එබුවෙ ගේ කතා – ගඳ හො‍ටු 18 +

මගෙ මතකෙ හැටියට එබුවෙ මේ කතාව අපිට කිව්වෙ ඕලෙවල් කාලෙ වෙන්න ඕනෙ. ඒ කිව්වෙත් වෙන කිසිම එකෙක්ට කියන්න එපා කියල දහ අතේ වන්දෝගෙන. මොකද ඒ කාලෙ අපි රහස් සංවිධානයක් හදාගෙන හිටිය “සීක්‍රට් බර්ඩ්ස්” කියල. ඒ නමේ නිර්මාතෘත් එබුවෙම තමා. ඒ සංවිධානෙ එක නීතියක් තමා සතියකට එක ගානෙ තමන්ට වෙච්ච අලකලංචි, විශේෂයෙන්ම වෙන අයට කියන්න බැරි දේවල් කියන එක.

ඒ කියන කථාවෙ රසවත් ගතියෙ තරමට “සීක්‍රට් බර්ඩ්ස්” මෙම්බර්ෂිප් කාඩ් එකේ පිටිපසෙ ලකුණු දානව. මාසෙ අන්තිමට වැඩිපුරම ලකුණු ගන්න එකා තමයි ඊලඟ මාසෙ කන්ඩායමේ නායකය වෙන්නෙ. කණ්ඩායම් නායකය වීම ඒකාලෙ හැටියට බොහොම වාසි දායක තනතුරක්. වරප්‍රසාද හැටියට කණ්ඩායම් නායකයට ඉන්ටර්වල් එකේදි අනිත් සාමාජිකයන්ගෙ කෑම පෙට්ටි වලි කැමතිම එකත් එක්ක තමන්ගෙ එක මාරු කරගන්න පුළුවන් [මේ ප්‍රිවිලේජ් එක නම් වැඩි කාලයක් තිබුනෙ නෑ]. තව අනිත් සාමාජිකයන් එකතුකරපු එඩ්නා චොක්ලට් වලටද කොහෙද දීපු ක්‍රිකටර්ස්ලගෙ ස්ටිකර් ටික සතියකට තියාගන්න පුළුවන්.

ඒ කාලෙ හැටියට මේ නායකත්ව වරප්‍රසාද ඉහටත් උඩින්. ඒක හන්ද හැමෝම වගේ බොහොම උනන්දුවෙන් කිසිම විළිලැජ්ජාවක් නැතුව රෙද්දක් ඇඳං වෙන වෙලාවක කියන්න බැරි තමන්ට වෙච්ච කතා කියනව. සමහර වෙලාවට ටොම් පචත් ඇදල අරිනව. ඒත් වැරදිලාවත් කියාපු කතාව බොරුවක් කියල අහු උනොත් දැඩි දඬුවම්. ඒ කියන්න මාස දෙකක් යනකන් නායකයත්වයට තරඟ කරන්න බෑ. ඒ වගේම තමන් ගේන කෑම් එක විතරමයි කන්නත් පුළුවන්. ඉතිං ඒක බොහොම දැඬි දඬුවමක් වෙච්ච හන්ද කියන කතා වලට අහුනොවෙන්න පොඩ්ඩක් විතර අතින් වැඩිපුර දැම්ම ඇරෙන්න කිසිම කෙනෙක් පට්ටම පල් බොරු කිව්වෙ නෑ.

එදා එබුවෙ කියාපු ඌට සිද්ද වෙච්ච විළි ලැජ්ජා හිතෙන කතාව උගෙ වචන වලින්ම ….

උඹලට කියන්න එදා අපේ පල්ලෙහා කෑල්ලෙ දළු කඩන්න සෝමා ඒකිගෙ දූත් එක්කනෙ ආවෙ අපේ අහ.

අම්මට සිරි ඉතිං [ඒ ඉතිං අපි]

ඒකි පාරෙයි බං [ඒත් ඉතිං අපි තමා]

හිටහල්ලකො කියනකං.. බොලා පනිනවනෙ..

හරි හරි උඹ කියාපන්කො.

ඒකිත් ඉස්සෙල්ලම සෝමත් එක්ක තේ කෑල්ලට වෙලා තමයි හිටියෙ. හීන් පොදක් ආව හන්ද ඒකි ආව පඩි නැඟල අපේ ඉස්තෝප්පුවට.

නෑ… ඉතිං ? [ඒ කවුද කියල දැං අමුතුවෙන් කියන්න ඕනෙ නෑ නෙ]

ඒකි හරිම හැඩයි බං. ගවුං කොටේ ගහල පඩිය උඩ කකුල් දෙකත් නවාගෙන වාඩිවෙලා ඉන්නව දැං මට සාලෙ දොර අස්සෙන් පේනව.

මට ඉවසගෙන ඉන්නම බැරි උනා….

ඈ.. ‍තෝ මොකෝ කොලේ ??? [ඒ අපිට ඉවසගන්නම බැරුව]

මං තව විනාඩි පහක් විතර බලාගෙන ඉඳල සීන් එක රෙකෝඩ් කරගෙන ටක් ගාල ගියා කාමරේට.

කාමරේට ගියේ මොකෝ බං කෙල්ල තාම එලියෙ පඩිය උඩ නේද [ඒත් අපි]

යකෝ කාමරෙට ගියේ &^!*?;%)(#%*)@ න්න…..

හෙහ් හෙහ් හොක්කියෝ හූ…. [නරි]

තොපි එක්න බෑ මේක කියන්න.. හිනා වෙනවනං නිකා හි‍ටු !

අනේ නෑ නෑ කියහං බං.. අපි දැං බාගෙට ලකුණු දාගෙන එන්නෙ, එහෙම කියල මෙම්බර්ෂිප් කාඩ් උස්සල පෙන්නුව.

එහෙනං කෑ නොගහ අහපල්ල හරිය…

ඔන්න මචං මට &^!*?;%) කොටම කවුද කාමරේට පැත්තට එනව වගේ ඇහුන. මං ටක්ගාල පු‍ටු ඇන්ද උඩ දාල තිබිච්ච ලේන්සුවක් අරන් &^!*?;%) පිහිදාල #$&^!*?;%) ඇතුලට දාගත්ත විතරයී කාමරේට ආපි.

කඩුද බං ආවෙ කෙල්ලද ? [අපි තමා ඒ පාරත්]

තාත්ත බං !

හුටා.. ඉතිං ?

ආපු ගමං “මං මේ ගෙයි පුරාම හොයනව මෙහෙට දෙනව මගෙ ලේන්සුව” කියල මගේ අතේ තිබිච්ච ^$*(@!>$ පිහිදාපු ලේන්සුව උදුරගත්ත

නෑ….. ඊටපස්සෙ ?

මං ටක් ගාල කිව්ව “තාත්ත මං ඕකෙං හො‍ටු පිහිදැම්ම” කියල

ඉතිං ?

උඹෙ හො‍ටු මට ගානක් නෑ කියල දෙකට නවල සාක්කුවෙ දාගෙන උන්දැ ගියා.

අඩේ පට්ට සීන් එකනෙ. මේකට උඹට ෆුල් ලකුණු දෙන්න ඕනෙ !

පොඩ්ඩක් හිටපල්ල, හොඳම හරිය ඉවර නෑ බං.

යකෝ තවත් තියනවද… ?

නැතුව නැතුව. ඔන්න හැන්දෑවෙ තාත්ත ගෙදර ඇවිල්ල මට කතා කලා..

පුතා….. පුතා…

ඇයි තාත්තෙ…

මෙහෙ එනව….

ඇයි තාත්තෙ.. තමුසෙ මේ ලේන්සුවෙන් පිහිදැම්මෙ මොනවද?

හො‍ටු තාත්තෙ ඇයි ?

තමුසෙගෙ හො‍ටු හරි ගඳයි නෙ.. මීට පස්සෙ එහෙම හො‍ටු හූරන්න ඕනෙ උනොත් ලැට් එකෙට යනව හරිය…… ආයෙ මගෙ ලේන්සුවලින් පිහිදාල අහුවෙන්නෙ නෑ.

