පැල මද කා දොදොලුත් හදා ඒ මදිවට හාවොත් ඇල්ලූ වගයි !

අවුරුදු තුනකට පස්සෙ ගමේ ගියා ගිය සතියෙ. ඇඟට මහා කෙඩෙත්තු ගතියකුයි හිතට මළ කම්මැලිකමකුයි එක්ක ගතවෙලා යන්න ගියපු දෙසැම්බර් මාසෙ අයෙමත් පණ ගහල එන්න ඒ ගමන සෑහෙන්න උදව් උනා.

හැමදාම වැඩ වැඩ කියල ජීවිතේ අවස්ථාවන් මඟෑරීම මහා දරුණු දෙයක්. පිස්සෙක් වෙන්නත් බැරිනෑ. මේ මට වෙන්න ගියා වගේ හෙහ්  හෙහ්…

හක්මණ කියන්නෙ මගෙ ජීවිතේ බොහොම ලස්සන මතක සටහන් ‍රැඳිල තියන තැනක්.

පුංචිකාලෙ කුඹුරුවල පැනල මඩකරියො වෙච්චහැටි,
වඩනම්බි මාමත් එක්ක දවුලට කඩිප්පු හොයන්න ගම පුරාම කරක් ගහපු හැටි,
පැලමද කාපු හැටි,
ලොවි සම්බල් කාල කටදැවිල්ල උහුලගන්න බැරුව පුංචිඅම්මලත් එක්ක ගේ වටේ දුවාපුහැටි.
ජූල් සම්බල් කොටාපු හැටි,
පොල් බඩ කාපු හැටි,

කට පිච්චි පිච්චි ආටිචෝක් කාපු හැටි
ආච්චිගෙන් බැනුම් අහ අහ මල් කපාපු හැටි,
ලිං බක්කියෙ මාලු අල්ලපු හැටි,
තල්ලෙ ඇලි ඇලි කුරක්කන් තලප කාපු හැට,
වල කක්කුස්සියෙ වාඩිවෙලා කකා දාපු හැටි,
දෙවුන්දර පෙරහැර බලන්න ගිය හැටි,

රිලා වලිගයි හොර කුරුල්ලොයි එක්ක පන්සල් ගියපු හැටි
බෙටි ගහේ වැල කාපු හැටි,
හීංකිතර මාමගෙ කපු‍ටු පිහා‍ටු කාර් එකේ පුංචි අම්මලට මනමාලයො බලන්න ගියපු හැටි

මගෙ අම්මේ එහෙමත් කාලයක් !

පැළ පොල් මද නං ආයෙ මොනවද

තිලේ අම්මේ….. උදේ ආච්චිත් එක්ක නාං එනකොට මං දැක්ක පැල පොලයක් තියෙනව පල්ලෙහා. අරං එන්නෙයි.

කොහේද පුතේ..

අර කහලගොඩට පල්ලෙහා ජම්බු යට.

ඉන්න මාත් එන්නං, තනියම යන්න එපා ගොරොක් ගහ මුල කඩ් ගුලක් තිවුන.

ඔහේ ඕන්නෑ. මං ගේන්නං.

එහෙනං පරිස්සමෙං. ලිං බක්කියෙ මාළු අල්ලන්න යනව එහෙම නෙවෙයි හො‍ඳෙයි ?

නාන ලිඳ තියෙන්නෙ වෙල් මට්ටමට හන්ද ලිඳේ වතුර හැමතිස්සෙම උතුරල යනව. වෙලේ ඉන්න මාළු සමහර වෙලාවට ලිඳේ වතුරබහින කානුව දිගේ උඩහට පීනගෙන ඇවිල්ල ලිං බක්කියෙ ගල් අස්සෙ කැරකි කැරකි ඉන්නව. නාන්න ලිඳට ගියාම මං පොල්ක‍ටු වලින් මාලු අල්ලනව ලිඳට දාන්න කියල. ඒත් ආච්චිත් එක්ක ඔය සෙල්ලං කරන්න බෑ.

කෝ ඇහුනද?

හරීඊඊඊ…….

වචනෙ පිට උනා විතරයි මං කහලගොඩයි නන්නං ගහයි අතරෙන් තියෙන ලිඳට යන මැටි පාර දීගේ දුවනව නෙමෙයි ඉගිල්ලෙනව පල්ලෙහාට. ඒ වෙලාවට වෙනද ඔය පාරෙ යද්දි ඇනෙන ගල් ඇනෙන්නෙත් නෑ. ගොරක ගහේ මං එනකං බලං ඉන්න යකා ඇත්තෙත් නෑ.

බ්‍රා……..ස්…..  කියල මං පැල පොලේ ගාව බ්‍රේක් ගහනව. මොන…….. පල්ලමේ දුවං ආපු වේගෙට නවතින්නෙ වෙරළුගහත් පහුකරල.

කී…..ක්     කී….ක්    කී…ක් ගගා ජම්බුගහ ගාවට රිවස් කරනව. එතකොට හරියට හීංකිතර මාමගෙ කාර් එක වගේ.

යාන්තං ගොබේ ආපු පැළ පොලේ අත්දෙකින්ම උස්සල ගත්ත. හීනියට මුල් දෙක තුනකුත් ඇදිල. ඒත් හිතාපු තරං පැළවෙලා නෑ. මේකෙ මදේ තාම පුංචි ඇති. තව ඩිංගක් විතර ගොබේ ඇදිල තිබුනනං නියම ගාන. ඒත් තවත් කල් බලං ඉන්න ඇහැකි කාටෙයි. තව තියෙන්න ඇරියොත් හින්නි මාමලැහ සමීරය හීං සැරේ අරං යයි.

තිලේ අම්මේ මෙන්න ගෙනාවෝ…………. ලෙලි ගහල දෙනවැයි?

තිලේ අම්ම පොල් ඔයන කිතුල් උලේ ගහල පොලේ ඔයනකං මං කුස්සියෙ පඩිය උඩ ඇණ තියං බලං ඉන්නව. ඒයැයි මට පස්ස හරෝගෙන නෙ ඔයන්නෙ. මට බයේ බෑ හයියෙන් උලේ ගහල ගෙඩිය ලෙලි ගහන්න කලිංම බි‍ඳෙයිද කියල. එහෙම උනොත් පැළමදේ චප්ප වෙලා යාවි.

ඔයල ඉවරෙයි….?

මට බලං ඉන්න බෑ. පඩියෙ යන නයි කූඹි වැලෙන් ආපු එකෙක්ද කොහේද මගෙ පස්සත් කනව. ඒ මදිවට තැන්නෙ ගෙදර බල්ලත් ඇවිල්ල බලං ඉන්නව කණ්ඩි ගැට්ට උඩ වාඩිවෙලා.

ඔහේ මොකෝ බලං ඉන්නෙ, පැළමද කන්නෙයි. දුප් යන්න.. මං කුස්සි පඩියට උඩහින් ඊයෙ හවහ වැල ගෙඩියක් කාල එකතුකරල තිබුන කොස් ඇටයක් අරං බල්ලට ගැහුව. යන පාටක් නෑ. ඌටත් පැළ මද කෑල්ලෙක් දෙන්න වෙනව දැන් නං. කිව්වම අහල දුවපිය යන්න. මං තව කොස් ඇටේකින් ගැහුව.

ඔය මක්ක කරනවැයි, කොස් ඇට ටික වීසිකරන්නෙ ?

හපෝ ආච්චිත් ඇවිල්ල. දැං දීපල්ලකො එයැයිටත් බාගයක්. තනියෙම පොල් ඔයාගන්න ඇහැක් කාලයක් උනාමනං පල්ලෙහා තියං කාල එනව මිසක් ගේන්නෙ නෑ ගේ හරියකට.

පුතේ…. මහ පිහිය ගේන්න.

ඇති යාන්තං ඔයල ඉවරයි වගේ. මං දූවල යනව කුස්සියට. දවල්ට උයල අහවර උනාම ජනෙල් සේරම වහන හන්ද කුස්සියම කරුවලයි. ඇරල තිබුනොත් ඉතිං හොර පූසි උස්සං දුවනව උම්බකලඩ කෑල්ලක් හරි කරෝල කූරියෙක් හරි.

