳ ගාවටම එන තේ එක එක හුස්මට බීල දඩි බිඩි ගාල කලිසමට බැහැල වැඩට දුවල ආයෙ ඉතිං රෑට කන වෙලාවටනෙව ගෙදර එන්නෙ. උදේට මූණ හෝදන්නෙත් නැද්ද කොහෙද. ඊයා….

වැඩිය එපා, පහුගිය දොහේ තිබුන අර අවුරුදු උත්සවේට මාවයි පොඩි එකායි එක්කං ගියාන මක්ක වෙනවයි. [හිතේ කේන්තියට එහෙම කිව්වට මට එදා උදේ පන්තියක් තිබුන නෙව. මට හෙන තර්ජනේ පන්ති නොයා යං උත්සවේට කියල] ආයෙ මං බෑ කිව්ව. ඕවයෙ බඩගාන්නයි පොඩි එකා හදාගන්නයි, පන්ති යන්නයි, රස්සාවට යන්නෙයි…. එක වැඩක් කියලයි මට..

කොහොම උනත් මේ කෙහෙල්මල් බ්ලොග් එක හන්ද මට සෑහෙන්න පාඩුයි. ඉස්සර හරක වගේ ගෙදර වැඩ කරපු මිනිහා දැං ඇඳට වෙලා ලැප්ටොප් එකත් උකුලෙ තියාගන කොට කොට ඉන්නව විතරයි. මෙලෝ වැඩක් කරන්නෙ නෑ. වෙලාවකට රෑට කන්න සිහියත් නෑ. පහුගිය දවසක පොඩි එකා ඇඳේ තියල ඩිංගකට බලාගන්න කියල ගියා මීයෙක්ද කොහේද කුස්සියෙ බඩු පෙරලනව ඇහිල. ඇවිල්ල බලද්දි පොඩි එකා රෝල් වෙලා ඇවිල්ල ඇඳවිට්ටම බදාහෙන ඉන්නව. තව ඩිංගෙන් බිම. මේ මිනිහ ඒ මුකුත් දන්නෙ නෑ, ලැප්ටොප් එක බදාගෙන. ආයිත් නෑ මං එදානං කිව්ව උන්දැට කන්දෙකේ ඇඟිලි ගහගන්න. ඔන්න ඊටපස්සෙ ඇස්දෙකේ කඳුළු පුරෝගෙන මං දිහා බලං ඉන්න පටන්ගත්ත. එදා ඉතිං මට ළමයි දෙන්නෙක්ම නළවන්න උනානෙව. ආයිත් නං මොකක් කළත් බනින්නෙ නෑ කියල හිතාගත්ත. හරිම අමාරුයි මේ මිනිහ නළවගන්න අඬන්න ගත්තම.

එදායින් පස්සෙනං ගෙදර ආවම ලැප්ටොප් එක බදාගන්න එක ඩිංගක් විතර අඩු උනා. එහෙමයි කියල ආයෙ මට උදව්වක් නෑ. ඒ වෙලාවත් මේ මනුස්සය ගන්නෙ මගෙ උකුළෙ ඔළුව තියාගෙන ඉන්න. මාත් ඉතිං හොරි කසපිය ගිණි පිඹපිය වගේ තමා. අනේ මන්ද ගෑණු අපිට නිවනක් නෑ නෙ මේවගේ මිනිස්සු බැඳගත්තම. ආදරේ කියල මෙහෙමත් කොරන්න පුළුවනෑ. මං හිතන්නෙ ගෙදරදි වැඩිය ඔය බ්ලොග් කෙරුවාව නොකලට ඔ‍ෆිස් එකේදි ඒකටත් එක්ක ලියනවද කොහේද. නැත්නං සතියට පෝස්ට් දෙකක් තුනක් කොහොම ලියන්නද. රස්සාවටත් කෙළවෙන පොටක්ද දන්නෙ නෑ ඒ සැරේ. ආයෙ නෑ එහෙමනං පොඩි එකාවත් අරං යනව අම්මලාගෙ ගෙදර ඕන කුදයක් ගහගන්න කියල. එතකොටවත් තේරෙන්නෙ නැතෑ ඔය බ්ලොග් කෙරුවාව මාසෙ අන්තිමට කන්න බොන්න දෙන්නෙ නැතෙයි කියල.

හිතේ ආවේගෙට මේක හැක් කලාට ලියන්න දෙයක් හිතාගන්න බෑ. ඒක හන්ද මං නවම් ආපහු එන්න කලින් ලැප්ටොප් එක තිබුන දැනම තියල කුස්සියට යන්න ඕන තේ එකක් හදල දෙන්න. බෝතලේ වතුර දැං නිකන්ම නිවෙන නිසා කේතලේ ලිපේ තියන්න වෙනව. නැත්නං ආයෙ නිවිච්ච වතුරෙන් තේ හැදුව කියල වෙනම අඩව්වක් අල්ලයි ඔය මිනිහ. ඕව් ඕව්.. හීන්දෑරි කමට උන්නට හරි නීතිකාරය. ඩිංග එහා මෙහා වෙන්න බෑ.

ආ… කියන්න හිතාගෙනම ආපු එක තව පොඩ්ඩෙන් අමතක වෙනව.

මේ මං කලා වගේ අනිත් බ්ලොග් ලියන අයගෙත් බිරින්දෑවරු, වෙන්ඩ බිරින්දෑවරු ආතතියෙන් නම් ඉන්නෙ මං වගේ තම තමන්ගෙ මිනිස්සු ලියන බ්ලොග් එක හැක් කරල ඔන්නෙ ඔහේ හිතේ තියන ආවේගෙ පෝස්ට් එකකට දාල පබ්ලිෂ් කරල දාන්න. මම මේ අත්දැකීමෙන් කියන්නෙ. ආයෙ නෑ ඊට පස්සෙ හිතට පුදුම සැනසිල්ලක් දැනෙන්නෙ.

එතකොට රට්‍ටු දැනගන්නෙ නැතෑ මේකල කරන වැඩ ගෙවල් වලදි. ආයෙ බ්ලොග් ලියන්න ගියාම එයාලට වැඩිය හොඳ මිනිස්සු ලෝකෙම නෑ වගේ තමයි කතාව. ගෙවල් වල ඉන්න ගෑණු අපිනෙ දන්නෙ එයාලෙගෙ වැඩ. තව ඉතිං කියන්න  තියෙන දේවල් නං අනන්තයි. ආයෙ ඉතිං ඒව කිව්වොත් බල්ලො බහ් කන්නෙ නෑ. අනික පවුල පරිස්සංකරගන්නත් එපැයි.

වැඩේ ගැස්සිලා ගියොත් අර ටැබූගෙ, මොහොමඩ්ගෙ, පිස්සාගෙ බ්ලොග් හැක් කරපු මහා හැකර් රාජයා බෙල්ල මුලින්ම අල්ලල දීල ජාම බේරගන්න පුළුවන්. ඕනනං වෙනදට වැඩිය කටට රහට විශේෂ කෑමක් හදල දීල වෙනදට වැඩිය පොඩ්ඩක් ආදරේ පෙන්නන්න, විනාඩියෙන් ඔය මිනිස්සුන්ට ඕව අමතකයි. ආයෙ ඉතිං ඔය පිරිමි ජාතියම ‍රැවටෙන්න බලාගෙන ඉන්න සත්තු ජාතියක් කියල නවම් හැමතිස්සෙම කියන්නෙ කට කහනවට වෙන්න බෑනෙ !

මීට,
චූටි මැණිකේ…