පින්තූරෙ ගත්තෙ : http://celluloidlover.tumblr.com/30day

එබුවෙ ගේ කතා – ඉකිරියා

ඔන්න තවත් දවසක් එබුවෙට ඕන උනා මූදේ නාන්න යන්න. මුගෙ මේ වැඩ වලට ඉතිං කවදත් අහුවෙන අපි හතර පස්දෙනා තමයි. මූදෙ නාන්න කිව්වම ඉතිං ගාල්ලෙ කොච්චර තැන් තියනවද.

ඕං ඉතිං පටං ගත්ත ජනමත විචාරණයක් නාන තැන තීරණය කරන්න.

ඒ මචං අපි යමං උණව‍ටුනෙ.

හපෝ බෑ බං ඔතන බිලිගන්නව. ඩිංගක් වතුරෙ එහාට ගියොත් බඩු හරි. එබුවෙ කියාපි !

එහෙනං යමං රූමස්සල.

පිස්සු කතා කරනවද බං, ඔය කැලේ යන්න බෑ මචං. අනික ඔතන වැල්ලෙ කපල්ස් පිරිල. එතෙන්ට ගියොත් නාන්න වෙන්නෙ නෑ. ඒත් එබුවෙ.

එහෙමං ඉතිං යමල්ල කො‍ටුවෙ සී බාත්.

අඩෝ…. අපේ මාම කච්චේරියෙනෙ බං. පොර දැක්කොත් අනිවා ගෙදරට කියනව. ඒපාර ඔබ්ජෙක්ෂන් එකත් එබුවෙ ගෙන්.

මේ… ! දැං නාන්න ඕනෙයි කිව්වෙත් බොට, ඒ එකෙ තැනකටවත් යන්න බෑ කියන්නෙත් උඹමයි. යන්න බැරිනං නිකා හි‍ටු.

අඩෝ අඩෝ එහෙම කරන්න එපා….. එහෙනං යමං සී බාත්, හැබැයි අළුත් කො‍ටු දොරකඩිං යමල්ල හරිය ?

හරි හරි ඕන උලව්වකින් යමල්ලකො කියල අපිත් දැං ඔන්න දා ගත්තු දවසෙ ආෆ්ටර් ස්කූල් කියල ගෙවල් වලටත් කෙප්පයක් කියල ඉස්කෝලෙ ඇරිල ඇඳුනුත් මාරු කරං හීන් සැරේ ගියා සී බාත්.

අප්පට සිරි ගියාට පස්සෙයි මතක් උනේ, ජොකා ඇරෙන්න වෙන ඇඳුමක් නෑ නෙව නාන්න. දෙනෝදාහක් ඉන්න තැනක ජොකා ඇඳං නාන්න.. අපෙ අප්පෝ ! ඊටත් ට්‍රිප් එකක් ආපු ගෑණු ඉස්කෝලයක් කො‍ටු තාප්පෙ උඩට එහාට මෙහාට ඇවිදිනව.

දැං මොකෝ කරන්නෙ. විනාඩි දහයක් බැලුව, පාලහක් බැලුව විස්සක්.. ම්හ්…  එකෙක්වත් හෙල්ලෙන පාටක් වත් නෑ.

ඕන පුකක් ! ජොකා පිටිං නාමු බං. ලැජ්ජාවක් තියනවනං උන් යන්නෙ නැතෑ.. එබුවෙ පෙරමුණ ගත්ත.

අපි එකා පිටිපස්සෙ එකා දැං බහිනව මූදට. එබුවෙ ඉස්සරහින්ම අපි ඌට පස්සෙන්. හරියට පැසන් සෝ එකක් වගේ.

හූ…… හිකි හිකි ෂ්…… හිකි හිකි…

මල හු*** අර කෙල්ලො අපිට හිනා වෙනව නේද ? පාත් වෙයල්ල යකුනේ වතුරට…. !!

එහෙම කියාපු අපේ වීර එබුවෙ දණක් විතර ගිලිල හිටපු වතුරෙ එකපාරටම වාඩි උනා ලැජ්ජාවෙන් බේරෙන්න.

වාඩි උන සුනංගුවට මෙන්න මූ බුදු අම්මෝ !!!!  කියාගෙන පස්ස පැත්ත අල්ලං නැඟිටපි !

ආයෙම

හූ…… හිකි හිකි ෂ්…… හිකි හිකි…

ඒ සද්දෙ ඇහිච්ච ගමං කෑගහං කෙලිං වෙච්ච එබුවෙ ආයෙම වතුරට පාත් උනා..

ඒ ගමන නැගිට්ටෙ &^$%;*#$##@!*$^&”:;)* %(#(@^)$ කියාගෙන.

නැගිට්ට ගමං දුවාපි වැල්ලෙ තියන ගස් ගොල්ලට.

ඔය ටික වෙන්න ගියේ නෑ එක තත්පර පහක්. කොටින්ම සිද්දිය වෙනකොට එකෙක්ගෙ වත් දණෙන් උඩට තෙමිල තිබුනෙ නෑ, ඒ මදිවට පෝලිමෙ අන්තිමට උන්න එකා තාම වතුර පාගලත් නෑ ඕං.

උනේ මොකක්ද කියල හිතාගන්න බැරිවෙච්ච අපි කට්ටියම එබුවෙ හොයාගෙන යනකොට මූ ඉන්නව ජොකාත් බාගෙට ගලෝගෙන නිකං මොනවද කාපු රිලව වගේ.

මොකෝ යකෝ තොට උනේ ?

අඩෝ කැ** ඉකිරියෙක් උඩ ද කොහෙද බං මං වාඩිවෙලා තියෙන්නෙ..

අනේ බලහල්ලකො මගෙ පුක තියනවද කියල ?

එබුවෙගෙ ඇඬිල්ලට අපේ උන්ට මැරෙන්න හිනා..

ඈ ඕයි පළවෙනි පාර වැරදිලැයි කියමු , මොන එහෙකටෙයි උඹ දෙවනි පාරත් ඌට පුක දෙන්න ගියේ ?

කවුද බං දෙවනිපාර දෙන්න ගියේ. දෙවෙනි පාර කෑගැස්සුනේ ලුණු වතුරට යකුනේ….

අනේ බං උඹවත් බලහංකො මේ හරක්ට තේරෙන්නෙ නෑ. උඹ ඉතිං සැං ජෝන් කරන එකානෙ. එබුවෙ මට කතාකරනව උගෙ හඩු පුක බලන්න…..

ෆස්ට්-ඒඩ් කලාට කොහෙද අපිට උගන්නල තියනවැයි ඉකිරියො ඇරපු උන්ට කොරන දේවල්.

ඒත් උගෙ වදේට ජොකා ගලෝල බැලින්නං ක‍ටු දෙකක් තට්ටමක් හිල් කරං ගිහිල්ල. තව ඩිංගක් හොඳින් බැලින්නං මේං කළුපාටට මොකක්ද එකක් ඇතුලෙ ‍රැඳිල.

මංචං එබුවෙ.. වැඩේ පොඩ්ඩක් සීරියස් වගේ !

අම්මට උඩු  …. ඒ කියන්නෙ මයෙ පුකට බඩුද?

මචං කට්ටක් හිරවෙලා ඇතුලෙ, ඉස්පිරිතාලෙ යන්න වෙයි වගේ……

අනේ බං ඉස්පිරිතාලෙ යන්නෙ කොහොමෙයි. ගෙදරට බඩු මාට්‍ටු වෙනවනෙ. ගොඩින් ශේප් කරන්න උඹට බැයිද?

පිස්සුද බං, අනික අහවල් දෙයක් දාලයි ඔය කට්ට ගන්නෙ අපි. බය නැතුව යමං ඉස්පිරිතාලෙ.

වේදනාව වැඩි කමටද කොගෙද අන්තිමට එබුවෙ කැමති උනා ඉස්පිරිතාලෙ යන්න. ඒත් මූ කොහොමෙයි බයිසිකලෙන් එක්කං යන්නෙ. මොකෝ වාඩිවෙන්න ඇහැක් එකක්ය.

