එහෙමත් කාලයක් හැබෑටම

බහින්නයි කිව්වෙ ලොවි ගහෙන් !!

දොරකඩ ගහෙන් කඩාගනිපු හීනි පේර කෝ‍ටුවත් උරුක් කරගෙන ලොවි ගහේ කොළ වලට බනින ආච්චිගෙ ඔළුගෙඩිය විතරයි මට පේන්නෙ. ගිණි මද්දහනෙ අව්ව හරියටම එයැයිගෙ තෙල් ගාල තදකරල බැඳපු කොණ්ඩෙට වැදිල එහෙ මෙහෙ වීසිවෙනව. හරියට අර ටී වී එකේ හවසට පෙන්නන සින්දුවල කැරකෙන කණ්නාඩි කෑලි අල්ලපු ව්ලිය වීසිවෙන වීදුරු බෝලෙ වගේ. මෙච්චර කාලයක් උන්න මං මෙහෙම විජ්ජාවක් දැකල තිබුනෙ නෑනෙ.

දැං මං එකපාරක් කිව්ව නේද බහින්නෙයි කියල, මට කෝලං කරන්න වෙලාවක් නෑ මෙතන…

ඒ පාරනං ආච්චිට කේන්ති ගිහිල්ලද කොහෙද, නැත්නං මක්කටෙයි අර පේර කෝ‍ටුවෙන් අත මායිමේ තියන ලොවි කොළ වලට ගහන්නෙ.

දැං බැසොත් නං ආයෙ දෙකක් නෑ හොඳවැයිං කෝ‍ටු පාරවල් තුන හතරක් වදිනව පළු නඟින්න.

දෙණියෙ වෙලේ වතුර බිබුලට පැනපු දවසට වඩා අද නං ආච්ච්ට කේන්ති ගිහිල්ල. ඒ කියන්නෙ මෙදා පොටේ පස්ස පැත්තටත් වදිනව.

මට හොඳට මතකයි ඇඩ්ඩිං මාමලයි අහ පැලමද කන්න ගිහිල්ල පොල් උල කකුල උඩ අතෑරගත්ත දවසෙ ලෙඩා කියල බලන්නෙ නැතුව පළු නඟින්න දුන්න පාර. හපෝ ආයෙම නං එහම එකක් කන්න බෑ.

ඩිංග වෙලාවක් නොහොල්මනේ ඉන්නකොට ආච්චිගෙ ගමං වේගෙ එහම යාන්තමට බාල උනා. කෝට්ට වැනිල්ලත් නැවතිලා..

කරදර නොකර බහින්න දරුවො කියන එකක් අහල….

ආ.. ඔය එන්නෙ.. ආච්චිගෙ කේන්තිය නිවීගෙන එන්නෙ.. ඒත් දැන්ම බහින්න නරකයි. තා ඩිංගක් ඉන්න ඕන. එයැයි දන්නව කේන්ති අරං මාත් එක්ක මෙලෝ දෙයක් කරන්න බැහැයිය කියල.

පුතේ.. කෝ බහින්නකො කිව්වම. ඊයෙ සීය ගෙනාපු තල්සූකිරි මුලත් ඇති. යං…

හෙහ් මං අහුවෙයි ඕවට. චූටි අම්මයි මායි ඊයෙ හැන්දෑවෙමයි ඒකට වගකිව්වෙ. ඒත් ඒ වගක් මෙතන කියන්න නරකයි. එහෙම උනොත් ආයෙම පරළවෙන්න බැරි නෑ ආච්චි.

කෝ කෝ මගෙ හොඳ පුතානෙ. බහින්නකො ඔය ගහෙන්, ඔන්න තව වෙලා ඉඳල දිමිගොට්ටක් එහෙම ඇවිස්සුනොත්…….

ආච්චි දන්නෙ නැති උනාට දැනටමත් එක දිමිගොට්ටක් යාන්තමට ඇවිස්සිලා එක එකා මගෙ කකුල දිගේ නඟිනව. දඟලන්නත් බෑ තවත් එවුන් ඇවිස්සෙයි කියන බයට. කලබලේට බහින්නත් බෑ ආච්චිගෙ අතේ තියන කෝ‍ටුව දකිනකොට. ඒකෙන් වැදිච්ච පාරවල් මතක්වෙනකොට දිමියං කෑම සනීපයි කියල මං වගේම චූටි අම්මත් හොඳට දන්නො.