ඩිංග වෙලාවක් යනකොට කරුවලට ඇහැ හුරු උනාම පේනව මහපිහිය බෝතල් රාක්කෙ යටම කෑල්ලෙ තියෙනව. මගෙ අම්මේ ඒකෙ බර.

ආ..

හෙමිං ගහන්න හොඳේ..  අර තඩි පිහියෙන් ගැහුවම පැළ මදේ කුඩුවෙලා යාවි. එහෙම තැලිච්ච ඒව කාල වැඩක් තියෙනවයි.

තිලේ අම්ම මං දිහා බලල මහම මහ පැළමද පෙරේතයෙක් කියන්න වහේ හිනාවක් දාල සීරුවට එකපාරෙන් දාං…. ගාල බින්ද පොලේ.

මගෙ අම්මේ… මේ තියෙන්නෙ කිරිම කිරි පාටට ගෑණු බෑය පැත්තෙ පැළමදේ. ආසාවෙ බෑ… පුංචියි කියල හිතං උන්නට පුංචිම නෑ.

ඊට පස්සෙ හීනි උලක් තියෙන පිහියක් අරං ගෑණු පොල්කට්ටෙ හිලෙන් එළියට මතුවෙලා තියෙන පැළමදේ මුල් කපල ඒ පිහි තුඩෙන්ම ඉතුරු කෑල්ල ඇතුලට තල්ලු කරනව. එහෙම නැතුව පැළමදේ ගෙඩිය පිටින්ම පොල් බෑයෙන් හලවගන්න බෑ නෙව.

අර ලොවි සම්බල්, ජූල් සම්බල්, පොල් බඩ වගේ මේකනං බෙදාගෙන කන්න හිතෙන්නෙන නෑ. ඒත් ඉතිං මොන හිතකින්ද පුංචි අම්මලට නොදී කන්නෙ. මොකෝ එයාල මට නොදී මක්කාවත් කාල තියෙයි.

මට හම්බුවෙන පැළමද බාගෙ කන්න මං දුවං යනව ඉස්සරහ රඹුටං ගහේ බැඳපු ඔන්චිල්ලාවට. ඒකෙ දාපු ගෝනි පඩංගු බොක්කෙ වාඩිවෙලා නීවිහැනහිල්ලෙ කන්න තමයි මං ආස. පුළුං වගේ, කටට දැනෙන්නෙ නෑ හැපෙනව. අර ගොබේ ආපු පැත්තෙ තියෙන කොහු ගතිය තියෙන කෑල්ලනං මට විනාඩි දහයක් විතර වික වික ඉන්න ඇහැකි. හරිම කිරි රහයි.

ආච්චිලගෙ ගෙදරදි ඔහොම ඉඳල හිටල පැල පොලයක් හම්බ උණාට, කොප්පරා වේලන, හේනෙගෙදර ඇඩ්ඩිං මාමලයි අහ පොල් ඔයන දවසක ගියානං ඇති තරං පැළමද. එහේ එක එක සයිස් එකෙන් තියෙනව. ටීක් බෝල සයිස් එකේ ඉඳල ලොවි ගෙඩි, ඩොංග ගෙඩි, මැංගුස් ගෙඩි, ජූල් ගෙඩි තරං වෙනකන් තියෙනව. හැබැයි රහම ටීක් බෝල සයිස් එකේ ඉඳල මැංගුස් තරං ඒව තමයි. ලොකු වෙන්න ලොකු වෙන්න රහ අඩුයි. පුළුං ගතිය වැඩී, දිය රහයි.

පොල් ඔයන තැනින්ම වාඩි වෙලා ඇඩ්ඩිං මාම සුද්දකර කර බේසමට දාන ඒවයෙන් රහම ඒව ‍තෝරං බුරිය උල්වෙනකං කාල තාව ඔතල දෙනතරමක් අරං එනව මං.

එදා ඉඳං අද වෙනකං මං තවමත් පෙරේතයි පැළමද වලට. ඒත් මේ කොළඹ හිතුන හිතුන වෙලාවට කන්න පැළමද හොයාගන්න නෑ. දවසක් ඇතුල්කෝට්ටෙ පල්ලිය ඉස්සරහ මනුස්සයෙක් ෂොපින් බෑග් වල දාල පැළමද විකුනනව දැකල බයිසිකලේ නවත්තල ගිහින් බැළුව. ජූල් ගෙඩි විතර විසාල දිය පැළමද පහක් දාපු බෑග් එකක් රුපියල් සීයයි කිව්ව. ඒත් කමක් නෑ කියල මං ඇහුව පොඩි පැළමද නැද්ද කියල.

පොඩිව රහ නෑ මහත්තයො. ඒක හන්ද ලොකුව විතරයි මං විකුනන්නෙ කිව්ව.

අනේ මං බෙසම් ගනං පුංචි කාලෙ කාපු පැළමද…………..

පොල් බඩ සහ අහිමි වෙච්ච ගම

මේකත් තවත් කෑමක් තමයි. ඒත් මම මීට කලින් ලියාපු ලොවි සම්බෝල කතාව කියවලා උන්ට දීල කෑවෙ නෑ කියල මාළුවයි, අභියයි අනුෂ්කයයි තර්ජනේ දැම්ම හින්ද දෙතුන්පාරක්ම හිතන්න උනා මේක ලියන්න කලින්. මොකෝ අර රංගගෙ යාලුවො කෙල්ල ඉස්සුව වගේ මාවත් ඉස්සුවොත් බඩුම තමයිනෙ.

මාළුව නං කෝල් එකක් දීලම නාහෙන් ඇඬුව. මිනිහගෙ කටට ඒ වෙනකොටත් කෙළ උනනව. වචන සෑහෙන්න පැටළුනා ඕං. කොච්චර ටැපලුනාද කිව්වොත් “කෝට්ට පරංගියේ” ගියෙත් උන්දැගෙ මාලිගාව ඉස්සරහින් කිව්වෙ. තව තව රජ කතා සෑහෙන්න කිව්ව, අයිත් ඉතිං එව්ව මෙතන කිව්වොත් උන්දැ රෙද්දක් ඇඳං පාරෙ ගිහිල්ල හමාරයි.

ඒත් ඉතිං උන්ගෙ කරුමෙට ලොවි කන්න නැති උනාට  මං මක්ක කරන්නෙයි !. ඔන්න ඔහේ ලියල දානව මේකත්.

ඉස්සර මං ඔය හක්මන දිහාවෙ අපේ ආච්චිලගෙ ගෙදර ඉඳිද්දි හරි අපූරු ජාති කෑම තමයි කෑවෙ පුංචි අම්මල රොත්තත් එක්ක. එයැයිල තමයි ඔය විච්චූරණ ජාති හදන්නෙ. ඒ කාලෙ ලොකු පුංචි ඇරෙන්න අනිත් එක්කෙනෙක්වත් බැඳල නොහිටපු හන්ද ඔයි දේවල් කරන්න ඇති පදං වෙලාව ඒ කට්ටියට. ඔයිං දෙකක් මං කලිං කිව්ව. නොදන්න කට්ටිය ජූල් සම්බල් මෙතනින් කියවන්න, ලොවි සම්බල් මෙතනින් කියවන්න. හදන හැටිත් කියල තියෙනෙ හන්ද කැමති කට්ටියට හදාගන්නත් ඇහැකි.

අද කියන්න යන කෑම ජාතියනං හදාගන්න දෙයක් නෑ, හැබැයි හැමතිස්සෙම කන්න ලැබෙන්නෙනං නෑ. ඕක ඉතිං කෑමක් කියලම කන්න ගියොත් මහ විනාසයක් වෙන්නෙ. අනික ඕකට දැං ආණ්ඩුවෙන් තහනම් කරල තියන හන්ද කන්න ගියොත් හිරේ විලංගුවෙත් වැටෙන්න බැරි නෑ.

කෑමෙ නම නං ඉතිං “පොල්බඩ”

දැං ඉතිං බලයි නවම් මාවත ලියන්නෙ අලියෙක්ද කියල. නෑ නෑ කලබල වෙන්න දෙයක් නෑ. මං අලියෙක් නෙමේ ඕං.