අතේ තිබිච්ච සබ්බ සකලමනාවම එකතුකරල ත්‍රීවීල් එකක මුනිං අතට හාන්සි කරගෙන එක්කං ගියා කරාපිටියෙ මහ ඉස්පිරිතාලෙට.

ගිය ගමං මූ ඉමර්ජන්සි රූම් දාල පොඩි පහේ සර්ජරියකින් ක‍ටුව එලියට අරගෙන.

ඒත් දැං හැන්දෑ වෙලා හන්ද මූව ඩිස්චාජ් කරන්නෙ ආයෙ හෙට උදේ කියාපි.

දැං ඉතිං මොන දෙයියන්ට කියන්නද අපේ සෙන්ට් විජයසුන්දරට කියනව ඇරෙන්න.

එබුවෙ එපා කියද්දි ගත්ත කෝල් එකක් ඉස්පිරිතාලෙ කාසි පෙට්ටියෙන්, මොකෝ ඒකාලෙ අපිට හෑන්ඩ් ෆෝන් තිබුන එකක් යැ.

ඩිංග වෙලාවකින් උන්නැහෙත් ආපි. එබුවෙ ඒ වෙනකොට අමාරුවටත් එක්ක මුනිං අතට හැරිල නිදි.

පුතා පුතා…. ! මොකෝ කොල්ලො උනේ ?

නිදිමතේ වගේ ඔළුව විතරක් බාගෙට උස්සපු එබුවෙ කියාපි,

අනේ බලන්න තාත්තෙ බෙලිගහ හන්දියෙදි බයිසිකලෙන් ලිස්සල වැ‍ටුනනෙ මේ කොහෙද යන ඉකිරියෙක් උඩට.

ඈ… බෙලිගහ හන්දියෙ කොහෙද මිනිහො ඉකිරියො ?

ඒකනෙ තාත්තෙ කියන්නෙ. මගේම නරක වෙලාව. කොහෙන් ආවද මන්ද ඌ……

පිංතූරය ගත්තේ : http://tolweb.org/treehouses/?treehouse_id=4881

එබුවෙ ගේ කතා – අල්ලපු වත්තේ කුරුම්බා

මතකයි නේ ගිය සතියෙ අපි එබුවෙ ගෙ ගෙදර රෑ පාඩම් කරන්න නැවතිලා වෙච්ච දේවල්. තව ඩිංගෙන් උන්ගෙ අම්ම මහ රෑ කියල බලන්නෙ නැතුව අපි සේරෝම එලෝගන්නව.

දැං කතාව එතන ඉඳල….

ටොක් ටොක් ටොක්….

කවුරු හරි දොරට තට්‍ටුකරනව හීනෙං වගේ මට ඇහුන. ඇහැරිලා බැලින්නං වෙලාව එකොලහ හමාරයි. අනිත් එවුනුත් වැටිච්ච වැටිච්ච තැන්වල පොත් බදාගෙන කිරනව.

ඒයි නැගිටපල්ල බං, කවුද දොරට ගහනව ඇහෙන්නෙ නැද්ද. මං පයිං ඇනල එබුවෙ ඇහැරෙව්ව.

කවුද බං මේ මහ රෑ.. මළ කරදරේ…. කියාගෙන ඌ ගිහිල්ල දොර ඇරිය.

මොකද ඕයි ?

බාගෙට ඇරපු දොර පියනෙන් ඔළුව දාපු මිනිහ කාටද බනිනව.

එක පාරටම ඌව ආපස්සට තල්ලු උනා. ඊට පස්සෙ උණුවතුර බෝතලයක් දොර රෙද්ද අස්සෙන්.

ගන්නව මේක.

ආ මේකත් ගන්නව. තව ප්ලාස්ටික් කෝප්ප ටිකකුත් ඊලඟට දොර රෙද්ද අස්සෙන්.

මේක බීල ආයෙම කට්ටියත් එක්කම නිදාගන්නව. මෝඩයො !

එහෙම කියල එබුවෙගෙ අක්ක අපිටත් ගස්සං ගියා.

ගොයං කයියට ගියපු එවුන් වගේ අපි තේත් එහෙම බීල අහවර කරල ආයෙම පොතක් අතට ගත්ත ඊලඟ නිදිවඩිය එනකන්.

ගානක් දෙක් හදල, නොතේරෙන එවුන්ට තේරුනුත් කරල දීල තව පැයක් හමාරක් කරදරයක් නැතුව අපි උන්න.

මචං….

එබුවෙ මහ හයියෙන් කට ඇරිය.

මේ මචං, ඕනෙ මඟුලක් කියහං අම්මයි තාත්තයි ඇහැරවන්නෙ නැතුව. එහෙම උනොත් මේ මහ රෑ අපි කොහේ කියල යන්නෙයි. එබුවෙගෙ කටේ සද්දෙට බයවෙච්ච අනුෂ්කය කිව්ව.

බය වෙන්න එපා බං. දැං දොලහත් පහුවෙලා. ඒ දෙන්න නැගිටින්නෙ නෑ ආයෙ එලි වෙනකං.

යමංද කුරුම්බයක් බොන්න ?

අම්මප මේක හරක උනාට ඌටත් ඉඳල හිටල අපූරු දේවල් කල්පනාවට එන්නෙ. දොරකඩ කුන්දිරා ගස් දෙකේ වලු පිරිල තිබිච්ච හැටි අපි හවහ බලාගෙන උන්නෙ.

අඩේ නියම අයිඩියා එක. අර මිදුලෙ තියන කුන්දිරා නම් නියමෙට ඇති බං.

මොන කුන්දිරාද බං. ඕව කඩල තාත්තගෙන් හෙට උදේට ගුටි තමයි බොලාටයි මටයි.

එහෙනං කොහෙන්ද බං කුරුම්බා බොන්න යන්නෙ?

යමංකො කියන්න. අර උඩහ තියනව තව ගස් වගයක්.

අපි කට්ටියම හිමිහිට දොර ඇරගෙන මිදුලට බැස්ස. එබුවෙ කුස්සියෙන් මන්න පිහියත් අරං ආව.

හරි, දැං කට්ටියම මගේ පස්සෙන් සද්ද නොකර වරෙල්ල. කියල මිනිහ ඉස්සර උනා. අපි කට්ටියම දැං උගෙ පස්සෙන් ගෙයි කුස්සිය පැත්තෙ තියන සියඹලා ගහ ගාවින් තියන පස් කණ්ඩියත් නැඟල තනකොල බිස්සක් දිගේ ඇවිදං යනව.

ලාවට තියෙන හඳ එලියෙන් පේනව මහ විසාල පොල් වත්තක්.

මචං එබුවෙ, උඹලට පොල් වත්තක් තියනව කියල අපි දැනං උන්නෙ නෑ නෙ බං. උඹල හෙන සල්ලිකාරයො නේ.

කවුද කිව්වෙ මේක අපේ කියල. මේක අපේ නෙමෙයි බං අල්ලපු ගෙදර උන්ගෙ.

යකෝ… උඹ මාර බඩුවක්නෙ. ‍තෝ අපිව එක්කන් ආවෙ හොර කුරුම්බ කඩන්නද අච්චර හොඳ කුදිරා ගස් දෙක අතෑරල.

මං කිව්වනෙ බං බය වෙන්න දෙයක් නෑ කියල. අනික දොරකඩ ගහේ කුරුම්බ බිව්වනං තාත්තට අහුවෙනව බං.

මෙන්න මේ පිහිය අල්ලගනිං මං ගහට නඟින කං.

එහෙම කියල එබුවෙ සුරුස් ගාල නැග්ග. වලල්ලක්වත් නැතුව මිනිහ විනාඩියට කරටියෙ.

දග්…… දග්…. දග්… දග්…..

ඌ වගේ වගක් නැතුව කුරුම්බා කඩනව. අනුංගෙ නෙ. ඉතිං කොයින්ද අගයක්.