දැන් වෙලාව හොඳයි වගේ මගෙ ඉල්ලීම ඉදිරිපත් කරන්න..

මට ආයෙම මල් කපන්න ඕනෙ, නැත්නං බහින්නෙ නෑ නෑ මයි.

මම පොඩ්ඩක් සද්දෙ දාල ලොවි අතු හොලවල එහෙම කිව්ව.

අනේ පුතේ මල් කැපුවම කැතයිනෙ. ලස්සනටනෙ ගස්වල මල් පිපෙන්නෙ..

හා එහෙනං පුංචිමාම කපන්නෙ, එයැයිට විතරක් හොඳයි ?

අනේ දරුවො ඒ කිතුල් මල් නෙ. අනික ඒව කපන්නෙ පැණි ගන්නනෙ.

ඒ උනාට කමක් නෑ මටත් මල් කපන්න ඕන, මට ඇහැක අර තඩි කිතුල් ගස් බදන්න. ආයෙම අයිලෙ පදින යකා වගේ මහ හයියෙන් ලොවි අතු හොලවල කිව්ව.

පුතේ නටන්න එපා. ඔතන දි !!!

ආච්චිට කියල කට ගන්න හම්බු උනේ නැ මහා දිමි සේනාවක් කඩං වැ‍ටුන මගෙ ඔළුවෙයි කං වලයි අත පයෙයි.

කනව කනව ඉවරයක් නෑ. පිහිදානකොට අහුරු අහුරු අතට අහුවෙන්නෙ.. කාණ්ඩයක් මගෙ මූණ කනව තව කාණ්ඩයක් කං කනව, තව එවුන් තව තව නා නා ප්‍රකාර තැන් කනව.

බුදු අම්මෝ , ඉන්න බැරියෝ. කනවෝ කනවෝ..

සරබරාස්…….. දඩහ් !!!!!

ගහෙන් පෙරලිච්ච මං නතර උනේ තිලේ අම්ම කපල මට්ටන් කරල හදල තිබිච්ච රත්මල් පඳුරු වැට උඩ !!

අම්මෙහ්…. ආහ්…..

මල් පඳුරු අස්සෙ හිරවෙච්ච හිරවිල්ලට හෙල්ලෙන්නවත් බෑ මට.

ඇත ඇත….. මේකගෙ නාහට නාහනකොම තරමට නෙමෙයි. දැං ඉතිං උහාන පලකො කංකානං ගෙදර. මට නං තවත් බෑ මේ සුම්මක්කරේ කොරන්න. ඉන්න දීපංකරේකින් තාත්තණ්ඩිට ඇවිල්ල එක්ක යන්නෙයි කියනො.

ආච්චි මට පලු යන්න බැන බැන උස්සල ගත්ත හිරවෙලා උන්න රත්මල් පඳුරු ගොඩෙන්.

හරි හරි.. ඕකට කෑගහන්න ඕනෙයි. ඔය ළමය ඉන්නෙ යහතිං. ඔහෙටත් කුඩුහම කැඩුනම ඇති ගම දෙවනත් කරන්න. සීයා ඔප්පු මිටිය අස්සෙන් බලන ගමන් කිව්වෙ නිකං ඔලොක්කුවට වගේ.

සීයයි මුණුපුරයි ඕන කෙංගෙඩියක් කරගනන් එකයි, මං නෑ ආයෙ ඇහැක් ඇරල බලන්නෙ දෙකට පැළුනයි කිව්වත්.

හොඳටෝම කේන්ති ගිහිල්ල හිටිය ආච්චි බුරුල් වෙච්චි කොණ්ඩෙ දකුණු අතින් පටලෝල ගැටයක් දාගෙන කුස්සිය පැත්තට යනගමන් කියාගෙන ගියා.

මොකෝ පුතේ අච්චිත් එක්ක ඔට්‍ටුවෙන්න ගස් නැග්ගෙ.

මං ගස් නැග්ගෙ මගෙ උවමනාවට නෙමෙයි. සීයහෙ ඔපීසි කාමරේ තියන අළුත් ගෙයි දිග පඩිය උඩ වාඩිවෙලා තැලුම් අතගාන ගමන් මං කිව්ව.

එහෙනං ?

ආච්චි මං පස්සෙන් එලවන්න ගත්තනෙ සීයෙ. ඒ මදිවට අර හීනි පේර කෝ‍ටුවකුත් අතේ.