ඉස්සර ආච්චිලගෙ ඉඩං වල හරි අහල පහල ඉඩමක හරි පොල් ගහක් කපනව කිව්වොත් මං ඔය කාගෙ හරි අතක එල්ලිලා යනවමයි එතනට. පහල ගෙදර පුංචිමාම තමයි ගමේම ගස්වලට වගකියන්නෙ.  අත් පොරවයි, මහ පොරවයි කඹ රෝලයි අරං යනවනං ඉතිං මට ගෙදර ඉන්න බෑ. මං ඉතිං කෑගහනව පුංචි මාමේ…. පොල් ගහක්දෝ……? පොල්නං ඉතිං හරි, මං ඉගිල්ලෙනව… අනිත් ගස් වගේ නෙමෙයි පොල්ගහක් කපනකොට හරි හරි වාසි තියෙනව. කලටි, කුරුම්බ, වෑවර, ලුණු ගොබලු, ඊලඟට මං ආසම පොල් බඩ.

වෙනදනං ඔය කුරුම්බ, වෑවර වලට මං මහ පෙරේතයි, හැබැයි පොල් ගහක් කපන දවස් වලටනං මං ඔය ගහ කපන්න කලින් බිමට වලු පිටින් කපල දාන වෑවර ගෙඩියකට වැඩිය වග කියන්නෙ නෑ. ඇයි ඉතිං තව ඩිංග වෙලාවකින් පොල්ගහේ කරටිය බිමනෙ.

දඩ බඩාං……. හුරා…. පොල්ගහ බිමෝ………

ඊටපස්සෙ පහලගෙදර පුංචිමාම අත් පොරව අරං එහව කරටිය පාහින්න, කඳ කුට්ටිකරන්න කලිං කරටිය කපල අහක් කරනව, නැත්නං පොල් කඳ පෙරලනව බොරු, ඇයි කරටිය සුවල්ප බරක් යැ. බෙල්ල කපන්නැහෙ කපල අහක් කරාට පස්සෙ අපිට ඕන එකක් කරගන්න ඉඩ ඇරල මහ පොරවෙන් කඳ දෙකුට්ටි කරනව. එහෙම දීල ගියාට හිච්චි අපිට ඇහැක අර මහ විසාල කරටිය පලන්න. එහෙමයි කියල බලං ඉන්න තරං ඉවසිල්ලක් කොයින්ද අපිට. අපේ කොලු නඩේ ඉන්න ලොකුම එකා අර පැත්තක තියෙන අත් පොරව අරං පොල්පිති පාහිනව. මෙක වැඩි වෙලාවක් කරන්න හම්බවෙන්නෙ නෑ. පුංචිමාම මේ නාඩගම බලං ඉන්න බැරුව ඇවිල්ල කරටිය දෙබෑකරල දෙනව.

ඊට පස්සෙ ඕං අපිට මඟුල් වගේ.

අර කරටිය වටේ තිබිච්ච මෝරපු පොල් පිති අහක් කරාට පස්සෙ මෙන්න සුදු පාට ලා පොල් පිති, පොල් කොළ, පොල් මල්, කොළපු, හනසු සේරම දිලිහී දිලිහී තියෙනව. ලා පොල් මලේ හිච්චි හිච්චි ගෙඩිත් තියනව, ඒවනං ඉතිං කන්න බෑ. කහට රහයි ඒත් වෙනද ලෙලි ගහල, මහ පිහියෙන් ගහල බිඳල කන පොල් ගෙඩි පිටිං කජු කනව වගේ කනකොට අමුතු ගතියකුත් ඇඟට එන. අච්චර රහ බඩ තියෙද්දි මක්කටෙයි කහ කඩ කෑලි කන්නෙ කියල ඒව අතින්ම අඹරල කඩල දාල, ඔය මෝරපු පොල්පිති කෑලි එහෙම අයිං කරල පාදගන්නව අපේ නිධානෙ, ලා කරටිය

බුදු අම්මේ ඒවයෙ රහ, හරිම කිරි රහයි, හරිම සුවඳයි. මටනං දැනුත් සුවඳ දැනෙනෙව වහේ. ඒ වයෙනුත් මං වැඩියෙම ආස ලාම ලා පොල් කොළ වලටයි, කිරි පාට කොළපුවත් එක්ක තියෙන පොල් මල් වලටයි තමයි. ඒව හරිම මෘදුයි, හැබැයි කෑවට පස්සෙ දත් ටිකනං පොල් කොළපු පුච්චපු අඟුරු වලින් මදින්නම වෙනව, නැත්නං ගන දෙයක් නෑ, කහට පිපෙනව බලං ඉඳිද්දි. හිච්චි කාලෙ කවුද පස්සෙන් පැන්නුවෙ නැත්නං දත් මදින්නෙ, ආච්චි තමයි ඉතිං එයැයිගෙ අත්දෙකිං මාව හෙල්ලෙන්න බැරි විදියට ඇඟට හිර කරං දබර ඇඟිල්ලට කුඩුකරපු අඟුරු අරං බරස් බරස් කියල බලෙන්ම මද්දවන්නෙ. මගෙ දාංගලේට වීදුරුමහත් තුවාලවෙනව එතකොටනං. මක්ක උනත් ගොරක පාටට තිබුන දත්ටික ආපහු මුතුකැට කරල තමයි ආච්චි මාව අතාරින්නෙ.

ඊට සෑහෙන කාලෙකට පස්සෙ ලොකු මහත් වෙලා ගං ගොඩවල් අතෑරල මෙහේ කොළඹ ගාල් උනාට තාමත් පොල් බඩයක් කන්න තියෙන ආසාවනං නැතිවෙලා නෑ. ඒත් දැං ගං වලත් ඉස්සර වගේ ඔව්ව නැතුව ඇති. පුංචි අම්මලත් කසාද බැඳල එහේට මෙහේට වෙලා. පහල ගෙදර පුංචිමාමත් දැං ගස් කපන්න කොන්ත්‍රාත් අරං චේන් සෝ එකෙන්. පහුගිය සැරේ ගමේ ගියාම මං දැක්ක ලෑන්ඩ්මාස්ටරේක ලී මෝලකුත් පටවං යනව. මං හිතන්නෙ එයැයි මාව දැක්කෙ නෑ. නැත්නං ඉස්සර එයැයිගෙ පස්සෙං වැටිල පොල් බඩකන්න දුවපු මං අඳුරගන්න බැරිවෙයියැ.

ඉඳල හිටල ආච්චිගෙයි, සීයගෙයි දානෙකට ගමට ගියත් මට ආපහු ගමත් එක්ක පෑහෙන්න බෑ වගේ. රුප්පෙ පුතේ කියල කතාකරපු, හීං මාම, වඩනම්බි මාම, හින්නි මාම,  හේනෙ ගෙදර නැන්ද, දැ කතාකරනෙ මහත්තය කියල. එතකොට මං ගමට අයිති නෑ කියලයි මට හිතෙන්නෙ. අපි ගමෙං ආපු හන්ද කොළඹින් පිලිගන්නෙ නෑ. ගම දාල කොළඹ ආව හන්ද ආපහු ගමන් පිලිගන්නෙත් නෑ. අපි හරියට ගන්ධබ්බයො වගේ පාවෙවී ඉන්නව.

කුණු කවි

පැම්පස් පෑඩ් සමඟින් කොන්ඩම් ගැට දා
මල්ලේ මැදට වෙන්නට ලා පැක් කරලා
විසි කල කාලෙ අවසානයි අහක බලා
කුණුගොඩ නැතිය දැන් ඒතැනින් අස්කරලා

ටික ටික එකතුකරලා මුලු සතියෙ කුණු
ඔබලා තදින් කට බැඳලා හොඳින් මලූ
වට පිට බලා තබලා මුල ලයිට් කණූ
ගියොතින් බඩු හරිය කරටම වැටෙයි නඩූ

එහෙයින්,

අල පොතු ළූණු පොතු අලිගැටපේර පොතු
බ‍ටු පොතු හෙරළි පොතු සහ තියඹරා පොතු
ඉන්නල පොතු සමඟ ඉඳහිට කොහිල පොතු
මොන විදියකට හෝ තම්බා කෑම යුතූ

තවද,

බෙලික‍ටු නෙරලු ක‍ටු සහ තව දිවුල් ක‍ටු
පොල්කුඩු සමඟ අරගෙන කොස් ගෙඩියෙ කටූ
ගලගා දියෙන් හෝ ඇඹුලෙන් මාළු කටූ
බැරි බැරි ගානෙ හෝ ගිලලා දැමිය යුතූ

එහෙමත් කාලයක් හැබෑටම

බහින්නයි කිව්වෙ ලොවි ගහෙන් !!