රෝල් වෙලා ගිහිල්ල අගල් වල වැටිල තිබිච්ච ගෙඩි ටික අහුලගෙන ගහක් මුලට වෙලා කපං බීල පලං ලොඳත් කෑව.

මංචං මේ කෝම්බ දාන්නෙ කොහාටෙයි?

ඔන්න ඔතන පොල් අගලට දාපං බං.

පිස්සුද බං, හෙට උදේට වත්ත අයිතිකාරයොන්ට අහු වෙයිනෙ.

අහුවෙන්න උන් මෙහේ ඉන්න එපැයි බං. උන් ඉන්නෙ මා ගාල්ලෙ. ආයෙම ඊලඟ පොල් මුරේට මිසක් ඊට මෙහා එන්නෙ නෑ. බය නැතුව ඔන ඔහේ දමල යමල්ල.

කුරුම්බා කෝම්බත් ගහ මුලම දාල ආපු අපි ආයෙම කාමරේට වෙලා සනීපෙට නිදාගත්ත.

හෙහ් හෙහ්… හොහ් හොහ් හා….

හිහ්…. හිහ්.. හී හී…..

මහා හිනා සැද්දෙකින් අපි කට්ටියම ඇහැරුනා. මේ එලිවෙන පාන්දර කවුද බොලේ මේ…

ඇහෙන්නෙ කුස්සිය පැත්තෙන්. අපි කට්ටියම විගහට ගියා බලන්න මෙච්චර හිනාවක් මොකද කියල.

අපි යනකොට එබුවෙගෙ තාත්තයි අක්කයි වත්ත උඩහට වෙලා හිනාවෙනව.

මොකෝ අංකල් මේ?

හා මේ ඇවිල්ල ඉන්නෙ කුරුම්බා හොරු. ඇයි මනුස්සයො මං කිව්වෙ ඕනෙ නං අර ඉස්සරහ කුන්දිරා පැලෙන් බොන්නෙයි කියල. මොන එහෙකටෙයි මේ නැඩ ගස් බඩගෑවෙ.

බඩු හරි. එබුවෙගෙ තාත්තට අතේ කෝට් ඊයෙ රෑ හොරකම. ඒත් ඉතිං මොකක්ද අර කුන්දිරා බොන්නෙයි කියාපු කතාව…..

අපි සේරම එබුවෙ දිහාට හැරුන.

හරි හරි මචං, උඹල අප්සැට් වෙන්න එපා. ඒ බීපුවත් අපේ තමා කියල.

මොකක්.. ?

එතකොට මොන උලව්වකටද බං අර නිදි කුම්බා ගාලෙ, අගල් වල වැටි වැටි මහ රෑ අපි එක්කගෙන ගියේ.

එතකොට එබුවෙ අහපි

හා දැං උඹලම කියාපං ගෙදර දොරකඩ කුන්දිරා බොන එකද එහෙමත් නැත්නං අල්ලපු වත්තෙ හොර කුරුම්බා බොන එකද වැඩිය ආතල් කියල ?

දැං අවුරුදු දෙකයි – උන්න හැටියට මලා මදැයි චූටිමැණිකෙ.

හැතැප්ම දෙකකට වැඩිය දුර නැති ඉස්කෝල දෙකක අවුරුදු දහතුනක්ම ඉඳල, ඒ මදිවට බද්දෙගෙ, ටිල්නියගෙ, ඩකා ගෙ පන්තිවල නූලෙ වාඩිවෙලා ඉරට්ටෙ ලිය ලිය අවුරුදු දෙකක්ම කට්ට කාල, තවත් අවුරුදු දෙකක් ඇන්.ටී. ඇස් එකේ තාප්පෙ එහා පැත්තෙයි මෙහා පැත්තෙයි ඉඳල, මදි පාඩුවට තවත් අවුරුදු දෙකක් එක ලඟ තියෙන නෝනාවාට්‍ටුවෙයි වැලිකඩයිත් ඉඳල අන්තිමට පත්තර පි‍ටුවක් හන්ද නෙව අපි දෙන්න එක වහලක් යටට උනේ.

කරුමයක් තියනවනං වලක්කන්න ඇහැක චූටිමැණිකෙ නේද?

අම්මප එක අතකට ඒ කාලෙ හම්බ උනානං මෙච්චර දුරක් නේන්නත් තිබුන නේද? ඒ කාලෙ මොනව කියල තේරෙන වයසක් ද. අනික අර ඔහෙගෙයි මගෙයි ඕ-ලෙවල් කාලෙ ගත්තු අයි.ඩී පින්තූර දෙකේ හැටියට කීයටවත් ලඟින් තියන්න ඇහැක් දෙන්නෙක්ය.

ඊටත් ඉතිං වැරදිලාවත් මයෙ හිත ගිහිල්ල පස්සෙං ආවනං ඔයැයිගෙ ඉස්සර කොල්ල මට අම්බානක ගහල මදි පාඩුවට ගෙදර ගිහිල්ලත් කන්න ඔතල දෙයි නෙව. එහම හිතෙන කොටනං මගෙ පූරුවෙ පිනකට තමයි ඇහැ ගැහුනෙ නැත්තෙ. වැරදිලාවත් එහෙම උනානං බලන්න තිබුන ර‍ඟේ.

යකාගෙ හැටියටයි විමානෙ කිව්ව වගේ අපි දෙන්න තකට තක, මට ඩෝං යන තරමට ඔහේ කට පියං ඉන්න එක නං පූරුවෙ වාසනාවක්ම තමයි, නැත්නං අපි දෙන්න කා කොටාගෙන කොහෙං අහවර වෙයිද කියල දෙයියො තමයි දන්නෙ.

කට කෑවත් කියන්න තියනදේ කියන්න එපැයි. ඔහෙගෙ ගොඩ හොද්ද මේ අවුරුදු දෙකට ලුණු මිරිස්, ඇඹුල් එහෙම ගානට වැටිල පදං වෙලා ආපු හැටියට තව අවුරුද්දක් හමාරක් යනකොට මනුස්සයෙකුට කටේ තියන්න ඇහැක් ගානට එයි මයෙ හිතේ. එදාට අපි දාමු පාටියක් හොඳේ.

තාම ඇවිල්ල තියෙන්නෙ යාන්තං අවුරුදු දෙකයි. තව කොච්චාර යන්න තියනවද කියල මතක් වෙනකොටත් සරුවාංගෙම හීතල වෙලා යනව සන්තෝසෙට.

ඔහෙට හිතාගන්න ඇහැක චූටි මැණිකෙ තව අවුරුදු තිස් පහක් හතලිහක් ගියාම අපි දෙන්න කොහොම ඉඳියිද කියල. මට නං හිතෙන්න අපේ කොළු පැටිය රට ගියාම අපි දෙන්න තනිවෙයි ය කියල. පැන්සොං ගියපු නර්ස් නෝන කෙනෙකුයි මැනේජර් මහත්තයෙකුයි ඉස්තෝප්පුව කෙලවරේ යකඩ බංකුවෙ වාඩිවෙලා ලැප්-ටොප් එකත් පැත්තකින් තියාගෙන ඉස්කයිප්පුවෙන් කොල්ලත් එක්ක දොඩන රූපයක් මයෙ හිතට ආව මේක ලියන වෙලාවෙ.

සමහර වෙලාවට අපෙ කොළුව අපිදෙන්නත් අරං යයි නේද? අපි ඌව බලාගත්තු විදියට ඌ අපිවත් බලාගනියි නේද ? කවුරු කාට කියන්න ඇහැක්ද ඕව, ඒත් ඉතිං කවුරු ආව ගියත් ඔහේ මාත් එක්ක නොවැ ඒ මදෑ.

ඒ වෙනකොට මයෙ තට්ටෙ පෑදිලා තියෙයි, දතුත් හැලිල තියෙයි, අතපයත් වලංගු නැතිවෙලා ඇසුත් නොපෙනී යයිද මංද, ඒත් මොනව වෙනස් උනත් අද වගේම එදාටත් මේ පීනස් ලෙඩේනං අඩුවක් නැතුව තියෙයි නේ. කරුමේ කරුමේ !