හෙහ් හෙහ් හෙහ්.. ගාල හිනවෙච්ච සීය ඔළුව වැනුවෙ හරියට “ඊටපස්සෙ” කියල අහන්න වගේ.

ඉතිං මං සුරුස් ගාල පස් කණ්ඩියට නැඟල එතනින් ලොවි ගහට මාරු උනා.

හ්ම්…. මොකෝ එතකොට ආච්චි එලෝගෙන ආවෙ ?

ආ.. මේ අර එයැයි වවාපු බිං ඕකිඩ් පඳුරුවල හැදෙන මල් කැපුවයි කියලනෙ. මං වැඩිය ගානකට ගන්නෙ නැතුව කිව්ව.

මක් කිව්ව ? අර අහවල් දෙයකටද මල් කපන්න ගියේ ?

පැණි ගන්න.

පැණි කොහෙන්ද ඒවයෙ. පැණි තියෙන්නෙ කිතුල් මල් වල නෙව.

ඉතිං සීයෙ මට ඇහැක අර විසාල කිතුල් ගස් බදන්න. ඒකනෙ මං ඇහැක් විදියට බිම තියන එකක් කැපුවෙ. ආච්චි ඒකත් එපාලු.

හ්ම්ම්.. ඒකත් හැබෑව. පුතාට ඇහැක කිතුල්ගස් බඩගාන්න. හැබැයි ඉතිං එහෙමයි කියල මිදුලෙ වවල තියන මල් සේරොම ටික වනසල දැම්මම හරියන්නෙ නෑ නෙව.

අපි මෙහෙම කරමු. මං පුතාට කපන්න මලක් හොයල තියනං. ඒකට ඩිංගක් වෙලා යනවනෙ. එතකං හොඳ දරුව වගේ චූටි අම්මත් එක්ක ගිහිං ඔය දිමියං කාපු තැන්වල මක්ක හරි ගාගන්නකො.

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

දිමියං කාපුවට බෙහෙත් කරන්න ගිහිල්ල වෙච්ච විනම්බෑසිය ලියන්න තවත් පෝස්ට් එකක් ඕන කරන හන්ද ඒ චැප්ටර් එක ස්කිප් කරල පැය හතරක් විතර ඉස්සරහට පනිනව කතාව මෙතන ඉඳං. [ඒ කතාව ටික පස්සෙ වෙලාවක ලියන්නම්]

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

ආ.. අන්න හරි. මලක් තියනව හිතේ හැටියට කපන්න ඇහැකි යං.

එහෙම කියපු සීය මගේ අතින් අල්ලං ගියේ පේර ගහ ලඟට.

පේර මල් කපන්න බෑ සීයෙ. ඒව චූටියි, අනික නැට්ටෙන් සු‍ටුස් ගාල ගැලවෙනව ඒව.

පේර මල් නෙමෙයි. ආං අතන බිමට නැවිච්ච අත්තෙ….

අඩේ.. මෙන්න කිතුල් මලක් වගේ එකක් කොළපුවත් එක්කම කහපාටට පේර ගහේ එල්ලෙනව.

ඒ මොකක්ද සීයෙ ඒ, එච්චර විසාල මල් කොහෙද පේර ගහේ.

දුවල ගිහිල්ල බැලින්නං සීය අඩි එකහමාරක් විතර පුවක් මලක් ගෙනැල්ල පේර කඳට තියල ගැටගහල.

එවෙලෙ මට ගියපු සන්තෝසෙ. මං සීය දිහා බලල හිනාවෙච්ච හිනාවිල්ලට තා ඩිංගෙන් කට කනේ ගැවෙනව. හෙහ් හෙහ්.

එදා ඉඳල දෙතුන් දොහක් යනකං මයෙ රාජකාරිය උනේ පහල ගෙදර පුංචි මාම ගස් මුට්ටියත් අරං කිතුල්ගස් බඩගාන ජාමෙට මාත් පොල්කට්ටක් විදල ලණුවකින් ගැටගහල හදාගත්තු මුට්ටි පොඩ්ඩක්ත් අරං අර පේරගහේ පීදිච්ච පුවක්මල කපන එක තමයි සීයගෙ දුණු පිහියෙන්.

මයෙ හිතේ අව්වට වේලිලාම පුවක් මල් කිණිති හැලෙනකන්ම මං මල් කැපුව.

About these ads