දොරකඩ ගහෙන් කඩාගනිපු හීනි පේර කෝ‍ටුවත් උරුක් කරගෙන ලොවි ගහේ කොළ වලට බනින ආච්චිගෙ ඔළුගෙඩිය විතරයි මට පේන්නෙ. ගිණි මද්දහනෙ අව්ව හරියටම එයැයිගෙ තෙල් ගාල තදකරල බැඳපු කොණ්ඩෙට වැදිල එහෙ මෙහෙ වීසිවෙනව. හරියට අර ටී වී එකේ හවසට පෙන්නන සින්දුවල කැරකෙන කණ්නාඩි කෑලි අල්ලපු ව්ලිය වීසිවෙන වීදුරු බෝලෙ වගේ. මෙච්චර කාලයක් උන්න මං මෙහෙම විජ්ජාවක් දැකල තිබුනෙ නෑනෙ.

දැං මං එකපාරක් කිව්ව නේද බහින්නෙයි කියල, මට කෝලං කරන්න වෙලාවක් නෑ මෙතන…

ඒ පාරනං ආච්චිට කේන්ති ගිහිල්ලද කොහෙද, නැත්නං මක්කටෙයි අර පේර කෝ‍ටුවෙන් අත මායිමේ තියන ලොවි කොළ වලට ගහන්නෙ.

දැං බැසොත් නං ආයෙ දෙකක් නෑ හොඳවැයිං කෝ‍ටු පාරවල් තුන හතරක් වදිනව පළු නඟින්න.

දෙණියෙ වෙලේ වතුර බිබුලට පැනපු දවසට වඩා අද නං ආච්ච්ට කේන්ති ගිහිල්ල. ඒ කියන්නෙ මෙදා පොටේ පස්ස පැත්තටත් වදිනව.

මට හොඳට මතකයි ඇඩ්ඩිං මාමලයි අහ පැලමද කන්න ගිහිල්ල පොල් උල කකුල උඩ අතෑරගත්ත දවසෙ ලෙඩා කියල බලන්නෙ නැතුව පළු නඟින්න දුන්න පාර. හපෝ ආයෙම නං එහම එකක් කන්න බෑ.

ඩිංග වෙලාවක් නොහොල්මනේ ඉන්නකොට ආච්චිගෙ ගමං වේගෙ එහම යාන්තමට බාල උනා. කෝට්ට වැනිල්ලත් නැවතිලා..

කරදර නොකර බහින්න දරුවො කියන එකක් අහල….

ආ.. ඔය එන්නෙ.. ආච්චිගෙ කේන්තිය නිවීගෙන එන්නෙ.. ඒත් දැන්ම බහින්න නරකයි. තා ඩිංගක් ඉන්න ඕන. එයැයි දන්නව කේන්ති අරං මාත් එක්ක මෙලෝ දෙයක් කරන්න බැහැයිය කියල.

පුතේ.. කෝ බහින්නකො කිව්වම. ඊයෙ සීය ගෙනාපු තල්සූකිරි මුලත් ඇති. යං…

හෙහ් මං අහුවෙයි ඕවට. චූටි අම්මයි මායි ඊයෙ හැන්දෑවෙමයි ඒකට වගකිව්වෙ. ඒත් ඒ වගක් මෙතන කියන්න නරකයි. එහෙම උනොත් ආයෙම පරළවෙන්න බැරි නෑ ආච්චි.

කෝ කෝ මගෙ හොඳ පුතානෙ. බහින්නකො ඔය ගහෙන්, ඔන්න තව වෙලා ඉඳල දිමිගොට්ටක් එහෙම ඇවිස්සුනොත්…….

ආච්චි දන්නෙ නැති උනාට දැනටමත් එක දිමිගොට්ටක් යාන්තමට ඇවිස්සිලා එක එකා මගෙ කකුල දිගේ නඟිනව. දඟලන්නත් බෑ තවත් එවුන් ඇවිස්සෙයි කියන බයට. කලබලේට බහින්නත් බෑ ආච්චිගෙ අතේ තියන කෝ‍ටුව දකිනකොට. ඒකෙන් වැදිච්ච පාරවල් මතක්වෙනකොට දිමියං කෑම සනීපයි කියල මං වගේම චූටි අම්මත් හොඳට දන්නො.

දැන් වෙලාව හොඳයි වගේ මගෙ ඉල්ලීම ඉදිරිපත් කරන්න..

මට ආයෙම මල් කපන්න ඕනෙ, නැත්නං බහින්නෙ නෑ නෑ මයි.

මම පොඩ්ඩක් සද්දෙ දාල ලොවි අතු හොලවල එහෙම කිව්ව.

අනේ පුතේ මල් කැපුවම කැතයිනෙ. ලස්සනටනෙ ගස්වල මල් පිපෙන්නෙ..

හා එහෙනං පුංචිමාම කපන්නෙ, එයැයිට විතරක් හොඳයි ?

අනේ දරුවො ඒ කිතුල් මල් නෙ. අනික ඒව කපන්නෙ පැණි ගන්නනෙ.

ඒ උනාට කමක් නෑ මටත් මල් කපන්න ඕන, මට ඇහැක අර තඩි කිතුල් ගස් බදන්න. ආයෙම අයිලෙ පදින යකා වගේ මහ හයියෙන් ලොවි අතු හොලවල කිව්ව.

පුතේ නටන්න එපා. ඔතන දි !!!

ආච්චිට කියල කට ගන්න හම්බු උනේ නැ මහා දිමි සේනාවක් කඩං වැ‍ටුන මගෙ ඔළුවෙයි කං වලයි අත පයෙයි.

කනව කනව ඉවරයක් නෑ. පිහිදානකොට අහුරු අහුරු අතට අහුවෙන්නෙ.. කාණ්ඩයක් මගෙ මූණ කනව තව කාණ්ඩයක් කං කනව, තව එවුන් තව තව නා නා ප්‍රකාර තැන් කනව.

බුදු අම්මෝ , ඉන්න බැරියෝ. කනවෝ කනවෝ..

සරබරාස්…….. දඩහ් !!!!!

ගහෙන් පෙරලිච්ච මං නතර උනේ තිලේ අම්ම කපල මට්ටන් කරල හදල තිබිච්ච රත්මල් පඳුරු වැට උඩ !!

අම්මෙහ්…. ආහ්…..

මල් පඳුරු අස්සෙ හිරවෙච්ච හිරවිල්ලට හෙල්ලෙන්නවත් බෑ මට.

ඇත ඇත….. මේකගෙ නාහට නාහනකොම තරමට නෙමෙයි. දැං ඉතිං උහාන පලකො කංකානං ගෙදර. මට නං තවත් බෑ මේ සුම්මක්කරේ කොරන්න. ඉන්න දීපංකරේකින් තාත්තණ්ඩිට ඇවිල්ල එක්ක යන්නෙයි කියනො.

ආච්චි මට පලු යන්න බැන බැන උස්සල ගත්ත හිරවෙලා උන්න රත්මල් පඳුරු ගොඩෙන්.

හරි හරි.. ඕකට කෑගහන්න ඕනෙයි. ඔය ළමය ඉන්නෙ යහතිං. ඔහෙටත් කුඩුහම කැඩුනම ඇති ගම දෙවනත් කරන්න. සීයා ඔප්පු මිටිය අස්සෙන් බලන ගමන් කිව්වෙ නිකං ඔලොක්කුවට වගේ.

සීයයි මුණුපුරයි ඕන කෙංගෙඩියක් කරගනන් එකයි, මං නෑ ආයෙ ඇහැක් ඇරල බලන්නෙ දෙකට පැළුනයි කිව්වත්.