මොකෝ හිනාවෙන්නෙ, ඔහේටත් ඒ ආනිසංසෙම තමයි, මොකෝ වයසට යන්නෙ මං විතරෙයි. ඔහෙගෙත් දත් හැලිල හම ‍රැලි වැටිල මයෙ ගානටම එයි. ඊටත් වැඩි වෙයිද කියන්න බෑ. ඒක හන්ද දැන්ම ඉඳල එක එක කිරීං ජාති උලල පරිස්සං වෙන්ට හොඳා, එහෙම හැඩට උන්නොත් කාටෙයි ආඩම්බර. තට්ට නාකියෙක් ලමිස්සියෙක් බැඳල කියල මයෙ නාකි යාළුවොයි අහල පහල ඉන්න එවුනුයි ඉරිසියාවෙ පැලෙයි නේද එතකොට. උන්ට හොඳම වැඩේ. ඉරිසියාකාර හැත්ත.

ඒ මොනව උනත් තාමත් ඉස්සර වගේම බැරි උනත් ඉඳල හිටල ඔයි උකුලෙ තියං ඔළුව අතගාන එකනං අමතක වෙන එකක් නෑ නෙව. හැබැයි අතගාල අහවර වෙලා නාකි කෝලං කියල මයෙ තට්ටෙට ටොක්කක් අනිනව එහෙම නෙවෙයි හොඳේ….. නාකි උනත් මං ඔහේ එක්ක නැතුව වෙන කවුරු එක්ක කෝලං කරන්නෙයි චූටිමැණිකෙ.

මුකුත් නෑ…. මොනවද ඕයි එහෙනං අර මිරිකුවෙ ?

මචං.. උඹ මොකෝ බං ලඟකදි ඉඳල ප්‍රිෆෙක්ස්ට්ල දැක්කම හැංගෙන්නෙ, කොක්කක්වත් දාගත්තයි?

නෑ බං එහෙම මුකුත් නෑ…

නැතිවෙන්න බෑ බං. උඹ දැං බුද්ධිකය එනව දැකලත් ලයිබ්‍රරියට රිංගුවනෙ, මං බලාගෙන. ඌ වගේ පෙන්දෙක්ටත් බය වෙන්නෙ අහවල් දෙයක්ය උඹ කලේ ?

කියහං, කොක්කක් නං ආයෙ නෑ දෙමු ඌට උණ ගැනෙන්න.

නෑ නෑ එහෙම අවුලක් නෑ බං, එකපාරක් කිව්වම අහපන්කො.

හා හා කෑගහන්න එපා යකෝ මේක ලයිබ්‍රරිය. උඹට අවුලක් නැත්නං එච්චරයි.

ඔහොම කතා උනේ ජූල්ගස් හන්දියෙ ඉස්කෝලෙ මාත් එක්ක ඒ.ලෙවල් කාලෙ එකටම වගේ උන්න රතු ජංගි ඒ.ජේ එක්ක. අර කිම්බ කතාවෙ උන්න සංකයත් ඔතන උන්න.

ඒ.ජේ කොච්චර නැහැයි කිව්වත් අපිට උගෙ මොකක්හරි වෙනසක් තේරිලා තිබුනෙ. වෙනද සිංහය වගේ ඉස්කෝලෙ පුරාම ඇවිදින එකා ටිකදවසක ඉඳල මීය වගේ. බුවාගෙ කෙල්ල උන්නෙ අපේ ඉස්කෝලෙට උඩහින් තියෙන නෝටි අක්ක උගන්නපු ඉස්කෝලෙ. හැමදාම කෙල්ල එනකං පාර අයිනෙ අපි දෙන්නවත් ඇදං කට්ට කාපු එකා ඉස්කෝලෙට ආපුගමන් පන්තියෙ මුල්ලට වෙලා ඉන්නව. අඩුම ගානෙ වෙන එකෙක්ගෙ බත් එකක් හොරාකන වෙලාවටවත් මූ නෙමෙයි එලියට එන්නෙ.

වෙනද වගේම ඒ.ජේයි මායි අපේ කම්පියුටර් පාඩම මගෑරල උඩ පිට්ටනියට යන්න හදනකොට අල්ලපු පන්තියෙ උන්නු සංකයත් සෙට් උනා. ඒ.ජේ නොදැන උන්නට මායි සංකයයි වේලපහම ප්ලෑන් කරගෙන හිටියෙ උගෙ අවුල මොකක්ද කියල හොයල බලන්න මේක වෙලාවක් කරගන්න. තුන්දෙනාම ඊ.එම්.කේ බිල්ඩිම පැත්තෙන් හොස්ටල් එක අයිනෙන් උඩපිට්ටනියෙ අපි හැමදාම වාඩිවෙන යෝධ මැයි ගහ යට තියෙන සිමෙන්ති බැම්මෙ වාඩි වුනා.

මචං ඒ.ජේ.. සංකය කතාව පටන්ගත්ත

මේ මේ උඹල මොකාටද එන්නෙ හදන්නෙ. තැරියොන්ගෙ අවුල නං කතා නොකලට කමක් නෑ [ජූල්ගස් හන්දියෙ ඉස්කෝලෙ ප්‍රිෆෙක්ට්ස්ලට කිව්වෙ තැරියො කියල]

ඔය ඔය.. උඹ කියන කලින් පනිනවනෙ බං. එහෙම රෙද්දක් හැන අහන්න නෙමෙයි බං.

එහනං?

උඹයි කෙල්ලෙයි මොකක්හරි අවුලක් දාගෙනද මේ දවස්වල?

මොකෝ එහෙම අහන්නෙ උඹල, ඒකි මොනවහරි කිව්වද උඹලට?

උඹට විකාරද, උඹ එදා අපිට ලෙඩේදැම්මට පස්සෙ ඉඳල උඹෙ කෙල්ල ඉන්න පැත්තවත් බලං බත් කන්නෙ නෑ. එහෙව් එකේ අපි යයිද කතාවට.

ලෙඩේ දැම්ම, කවුද යකෝ ලෙඩේ දැම්මෙ, තොපිල අංජනය බස් එකේදි ඒකිට හේත්තුව දානව දැකලත් මට ඇවිල්ල කිව්වෙ නෑ. ඒව බලු වැඩ නෙමෙයිද?

ඒ ඉතිං සිද්ධියෙ උගෙ වර්ශන් එකනෙ.  මෙන්න මේකයි ඇත්තටම එදා උනේ,

සංකයයි මායි බද්දෙගෙ කෙමෙස්ට්‍රි ක්ලාස් ඇරිල කොග්ගල කඩේ හන්දියෙන් ගාළු බස් එකකට නැග්ග. සෙනඟ කට කපල. බොහෝම අමාරුවෙන් කොන්දොස්තරගෙ කටේ බලේට අපි දෙන්න බස් එකේ ඉස්සරහට යනව. අපිට ඉස්සරහ හොඳ උසමහත කොල්ලෙක් බස් එකේ උඩ පොලුදෙකෙන්ම අල්ලගෙන අපිට පි‍ටුපාල බරස්කරගෙන ඉන්නව. එතනින් එහාට නෝ හෙල්ලුම්. අපිත් එතන නැවතිලා අමාරුවෙන් කෙල්ලො දෙන්නෙක් අස්සෙන් අත දාල සීට් එකක් අල්ලන් ඉන්නව.

මචං.. සංකය මගෙ කනට කොඳුරනව

මොකෝ…

හෙමීට ඔළුවදාල බලපන් ඔය ඔතන ඉන්න එකා මොකද කරන්නෙ කියල.

මාත් බොහෝම අමාරුවෙන් බෙල්ල සිග් සැග් කරල ඉස්සරහට දැම්ම..