හොඳටෝම කේන්ති ගිහිල්ල හිටිය ආච්චි බුරුල් වෙච්චි කොණ්ඩෙ දකුණු අතින් පටලෝල ගැටයක් දාගෙන කුස්සිය පැත්තට යනගමන් කියාගෙන ගියා.

මොකෝ පුතේ අච්චිත් එක්ක ඔට්‍ටුවෙන්න ගස් නැග්ගෙ.

මං ගස් නැග්ගෙ මගෙ උවමනාවට නෙමෙයි. සීයහෙ ඔපීසි කාමරේ තියන අළුත් ගෙයි දිග පඩිය උඩ වාඩිවෙලා තැලුම් අතගාන ගමන් මං කිව්ව.

එහෙනං ?

ආච්චි මං පස්සෙන් එලවන්න ගත්තනෙ සීයෙ. ඒ මදිවට අර හීනි පේර කෝ‍ටුවකුත් අතේ.

හෙහ් හෙහ් හෙහ්.. ගාල හිනවෙච්ච සීය ඔළුව වැනුවෙ හරියට “ඊටපස්සෙ” කියල අහන්න වගේ.

ඉතිං මං සුරුස් ගාල පස් කණ්ඩියට නැඟල එතනින් ලොවි ගහට මාරු උනා.

හ්ම්…. මොකෝ එතකොට ආච්චි එලෝගෙන ආවෙ ?

ආ.. මේ අර එයැයි වවාපු බිං ඕකිඩ් පඳුරුවල හැදෙන මල් කැපුවයි කියලනෙ. මං වැඩිය ගානකට ගන්නෙ නැතුව කිව්ව.

මක් කිව්ව ? අර අහවල් දෙයකටද මල් කපන්න ගියේ ?

පැණි ගන්න.

පැණි කොහෙන්ද ඒවයෙ. පැණි තියෙන්නෙ කිතුල් මල් වල නෙව.

ඉතිං සීයෙ මට ඇහැක අර විසාල කිතුල් ගස් බදන්න. ඒකනෙ මං ඇහැක් විදියට බිම තියන එකක් කැපුවෙ. ආච්චි ඒකත් එපාලු.

හ්ම්ම්.. ඒකත් හැබෑව. පුතාට ඇහැක කිතුල්ගස් බඩගාන්න. හැබැයි ඉතිං එහෙමයි කියල මිදුලෙ වවල තියන මල් සේරොම ටික වනසල දැම්මම හරියන්නෙ නෑ නෙව.

අපි මෙහෙම කරමු. මං පුතාට කපන්න මලක් හොයල තියනං. ඒකට ඩිංගක් වෙලා යනවනෙ. එතකං හොඳ දරුව වගේ චූටි අම්මත් එක්ක ගිහිං ඔය දිමියං කාපු තැන්වල මක්ක හරි ගාගන්නකො.

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

දිමියං කාපුවට බෙහෙත් කරන්න ගිහිල්ල වෙච්ච විනම්බෑසිය ලියන්න තවත් පෝස්ට් එකක් ඕන කරන හන්ද ඒ චැප්ටර් එක ස්කිප් කරල පැය හතරක් විතර ඉස්සරහට පනිනව කතාව මෙතන ඉඳං. [ඒ කතාව ටික පස්සෙ වෙලාවක ලියන්නම්]

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

ආ.. අන්න හරි. මලක් තියනව හිතේ හැටියට කපන්න ඇහැකි යං.

එහෙම කියපු සීය මගේ අතින් අල්ලං ගියේ පේර ගහ ලඟට.

පේර මල් කපන්න බෑ සීයෙ. ඒව චූටියි, අනික නැට්ටෙන් සු‍ටුස් ගාල ගැලවෙනව ඒව.

පේර මල් නෙමෙයි. ආං අතන බිමට නැවිච්ච අත්තෙ….

අඩේ.. මෙන්න කිතුල් මලක් වගේ එකක් කොළපුවත් එක්කම කහපාටට පේර ගහේ එල්ලෙනව.

ඒ මොකක්ද සීයෙ ඒ, එච්චර විසාල මල් කොහෙද පේර ගහේ.

දුවල ගිහිල්ල බැලින්නං සීය අඩි එකහමාරක් විතර පුවක් මලක් ගෙනැල්ල පේර කඳට තියල ගැටගහල.

එවෙලෙ මට ගියපු සන්තෝසෙ. මං සීය දිහා බලල හිනාවෙච්ච හිනාවිල්ලට තා ඩිංගෙන් කට කනේ ගැවෙනව. හෙහ් හෙහ්.

එදා ඉඳල දෙතුන් දොහක් යනකං මයෙ රාජකාරිය උනේ පහල ගෙදර පුංචි මාම ගස් මුට්ටියත් අරං කිතුල්ගස් බඩගාන ජාමෙට මාත් පොල්කට්ටක් විදල ලණුවකින් ගැටගහල හදාගත්තු මුට්ටි පොඩ්ඩක්ත් අරං අර පේරගහේ පීදිච්ච පුවක්මල කපන එක තමයි සීයගෙ දුණු පිහියෙන්.

මයෙ හිතේ අව්වට වේලිලාම පුවක් මල් කිණිති හැලෙනකන්ම මං මල් කැපුව.

උඹ තමයි දවසකටවත් අයිය බං

ලොකු අයියෙ මොකක්ද බං ඒ කොරාපු නොහොඹිනා වැඩේ උඹ ?

මොන වැඩෙද බණ්ඩො ?

මොන වැඩේද අහන්නෙ, ඇයි ඔය ඩිංගට අමතකද ?

අමතක වෙච්ච කෙහෙල්මලක් නෙමෙයි බං, ඒ ජාතියෙ වැඩ නං කියල කීයක්ද… උඹ ඔය අහන්නෙ අහවල් දෙයක් ගැනද කියල නිච්චි නෑ.

අර මං හන්දියෙ ටියුසොං පංතියක් දාන්න හදාපු වැඩේට පොල්ල දාපු එක !!

හො හෝ.. එහෙම කියන්න එපැයි.. ඒකට එහෙම මං පොල්ල දැම්මෙ නැත්නං ආයෙ මගේ ලොකු අයිය කමටත් ලැජ්ජයිනෙ බං. ඊටත් මං තා ඩිංගිත්ත්තක් සුනංගු උනා නං උඹ සුං.

මං සුං.. හුහ්.. ඒව හඳේ..

කට තිබුන පලියට කැගහන්න එපා බං. උඹ දන්නවනෙ ඔය කට හන්ද බොට වෙච්ච වින්නැහි.

හරි. ඒ කතාව පැත්තක තියමුකො, දැං කියමු බලන්න මොකෝ මං ටියුසන් පංතිය දැම්මම උඹට වෙන නරක ?

පංතියෙන් මට ඇතිවෙන නරකක් නෑ බං හොඳක් මිසක.

එහෙනං අහවල් එකකටද පොල්ල දැම්මෙ ?

පොල්ල දාන්න උනේ උඹ හත්පොලේ ගාගෙන වැඩිපුර හරිය මගේ ඇ‍ඟෙත් ගාන්න එනකොටනෙව ගොනෝ.

මාර බඩුවක්නෙ ලොක්කයියත්. ඇයි ඔහේම නෙ මට කිව්වෙ ලණු ඇදල අත්තිවාරං වලවල් එහෙම කපල මුල්ගල තියන්න සූජානං වෙන්නෙය කියල. එහෙව් උඹ දැං කියනව මං හත්පොලේ ගාගත්තය කියල. මොන අපභ්‍රංස කතාද මේව ඈ..

හෙහ් හෙහ්… මං දැනං උන්න උඹ ඔයි පුරස්නෙ අහන වග. හෙහ් හෙහ්…

ඇයි බං බණ්ඩෝ බොට තේරෙන්නෙ නැත්ද උඹල අනාගන්න තරමටය මට කාගන්න ඇහැක්වෙන්නෙ කියල. ඈ….

මොකක් ?

ඇයි බං උඹල කොරන හැම උලව්වක්ම කෙළවෙන්න යනකොට මම නෙව මැද්දෑවට පැනල යන්තං ගොඩ දාල දෙන්නෙ.

ඉතිං ?

ඉතිං කියන්නෙ.. මං මොන දහ දුරා වැඩේ කොලත් ඒකනෙව ගමේ උන් මට පරස් වචනයක් දොඩන්නෙ නැත්තෙ. උං හිතන්නෙ මං නැත්නං බොලා මේ ගම වනසලාය. මං ඉන්න එක හොඳට යනවය කියල.

අම්මප, මට ඒ හැන හාං කවීසියක් කම්පනාවට නාව හැටි. හෙහ් හෙහ්.. උඹ මට කොන්තරාත්තුව දීල කෙළවගන්න හැටි පැත්තකට වෙලා අපූරුවට බලාගෙන උන්න. හෙහ් හෙහ්, අදහන්න නෙ වටින්නෙ බං උඹ.

ඒක නෙමෙයි බං අයියෙ. හැබෑවටම උඹ මේ ටියුසන් පන්තියට අකමැත්තක් නැද්ද ?

නෑ බං නෑ.. මං එක පාරක් කිව්වෙ?

ඉතිං බං උඹ කොලාපු වැඩෙන් ආයෙ මං කොහොමෙයි රෙද්දක් අඳං අත්තිවාරං කපන්න යන්නෙ ?

හිටිංකො මං කියනකං අලිය නොවී.

උඹ ඉස්සෙල්ලම ආණ්ඩුවෙ ඉස්කෝලෙ වැඩ ටික අවුල් කොරහං. පටං ගනිංකො පින්සිබොල්ගෙන්ම. ඊට පස්සෙ එකා එකා ගුරුවරු මාරුකොරහං. විභාගෙ කාලෙට පස්නපත්තර කඩදහිටික උස්සහං. එහෙම නැත්නං සමාජජ්ජනේ එක අස්සෙ විජ්ජාව එක ගහපන්. ඕන නං උත්තර කොලෙත් ඔයිං එකක් අස්සෙ යවහං.

එහෙම කොරල ?

ඇයි බං එතකොට ළමයින්ටම එපාවෙනවනෙ මේ ඉස්කෝලෙ කෙරුවාව. උං ගෙවල් ඔල ගිහිල්ල කිව්වම ගෙවල් වල උන්ටත් එපා වෙලා ඊලඟ අවුරුද්දෙ ආණ්ඩුවෙ ඉස්කෝලට දාන්න හිතාගෙන උන්න ලමය ඔයි ටියුසොං පංතියකට යවනවනෙ.

ඒටික විතරක් කොරාම ඇතෙයි අය්යෙ ?

ඇතිවෙයි මයෙහිතේ. එහෙම මදිනං ඔය උත්තර පත්තර ඔල ලකුණු කොම්පියුටරේට දාන ඇඩ්ඩිංගෙ කොල්ලට කීයක් හරි අතමිට මොලවල කියහං එහෙං මෙහෙං පොඩ්ඩ පොඩ්ඩ වරද්දන්නෙයි කියල.

ඒ කොරල උඹ මුකුත් නොදන්න ගානට මීක් නොකියා ටික කාලයක් ඉඳල බලහං අයෙම ටියුසොං පංතිය අපූරුවට පටං ගන්න ඇහැක්වෙන හැටි. එදාට එකෙක්වත් උඹට පොලු දාන්න එන එකක් නෑ ?

අයියෙ උඹත්?

මං අහවල් එකකටෙයි බ පොළු දාන්නෙ උඹල හත්පොලේ ගානොගා වැඩේ හීං නූලෙන් ගෙනියනකොට හෙහ් හෙහ්.

කැඩුණු පු‍ටුවෙන් හෙලිනොවූ නීතාගේ හා ඇන්ටාගේ රහස

මේ දවස්වල මෙලෝ සංසාරයක් ලියන්න හිතෙන්නෙ නෑ. හිතෙන ඒවත් මෙලෝ රහක් නැති ජුජුබ්ස් ටොපික්ස්. බාගදා ඒව ලියල ගුටි කන්නත් බැරිනැති හන්ද එහෙන් මෙහෙන් මතක තියන ෂෝට් ඊට්ස් වගේ ඒව දෙක තුනක් ලියනව.

මේ කියන කතා ටික සිද්ධ උනේ කාලෙකට කලින් ක‍ටුනායක ඉන්න කාලෙ. මතකයිනෙ මම එහේ වෙච්ච කතා තුන හතරක් ලිව්ව. කියවල නැත්නං මෙන්න ඒව.

1. ජීවිතය සොයා ක‍ටුණායක ගියෙමි [ගෑණු බෝඩිම] – පලමු කොටස

2. .ජීවිතය සොයා ක‍ටුණායක ගියෙමි [අසභ්‍ය වීදියේ අකල් සංචාරය] – දෙවන කොටස

3. ජීවිතය සොයා ක‍ටුණායක ගියෙමි [ඔබේ දෑස දැකගත්තෙමි සැඳෑ කලෙක ළඳුනේ] – තෙවන කොටස

4.ජීවිතය සොයා ක‍ටුණායක ගියෙමි [හිත රිදවූ සමු ගැනීම] – අවසාන කොටස

5. අනේ අයියේ කෝ එයා…. ? [ඇහුවෙ නැත්තෙ ඇයි ඔයා?]

 

හරි දැං මෙන්න අලුත් කතා ටික,

ඔය අන්තිම සිද්ධියට පස්සෙ අපිට ඒ ගැණු බෝඩිමේ ඉන්න එක එපාවෙලා ගිහිල්ල නැවතුනේ සීදූවෙ මිෂන් හවුස් රෝඩ් එකේ නීතා අක්කලයි ගෙදර කාමරේක. නීත අක්කයි කිව්වට අපි අඳුරන්නෙ එයාගෙ හබිය ඇන්ටන් අයියව. ඒත් ඉතිං ගෘහමූලිකයගෙ නමින් නෙව ලංකාවෙ ගෙවල් අඳුන්වන්නෙ. ඉතිං ඒක හන්ද ඇන්ටන් අයියගෙ ගෙදරට ඒ ගමේ කට්ටිය කිව්වෙ නීතලයි ගෙදර කියල. ආයෙ අපිට ඇහැක ඕක වෙනස් කරන්න.

 නීතා අක්කා අපිට දෙන්න හැදුවෙ ගෙයි ඉස්සරහම කාමරේ. ඒකට දොරවල් දෙකක් තිබුන. එකක් එලියෙන් ඇතුලට එන දොර. අනික ඒ කාමරෙන් ගෙදර සාලෙට ඇරෙන දොර. මගෙ අනිත් සගය වෙච්ච නාලක නං බොහොම කැමති උනා ඒ කාමරේට. ඒත් මං ටිකක් පස්සගැහුව වැඩේට. මොකද කලින් බෝඩිමත් එපා උනේ ගෑණු හුටපටයක් නිසානෙ. අනික නීතා අක්ක ඇහැට කනට පේන ගෑණි වෙච්චි ! මිනිස්සුන්ගෙ හිත් කොයිවෙලේද දන්නෙ නෑ නෙ.

අපි ඉස්සරහ කාමරේ ගන්න ටිකක් අදිමදි කරනව වගේ දැනිච්ච හන්ද ඇන්ටන් අයිය අපිට ගෙයි පැත්තෙන් ඇතුල් වෙන්න තියන කාමරේ පෙන්නන්න එක්ක ගියා. ඒක නම් වරදක් නැති පාට නිසා ඇඩ්වාන්ස් එහෙම දීල ඇවිල්ල දවස් දෙකකට පස්සෙ ගෑණුබෝඩිමේ ඉඳල ත්‍රීවීලර් එකක බඩු ටිකත් පටවගෙන නාලකයි මමයි නීතා අක්කලයි ගෙදර පදිංචියට ආව.