අප්පටසිරි බුවා ඉස්සරහ ඉන්න කොට මොඩ්ල් කෙල්ලගෙ රෝදයක් ගාලවන්න හදනව. කෙල්ලට එතනින් අඩි දෙකක් එහාට ගියානං හරි පැත්ත හැරුනනං හරි සනීපෙට ඉන්න ඕනතරං ඉඩ. ඒත් ඒකි ඒකිට නෙමෙයි වගේ කොල්ලට පස්ස හරෝගෙන ඉන්නව. කෙල්ල දැකල පුරුදුයි වගේ.

බස් එක එකපාරටම බ්‍රේක් කලා.. කෙල්ල ඇඹරිලා ගියා.

අම්මටසිරි යකෝ මේ ඒ.ජේ හෙ පරම පිවිතුරු ප්‍රේමය නෙව කොහේද යන එකෙක්ට කියල රෝදයක් ගලවගන්න හදන්නෙ.

ඒ එක්කම වහේ ඒකි අපිව දැක්ක. ඒත් නොදැක්ක ගානට බස් එකේ ඉස්සරහට රිංගල ගිහිල්ල විද්‍යාලෝකෙ ගාවින් බැහැල ගියා.

ඕක අපි ඒ. ජේ ට කියන්න ගියේ නෑ. උගෙ කෙල්ලගැන ඔත්තු බලන්න අපි කවුද, අනික ඕව කියල පවුල් ප්‍රශ්ණ ඇතිවුනොත් අන්තිමට අපිටත් හොඳවැයින් අහගන්නයි වෙන්නෙ.

හැබැයි කෙල්ලෙගෙ හිතේ සැකේට ඒකි ඒ. ජේ ට විස්තරේ කියල. අපි දෙන්නත් දැක්ක. ඒත් අර කොල්ලගෙන් ඒකිව බේරගන්නෙ නැතුව බලාගෙන උන්න, බැරිම තැම ඒකි අතරමඟින් බැස්ස කියල.

ඔන්න ඕකට ඒ.ජේ දුම්මල වරම අරං අපු දෙන්නට පලු යන්න බැන්නෙ මීට මාසෙකට විතර උඩදි. ඒත් එදාත් බැනුං අහං උන්න මිසක් අපි නෙමෙයි කටක් හෙල්ලුවෙ. ඔය කෙල්ලන්ගෙ වැරදි කියන්න ගිහින් නරක මිනිස්සු වෙන්නෙ අපිම නෙ.

හරි හරි.. ඒක අමතක කරල දාහං. මීට පස්සෙ එහෙම දෙයක් දැක්කොත් අපි උඹට කියන්නම්කො.

අනේ පල යන්න…

ටාං ටාං ටාං ටාං……..

මචං කොම්පුටර් පීරියඩ් එක අහවරයි. යමල්ල පන්තියට දැං.

ආපු පාරෙන්ම යමං කියල ඒ.ජේ හැරුන.

ඔහෙන් කොහේද යන්නෙ බං. මෙන්න මෙහෙං යමං කියල අපි දෙන්න ඝාන්ඨාරෙ ගාවින් පහලට තියෙන පාර පැත්තට යනව.

මට බෑ ඔහෙන් යන්න, මෙහං යමල්ලකො?

ඇයි බොට මේ පාරෙන් යන්න බැරි ?

අතන තැරියො ඉන්නව පේන්නෙ නැද්ද බොලාට…

ඉතිං උන් හිටියට මොකෝ, වර යන්නෙ මෙහෙන් කියල අපි දෙන්න මුගෙ අත් දෙකෙනුයි බෙල්ලෙනුයි අල්ලහෙන ඇදගෙන යනව.

පොඩ්ඩක් ඉඳහං කියල සංකය නැවතුනා ප්‍රිෆෙක්ස්ට්ල ලඟ,

මචං බුද්ධික පොඩ්ඩක් වරෙන්කො කියල කතා කලා අපේ අල්ලපු පන්තියෙ එකාට.

මචං මොකෝ, උඹලගෙ මොකක්හරි අවුලක් තියනවද ඒ.ජේ එක්ක. ඌ උඹල ඉන්න පලාතකවත් ඉන්න බයයිනෙ.

ඇයි මූ උඹලට කිව්වෙ නැද්ද?

නෑ බං ඇහුවම මුකුත් නෑ කියනවනෙ, ඒ, ජේ රතුවෙලා දාඩියත් දාල හොඳටම.

මුකුත් නෑ කිව්ව, මුකුත් නැත්නං මූ අහවල් දෙයක්ද අර ස්ටේශන් රෝඩ් එකේ වැල් ගාලක් අස්සෙ දාගෙන කෙල්ලෙක්ගෙ මිරික මිරික උන්නෙ.

ඒ. ජේ මගේ අත එකපාරටම ගසල දාල ඈතට දුවල ගියා.

ඌට යන්න ඇරල අරූගෙන් තව විස්තර අහල බලද්දි තමයි සිද්ධිය තේරුනේ.

කොලේජ් ප්‍රයිස්ගිවින් එකට හෝල් එක ඩෙකරේට් කරන්න ඉරිද හැන්දෑවෙ ප්‍රිෆෙක්ට්ස්ල සෙට් වෙලා. ඔය ස්ටේශන් රෝඩ් එක පටන්ගන්නෙ හරිටම උන්ගෙ රූම් එක ඉස්සරහින් තියෙන තාප්පෙ මැදින් තියෙන පොඩි ගේට්‍ටුවෙන් . මොකක්හරි එකකට ජූනියර් එකෙක් ඔය තාප්පෙ ලඟට ගිහිල්ල ඌ දැකල මේ සීන් එක සීනියර්ස්ලට කියල, පස්සෙ උන් මුන් දෙන්නට හූ කියල එලවගෙන. හෙඩ් ප්‍රිෆෙක්ට් හොඳ එකා හන්ද සීන් එක පිටට ලීක් කරන්න එපා කියල එතන හිටපු එවුන්ට.

ප/ලි : අපි පන්තියට යනකොට මූ පොත් ටිකත් එක්කම ඉස්කෝලෙන් පැනල. ලැජ්ජාවටමද කොහේද පොරට දවස් හතරක් යනකං සහලෝල උණ. සෑහෙන කාලයක් ගියා අපි දෙන්නත් එක්ක ආපහු යාළු වෙන්න මූට. දැන් නං කොහේ ඉන්නවද දන්නෙ නැ.

ප/ප/ලි : මේ දවස් වල නහය ගාවට වැඩ. ඩ්‍රාෆ්ට් එකේ තියෙන පෝස්ට් එකක්වත් පබ්ලිෂ් කරගන්න වෙලාවක් නෑ. කමෙන්ට් එකකට රිප්ලයි කරනවත් පෝස්ට් කියවන්නවත් වෙලාවක් හොයාගන්න හරිම අමාරුයි. වැඩ ටිකක් අඩුවුනාම විගහට එන්නම් ඔයාල බලල යන්න.

විජ්ජුලතාගේ සහ මේඝලතාගේ කොහු කෑම 18+

උඩින්ම 18+ කියල දැම්මා. ඔන්නෙ නොකිව්වයි කියන්න එපා හාමිනේ…………..

තොම්සන් ඇන්ඩ් තොම්සන් -  විජ්ජුලතා සහ මේඝලතා ඔය යුගල දේක ගැන නොදන්න කෙනෙක් ලංකාවෙ ඉන්නවනං බොහෝම කලාතුරකින් වෙන්න ඕනෙ. තොම්සන්ල ගැන කොහොම වෙතත් ලතා ල දෙන්න ගැන නං ගොඩක් දෙනා දන්නවනෙ.

නොදන්න කෙනක් ඉන්නවනං ඕං,

තොම්සන් ඇන්ඩ් තොම්සන් කියන්නෙ ටිං ටිං කතා මාලාවෙ ඉන්න හැමතිස්සෙම පොට වරද්දාගෙන මහා අලකලංචි වලට මූණ දෙන්න සිද්දවෙන නිඹුල් රහස් පරීක්ෂකයො දෙන්නට.