හා දැං කට්ටිය දත කට මැදං ඇති මෙතන අපි දෙන්නගෙන් එකෙක් නීත අක්කත් එක්ක මොකක් හරි හුටපටයක් ඇතිකරගන්න ඇතිය කියල නේ. බොරු කියන්නෙ මොකටෙයි මාත් හිතං හිටියෙ මං නැතත් නාලකය පටලැවිල්ලක් හදාගනීවිය කියල. මොකෝ මං ඒ වෙනකොට එස්.පී.බී.ආර් වෙලා හිටියට නාලක අස්සය මැරිච්ච කව්බෝයි වගේ හිටියෙ. [මගෙ හැම එකක්ම ඉතිං එස්.පී.බී.ආර්. එල් තමා හික් ! ]

 ඒත් එදා රෑ සිද්ධ වුනේ හීනෙන්වත් නොහිතපු දෙයක්.

වෙනදා වගේම හැන්දෑවෙ හතට ඩියුටි ඕෆ් වෙලා ක‍ටුනායට වෙළඳ කළාපෙ “ඒ” [A ?]ගේට් එකෙන් එලියට බැස්සෙ බෝඩිමට යන්න.

භයානක විදියට පටන්ගත්තට අතර මඟදි මුකුත් උනේ නෑ. වෙනද වගේම මිෂන් හවුස් හන්දියෙ කඩෙන් මාළු හොදියි ආප්පයි කාල දුමකුත් දාගෙන නිවීහැනහිල්ලෙ බෝඩිමට ආව. ඒ එනකොට රෑ අට හමාර විතර වෙලා. පුරුදූ විදියට කෙහෙල් පඳුරු වලට මුවාවෙලා තියන ශවර් එකෙන් ජොකා පිටින් නාල කරල එහෙම පිටි තේ දෙකකුත් හදාගෙන බීල ඇඳ උඩට වෙලා කයියක් ගහනෙන ඉන්නව.

වෙන මොනව කරන්නද. මොකෝ ෆේස් බුක්, බ්ලොග් එහෙම තිබුනය ඒ කාලෙ. ඒ තිබුනත් කෝ ලැප්ටොප්. ඒව රෑ දෙගොඩ හරියෙ දැකපු හීනෙකවත් තිබුනෙ නැද්ද කොහෙද. හෙහ් හෙහ්….

“මම තොට #&$^*% . යකෝ ඩිංගක් එහා මෙහා වෙන්න බෑනෙ එක එක #^*^&!(@& රිංගනව මේක අස්සෙ. මේ *&^%*$ ඕන එකෙක්ට &^@)(&$ “

අපි දෙන්න ඇ‍ඳෙන් බිමට නොවැ‍ටුනා විතරයි ඒ සද්දෙට. නීතා අක්කලයි ගෙදර මීට කලින් කිසිම පිරිමි සද්දයක් ඇහිල නෑ. ඒකටත් එක්ක ගෑණු සද්ද. ඇයි ඉතිං දවසක් නෑර දවසක් ඇන්ටට හම්බුවෙනව නෙව සබ්බුව.

ඒත් හද්දෙයියනේ අද මේ මොකක්ද… ?

“මල්ලි හුල්ලි කියාගෙන ඉන්නකොට මට යාන්තමට හිතුන.. පර #%*&(% “

වරෙන් යන්න මොකද අවුල බලන්න.. නාලයක සරම කඩල ආයෙම ගැටගහන ගමන් කතාකලා.

බොට පිස්සුද..මෙන්න මෙහෙට වෙලා හිටින් නිකං අහක යන පොලුපාරක් නොකා.

අඩෝ ඇන්ට නීතව මරනවද දන්නෙ නෑ. යමං බලන්න.

එක වංගියක් කිව්වනේද මෙහෙට වෙලා හි‍ටු කියල. මරණවනං දැං මරල ඇති. ආයෙ බලන්න දෙයක් ඉතුරුවෙලා නෑ. ඕනම නං උදේට බලාගං.

“ඒයි මචං.. නීතක්ක නේද අඬනව ඇහෙනෙ”, නාලක රහසෙන් වගේ ඇහැව්වට පස්සෙ තමයි මටත් හීනියට ගෑණු ඇඬුම් සද්දයක් ඇහුනෙ.

ෂුවර් එකටම නීතක්ක ඇස් කරකවල බලල පස්ස අඹරවල ඇවිදින ඇවිදිල්ලට අහුවෙච්ච එකෙක් ඇන්ටගෙ අතටම අහුවෙලා වෙන්න ඇති.

පහුවදා උදේ මොකක් වෙන්න ඇති කියලද කට්ටිය හිතන්නෙ…….

අපේ බලාපොරොත්තු සුං ! මෙලෝ විනාසයක් නැ. අපි හිතුවෙ මල්ටිබැරල් ගහපු තල් යාය වගේ ඇතිය කියල. ඇන්ට වෙනද වගේම බාජ්ජු කලිසම ඇඳගෙන ෂර්ට් එකකුත් නැතුව මිදුල අතුගානව. නීතක්ක හැමදාම වගේ කුස්සියෙ පෙරළි කරනව ඇහෙනව. පොඩි වෙනසකට වගේ තිබුනෙ හැමදාම තියන පොල්කුඩුයි තව සුං බුං දාපු ෂොපින් බෑග් එකට අමතරව අන්ඩක් කැඩිච්ච නිල්කමල් ප්ලාස්ටික් පු‍ටුවක් කුණුටැට්ටරේ එනකං වැට අයිනෙ තිබිච්ච එක විතරමයි.

මුකුත් නොවුන ගානට අපි දෙන්නත් ලේස්තිවෙලා වැඩට යන්න මිෂන්හවුස් හන්දියට ගියා. ඔන්න එතනදි තමයි සීන් එක හරියටම තේරුනේ. මෙන්න අපිට පස්සෙ අර ඉස්සරහ කාමරේ බෝඩිං වෙච්ච සිකුරුටිගාඩ් මහත්තය ඉන්නව කොට්ට පැදුරු අකුලගෙන බස් එකක් එනකන්ද කොහෙද අපි දැකලත් නොදැක්ක වගේ අහක බලාගෙන.

සමහර වෙලාවට පොඩ්ඩ එහෙමෙහ උනා නම් එතන ඉන්නෙ නාලක හරි මම හරි අපි දෙන්නම හරිත් වෙන්න බැරි නෑ.

ප.ලි : ආරලු බූරුළු එක්ක කතා ලියන්න ගියාම ඔහොම තමයි. අනිත් පොඩි පොඩි කතා ටිකත් ටිකක් වැඩිපුර අතිනුත් දාල පෝස්ට් දෙක තුනකටම ලියල දානව.

ප.ප.ලි : ගැටගහ ගන්න පුළුවන උනොත් ඊලඟට එන්නෙ ලංකාවෙ හොඳම කොන්දොස්තරල ගැන. ඒකත් ක‍ටුණායකම තමා

පින්තූරය ගත්තේ :http://www.illiteraryfiction.com

ජයවීර මැතිණියගේ හා එම මැතිතුමාගේ ලිංගික අධ්‍යාපන පාඩම – මල් වඩම් අනවශ්‍යයි !!

මචං.. අද පට්ට දවස නේ?

ඒ මොකෝ අද පට්ට ?

ඇයි ගොනෝ අපේ සෞඛ්‍ය මිස් අද අපිට අර පාඩම කරන දවස නෙ.

අප්පටසිරි හැබැමයි.. බලහංකො මට අමතකම වෙලා ගියානෙ.

මටත් එහෙමයි බං.. අද බඩේ අමාරුවෙයි කියල ගෙදර නවතින්න හැදුවෙ. තාත්තගෙ කටේ බලේටමයි ආවෙ.

මේ මචං.. සිරාවටම අපිට අර ඒ ලෙවල් අයියලට පෙන්නනව වගේ පින්තූරත් පෙන්නයිද බං..

අනේ මංද බං.. එහෙමනං සිරාවට තියෙයි නේ… ?

ටාං ටාං ටාං…..

යමං බං පන්තියට අන්න බෙල් එක ගැහුව.

යමල්ල යමල්ල.. උදේ පාන්දරම අද ගණං.