විජ්ජුලතා සහ මේඝලතා කියන්නෙ අපේ පීතෘ ඝාතක කාශ්‍යප රජ්ජුරුවො හදාපු ආලකමන්දාව, සීගිරියෙ ඉන්න උඩුකය නිරුවත් ගෑණුන්ට. පැහැපත් ඡවි කල්‍යානයක් ඇති ගෑණු විජ්ජුලතා සහ අඳුරු පැහැති ඡවිකල්‍යානයක් ඇති ගෑනුන්ට මේඝලතා කියල නම් තිව්වෙ පරණවිතාන මහත්තය කියලයි මම අහල තියෙන්නෙ.

එකිනෙකා ගැලපුනාට යුගල් දෙකක් විදියට තොම්සන්ලා සහ ලතාල කොහෙත්ම පෑහෙන්නෙ නෑ නෙ. ඒත් පෑහිච්ච එකම අවස්ථාවක් තිබුන අපි ජූහස් හන්දියෙ ඉස්කෝලෙ ඉන්න කාලෙ.

සත්‍ය නම් පාවිච්චි කිරීම අපහාස නඩුවක් වැටෙන්න බොහෝම හොඳ පොටක් හන්ද මේ කතාවෙ කතානායකයන් දෙන්න කෝලිය සහ දිලීප කියල හඳුන්වන්නම්. මේ වෙකොට කෝලිත ඇමරිකාවෙ ජාත්‍යන්තර සම්භන්ධතා පිළිබඳ උපාධියක් හදාරනව. දිලීප දන්තවෛද්‍යවරයෙක්. උන් දෙන්න ඉස්සර උන්නු විදියට අපි හිතුවෙ මැටි අලි දෙන්නෙක් වගේ ඔහේ ඉඳල මැරිල යයි කියල, ඒ තරමටම ඇබ්නෝමල් කැ‍රැක්ටර්ස් දෙකක්.

ඉස්කෝලෙ නමය වසරෙදි විතර තමයි මුන් දෙන්න සෙට් වෙන්නෙ. දෙන්නම ඇවිදිනකොට උකුල පැද්දෙනව, කතා කරනකොට අනේ, මෙයා වගේ වචන සෑහෙන්න පිටවෙන චරිත දෙකක්. ඒ කාලෙ මුන් දෙන්න ගෑණුන්ගෙ ඇද කුද හොයන එකමයි වැඩේ. ඉස්කෝලෙ එක මිස් කෙනෙක්වත් මුන් දෙන්නගෙ විචාරයන්ගෙන් බේරිලා නෑ. විද්‍යාපීඨ පුහුණු ගුරුවරියො එන කාලෙට මුන් දෙන්න බැහැල වැඩ. කොල්ලොත් මුන් දෙන්න ෆෝම් කරල ආතල් ගන්නව. කාලයක් කතාවක් තිබුන මුන් දෙන්න ජීවතේටම කසාද බඳින්නෙ නෑ කියල ගිවිසුමක් ලියල ලේ වලින් අත්සන් කලා කියලත්. [දිලීප නං දැනට මාස හයකට විතර උඩදි ග්‍රැන්ඩ් වෙචිමක් අරන් පවුල් පන්සල් උනා.]

මුන් දෙන්නගෙ නුහුගුණ වැඩ හන්දම කට්ට්ය එක  එක නම් දාල තිබුන. ඒවයින් මුලින්ම ජනප්‍රිය උනේ තොම්සන් ඇන්ඩ් තොම්සන් කියන එක තමයි. ඒකටත් වැඩිපුරම හේතුවක් උනේ උන් දෙන්නත් ඒ නම් දෙකට බොහෝම කැමතිවීම. තව ස්කලී ඇන්ඩ් මෝල්ඩර් කියලත් පොඩි කාලයක් යනකන් නමක් තිබුන උන් දෙන්නට. ඒ කාලෙ නං උන් දෙන්න එක්ස් ෆයිල්ස් එකේ ලෝගෝ එක දාල උන් දෙන්නගෙ නම් එහෙම ලියපු අයි.ඩී කාඩ් දෙකකුත් තියාගෙන උන්න. ඒක නම් තවත් කොල්ලො කීපදෙනක් අතරෙ බෝවෙලා ගියා මාත් ඇතුළුව. [විළි ලැජ්ජයි මතක්වෙනකොට ඒව]

සිංහල පොතේ සීගිරිය ගැනද කොහේද තුබුන පඩමක් උගන්නන කාල් මුන් දෙන්නගෙ නම් දෙක රෙජිස්ටර් උනා “විජ්ජුලතා සහ මේඝලතා” කියල. ඕක නං සෑහෙන කාලයක් තිබුන අමතක නොවී. තාමත් අපේ ක්ලාස් වල උන්න අයටනම් ඔය නම් දෙක කිව්ව ගමන් මේ ඩබල ටක් ගාල මතක් වෙනව.

ඔය පන්තියෙ ඉන්න නාහට නාහන කොල්ලො හැමදාම වගේ මුන් දෙන්නව මොකක් හරි බයිට් එකකට අල්ලගන්නව. ඔන්න එක දවසක් මෙහෙම බයිටක් යනව.

මචං දිලීප, උඹලයි අම්මට ගරාජ් එකක් තියනව නේද?

නෑ ඒක තාත්තගෙ අනේ..

පලයං බොරු නොකිය. උඹලයි තාත්තට තියෙන්නෙ වෑන් එකක්නෙ

නෑ මනුස්සයො, වෑන් එක අම්මගෙ.

ඔය උඹ දන්න තරම තමයි. වෑන් එක අම්මගෙ නං තාත්ත හැමදාම අම්මගෙ ගරාජ් එකට වෑන් එක දාන්නෙ කොහොමෙයි ?

අනේ ඔයා දන්න තරම තමයි. වෑන් එක පාක් කරන්නෙ ගරාජ් එක ලඟ මිසක් ඇතුලෙ නෙමෙයි.

ඒ මොකෝ…….?

ගරාජ් එක හැදුවෙ කාර් එක දාන්නනෙ. වෑන් එක දාන්න ඉඩ මදී.

අනේ බං. උඹ දන්න කෙහෙල්මල, උඹ නිදාගත්තම වෑන් එක පාක් කරන්නෙ ගරාජ් එකේ තමා.

අනේ ඔයා පලයං බොරු කියන්නෙ නැතුව.

ඔන්න ඔය වගේ ඩබල් මීනිං කතා අනන්තයි ඌ ඉන්න තැන්වල.

දවසක් ඔය කොළු නඩේම මුන් දෙන්නත් එක්ක ඔට්‍ටුවක් අල්ලල ඉස්කෝලෙ ඇරුනම ගේට්‍ටුව ගාවට යනකන් පුළුවන් නම් පොඩි වාක්‍යයක් කිය කිය යන්න කියල. මුන් හරක් දෙන්නත් ඉතිං “ඔන්න කුණුහර්ප නං බෑ හොඳේ” කියල ටක් ගාල පැනල ඔට්‍ටුව බාරගෙන.

නෑ නෑ කුණු හරුප නෙමෙයි කියල කොල්ලො ටිකත් වාක්‍යය මුන් දෙන්නට පාඩම් කරවල.

උඩ ගෑණු ඉස්කෝලෙයි අපේ ඉස්කෝලෙයි ඇරිල ගේට්‍ටුව ගාවට යනකන් යන්නෙ එකම පාරෙනෙ. ඉතිං අපේ කොල්ලො දෙන්නත් වගේ වගක් නැතුව අර උගන්නපු වාක්‍යය කියව කෙල්ලො කොල්ලො මැදට කියව යනව මෙන්න මෙහෙම.

ඒ කොහු කාලයි මේ කොහු කන්නේ //
මේ කොහු කාලයි ඒ කොහු කන්නේ…..//

අඳුරු තිර දැමූ දේවාලය සහ දෙයියන්නාන්සේ

ඉස්කෝලෙ පරිගණක ඒකකයක් තිබුන. ඒත් ඒක හරියට දේවාලෙ වගේ. හතරවටේටම ජනෙල් වහල ඇළුමිනියම් කොල අලවල සීල් කරල, කොළ පාට තිර රෙදි දාල. දොර ගාව පාපිසි දෙකක්ම තියල. තව සපත්තු රාක්ක හතරක් එලියෙ බිත්තිය අයිනෙ. අනිත් විෂයන් ඉගෙනගන්න අපි ගියපු නැ‍ටුම් කාමරය, චිත්‍ර කාමරය, ලී වැඩ කාමරය. යකඩ වැඩ කාමරය, පුස්තකාලය, ඔය හැම තනකටම වඩා මහේෂාක්‍ය ලීලාවෙන් තමයි පරිගණක ඒකකයක් තිබුනෙ.

ඒකෙ උගන්නපු ගුරුවරයත් ඇවිද්දෙ නහය කෙලින් බලාගෙන. පපුව පුම්බගෙන, අත් දිගට සුදු ෂර්ට් ඇඳල, මූණ බලන්න පුළුවන් තරම් තදේට සපත්තු පොලිෂ් කරල. එයා හිනා වෙන්නෙ බොහෝම අඩුවෙන්. ඒ හිනා උනෙත් හොඳ උස මහත, නීට් එකට අඳින පොෂ් කොල්ලො එක්ක විතරයි. මං වගේ හීනි කෙට්‍ටු උන් නොදැක්ක ගානට යනව. බුද්ධාගම උගන්නන ලියනගේ සර්, සිංහල උගන්නන සෙනෙහෙලතා මිස්, ගණිතය උගන්නන ආරියරත්න සර් එක්ක හිනා වෙලා කතාකරපු අපි කොම්පියුටර් සර් එනකොට එකත් පස්ව කාණුවට බැස්ස නොබැස්ස ගානයි.

කොම්පියුටර් පාඩමට ඒ කාමරේට ගියාම ඉස්සෙල්ලම ගෙවල්වල පරිගණක තියෙන, පරිගණක දැනුම තියෙනෙ ළමයි ටික එතන තියෙන පරිගණක ටික ඔක්කෝම අල්ලගන්නව. පෙර පරිගණක දැනුමක් නැති අපි බයෙන් වගේ පිටිපස්සෙ පේලියකට වෙලා බලං ඉන්නව අපේ පන්තියෙ දක්ෂ යාළුවො පරිගණකය පාවිච්චි කරන දිහා. එයාල සමහර දවස වලට ගෙදරින් ඩිස්කට් කියල කළු පාට ක්‍රීම් ක්‍රැකර් බිස්කට් එකක් සයිස් කො‍ටුවක් ගෙනැල්ල දානව පරිගණකයට. ඊට පස්සෙ ඒකෙ ඉඳල එක එක සෙල්ලං කරනව. අපිත් සමහර වෙලාවට උන්ගෙ කරවල් වලට උඩින් ඇඟිලි වලින් ඉස්සි ඉස්සි බලනව. සමහර පරිගණකවල කො‍ටු පිරෙවෙනව. තව ඒවයෙ වෙඩි තියනව. තවත් ඒවයෙ කාඩ් ගහනව. අපිට හරි සන්තෝසයි ඒව බලාගෙන හිටියම. පාවිච්චි කරන්න හම්බු නොවුනට දුකක් දැනුනෙ නෑ. අපි බයවුනා අපි ඕක නොදැන පාවිච්චි කරන්න ගිහිල්ල කැඩෙයි කියල. ඉතින් හම්බු නොවීම ගැන අණතුරකින් වැලකීමේ සතුටකින් හිත හදාගෙන තමයි මමයි අනිත් යාළුවොයි හිටියෙ.

කාලයක් යනකොට අපිට පිටිපස්සට වෙලා බලාගෙන ඉඳලම ඇතිවෙලා තිබුනෙ. එහෙමයි කියල පොරකාල කවදාවත් පරිගණකයක් අල්ලගන්න උවමනාවක් තිබුනෙ නෑ. ඒකෙ තිබුන ගුප්ත බවම අපිව ඒකෙන් අපිටත් නොදැනිම ඈත් කරල තිබුනෙ ඒ වෙනකොට. ඔය නිසාම අපි ඒ පරිගණක පීරියඩ් එකේ ඉස්කෝලෙ උඩපිට්ටනියට යන්න පුරුදු උනා. එතන හරිම නිදහස් තැනක්. එක පැත්තකින් හොස්ටල් එක අනිත් පැත්තෙ පල්ලමේ ඉස්කෝලෙ ගොඩනැගිලි. හැමතිස්සෙම වගේ ළමයි සෙල්ලම් කරකර උන්න නිසා කිසිම වෙලාවක අපි පීරියඩ් කට් කරල ඉන්නව කියල කාටවත් තේරුමක් තිබුනෙ නෑ. එතන ඉඳල අපි ගොඩක් වෙලාවට කලේ මැයි ගස්වල මල් පොහොට්‍ටු කඩල ඒකෙ කොක්ක වගේ තියෙන රේණු දෙකක් පටලවල අදින සෙල්ලම තමයි. නොකැඩී රේණුව ඉතුරුවෙන එකා දිනුම්.

ඔන්න ඔහොමයි අපේ පරිගණක පාඩම ගෙවිල ගියේ. ඒ එක්දාස් නමසීය අනූනමය දෙදාහ කලෙ වෙන්න ඕන.

ඊට කාලෙකට පස්සෙ රස්සාවක් හොයාගන්න පරිගණක දැනුම ඕන උනා. එහෙමයි කිව්වට අපි දැනගෙන උන්නෙ පරිගණකවලින් සෙල්ලම් කරන්න පුළුවන් කියල විතරයි. පත්තර බලනකොට ඒ කාලෙ වැඩිපුරම පරිගණක පාඨමාලා තිබුනෙ ඩෙස්ක් ටොප් පබ්ලිෂින් යටතේ තමයි. ඔයිට අමතරව පරිණක ක්‍රමලේඛණ පාඨමාලා තිබුනත් මට ඒව මෙලෝ දෙයක් තේරුනේ නෑ. ඒක නිසා ගියා ඩෙස්ක් ටොප් පබ්ලිෂින් ඉගෙනගන්න මාතර ඇබකස් එකට. පන්ති කාමරයටම එක පරිගණකයක් තිබුන. ඒකෙන් තමයි චූටි මිස් කෙනෙක් පාඩම ඉගැන්නුවෙ. අපි ඉතිං එයා කියල දෙන පාඩම ඔහේ පොතක ලියාගත්ත. ඊට සතියකට පස්සෙ තමයි එදා පාඩම ප්‍රැක්ටිකලි කරන්න වෙන්නෙ.

ප්‍රැක්ටිකල් වලට ගියා…… ඒක ඉස්කෝලෙ තරම් දේවාලයක් නෙමෙයි. සපත්තු නම් එකෙත් ගලවන්න වුනා. හැමෝටම එක ගානෙ පරිගණක තිබුන. මමත් අනිත් අය වගේ වාඩිවුනා පු‍ටුවෙ. පරිගණක තිරය කළු පාටයි. මවුස් එක හෙලුවට මුකුත් වෙන්නෙත් නෑ. මම හරිම අසරණයි. වටපිට බැළුව. අනිත් අයගෙ පරිගණක වැඩ. මගේ එක නෑ. අහන්න කිසිම කෙනෙක් නෑ. කිසිම කෙනෙකුට මාව පේන්නෙ නෑ.

ඔයා ඇයි ප්‍රැක්ටිකල් කරන්නෙ නැද්ද?

ඉන්ස්ට්‍රක්ටර් ගෑණුළමයෙක් ඇවිල්ල ඇහුව මගෙන්.

මේක වැඩ කරන්නෙ නෑති එකක්ද. මවුස් එක හෙල්ලුවට මුකුත් වෙන්නෙ නෑ නෙ.

හ්ම්… කෝ බලන්න..

මවුස් එක වැඩකරන්න කම්පියුටර් එක ඕන් කරල ඉන්න එපාය. ඔයා ඒකවත් දන්නෙ නැද්ද.

එහෙම කියල එයා පහලට නැවිල බොත්තමක් එබුව.