වෙනදට සුරුස් ගාල යන උදේ පීරියඩ් හතර එවර උනේ කල්පයක් විතර ගිහිං. ඒ මදිවට උගන්නපු මෙලෝ මළදානයක් මතක නෑ. කොටින්ම ගානක් වැරදිච්ච වෙලාවෙ සර්ගෙන් වදින පොල් ටොකුවලට වෙනද නං හුජ්ජ පනින්න ආවට අද නං ගානක්වත් නෑ. අම්මප මේ ලිංගෙටකරන්න ඇහැක් වැඩ !

දඩාං…… !

බුදු අම්මෝ….!

මොකාද යකෝ…..

මං මං බං.. මොකෝ මේ කල්පනාව.. යන්නෙ නැතෙයි කැන්ටිම පැත්තෙ.. ?

අමතක උනා බං…. යමං යමං…

අඩෝ මේ… අද බොලා එකෙක්වත් ජයවීර මිස් දැක්කද…. ?

ම්හ්…… නෑ නෙ බං.. මොකෝ ?

මොකෝ කියන්නෙ, අද අර පාඩම නෙ බං.

අප්පටසිරි, මිස් අද නිවාඩුද දන්නෙ නෑ…

නෑ නෑ බං.. මං අද දැක්කෙ උඩ පිටනිය පැත්තෙන් සර් එක්කම එක්කම එනව.

හා.. එහෙමද.. එහෙනං කමක් නෑ. මං මේ බයේ උන්නෙ අද නේවිද කියල බං.

හෙහ්… හෙහ්.. වෙනදට නං බයේ ඉන්නෙ එයි කියල නේ.. උඹල තමයි දවසකටවත් බඩු…. හෙහ් හෙහ්.

අනේ පල නරියො යන්න. අපිට බලන්න බැරිය උඹත් කට ඇරං බලං ඉන්නව අද….

ඒයි කාල බීල ඉවර නං විගහට යමල්ල බං.. ඉන්ටවල් එක ඉවර වෙන්නත් කිට්‍ටුයි.

යමල්ල යමල්ල.

ඉන්ටවල් එකෙන් පස්සෙ පීරියඩ් එක සෞඛ්‍ය !!

කොල්ලො ටික සේරම වාඩිවෙලා ඉස්සරහ දොර දිහා ඇස් පිය නොගහ බලං ඉන්නව මිස් එනකං. බෙල් එක ගහල විනාඩි පහක් විතර වෙන්න ආව. ඒත් මිස් නෑ.

මචං.. හරේ …… මිස් එනෝ…..! බැල්කනියෙන් එබිල පහල බලාගෙන උන්න එකෙක් බෙරිහන් දුන්න.

තවත් විනාඩි දෙකකට විතර පස්සෙ ලැසි ගමනින් මිස් එනව. අපිට තියන හදිස්සියෙන් සීයෙන් එකක්වත් නැතිගානට.

ආයුබෝවන් !

ආයූබෝඕවාආන්න්න්න්….

ගුරු පු‍ටුවෙ වාඩිවෙච්ච මිස් ගත්ත රෙකෝඩ් බුක් එක. පෙරළුව පලවෙනි පි‍ටුව.. තව ඩිංගක් ඉඳල දෙවෙනි පි‍ටුවත් පෙරළුව.. ඊලඟට තුන.. හතර.. පහ…..

පොතේ පි‍ටු සීයක් විතර තියනව. විනාඩියට එක ගානෙ පෙරළුවත් විනාඩි හතලිස් පහේ පීරියඩ් එකෙන් ඉතුරුවෙච්ච පැය බාගෙට පෙල්ලන්න පුළුවන් පි‍ටු තිහයි… මේ මොන විනසයක්ද වෙන්න යන්නෙ….

ළමයි.. ඔහොම පොඩ්ඩක් ඉන්න. මේ රෙකෝඩ් බුක් එකේ පොඩි වැ‍රැද්දක් තියනව. මම ස්ටාෆ් රූම් එකට ගිහිල්ල එනකං කෑ ගහන්නෙ නැතුව ඉන්න ඕනෙ හොඳද ?

හුටා ! මේ මොන ගිණිගෙඩියක්ද පාත්වෙන්න යන්නෙ… කලිං පීරියඩ් හතරෙම සර්ල අගේට ලිව්ව පොතේ මේ අහවල් වැ‍රැද්දක්ද එක පාරටම…

එතකොට මිස් අපේ පාඩම….? ඉවසාගෙන ඉන්න බැරිවෙච්ච එකෙක් පේලියෙ කෙළවරේම ඉඳල අහපි !

ඌ දිහා අමුතු හිනාවකුත් එක්ක බැල්මක් දාපු මිස්.. “කලබල වෙන්න ඒපා. මං ඉක්මනට එනව” කියල පොත් මිටියයි හෑන්ඩ් බෑග් එකයි අරං ආව වගේ දහගුණයක් වේගෙන් ගියා….

අඩෝ…. මොකෝ මචං සීන් එක.. අද පාඩම කරන්නෙ නෑ වගේනෙ මිස්….

ඒකනෙ බං. හෙන අපරාදෙනෙ. මං උණත් තියාගෙන බං ආවෙ.

අනේ ඒකනෙ බං. ඉන්ටර්වල් එකට හරියකට කාගන්නවත් බැරි උණා මට.

උඹල මේ රෙද්දක් කතාකරනව, මං ටොයිලට් එක ගාව කොල්ලො පිරිල උන්න නිසා ඉන්ටර්වල් එකේදි චූ කරන්නෙත් නැතුව බං ආවෙ පාඩමට පරක්කුවෙයි කියල, දැං බිළිං ගෙඩිය වගේ …. ඉන්න බෑ……

ෂ්… ෂ්… මචං ජයවීර සර් එනව. දොරගාවට වෙලා හිටිය මොනිටර් පන්තිය සයිලන්ස් කලා.

ආයුබෝවන් ළමයි !

ආයුබෝවන් සර් !

මොකද මේ සද්දෙ කට්ටියගෙ.. හ්ම්.. පොතක් පතක් බලාගන්න බැරිද ගුරුවරයෙක් පන්තියෙ නැති වෙලාවෙ ආ… ?

මීක් සද්දයක් නෑ පන්තියෙන්ම.

හ්ම්.. කමක් නෑ.. මොකක්ද මේ පීරියඩ් එක….

සෞඛ්‍ය සර්…. !

ඉස්සරහම පේලියෙ උන්න එකෙක් කිව්ව.

හ්ම්… ඒක මගේ විෂය නෙමෙයිනෙ. අපි සෞඛ්‍ය මිස් ආයෙන එනකං දැනට විද්‍යාව පාඩමක් කරමු. කෝ ගන්න බලන්න මේ දවස් වල උගන්නන්නෙ කොයි හරියද කියල බලන්න….

පසු සටහන : අපේ විද්‍යා ගුරු ජයවීරයන්ගේ ප්‍රිය ඇඹේණිය වූ ද, අපගේ සෞඛ්‍ය ගුරුවරිය වූද ජයවීර මැතිණිය එදින කාලපරිඡේදය අවසන් වනතුරු අප දෑසට නොගැ‍ටුණු බවද. පසුව වැඩිහිටි සිසුන්ගෙන් දැනගත් පරිදි ඔවුන්ටද මෙම පාඩම යෙදී තිබූ දිනයෙහිද අවාසනාවන්ත ලෙස පන්ති වාර්ථා පොතෙහි යම් කිසි අඩුලුහුඬු කමක් දැක ජයවීර මැතිණිය අතුරුදගන් වී ඇති අතර ජයවීරයානෝ එම හිඩැස බීකරයක් හා පිපෙට්‍ටුවක් ආධාරයෙන් වසා ඇති බවද සංවේගයෙන් පවසා සිටිමි.

ඉඳින් ලත් තැනම ලොප් වූ අපගේ ලිංගික දැනුමට මල් වඩම් අනවශ්‍ය ය !!

පින්තූරෙ ගත්තේ : http://www.divinesecretsofadomesticdiva.com

එබුවෙ ගේ කතා – අල්ලපු වත්තේ කුරුම්බා


මතකයි නේ ගිය සතියෙ අපි එබුවෙ ගෙ ගෙදර රෑ පාඩම් කරන්න නැවතිලා වෙච්ච දේවල්. තව ඩිංගෙන් උන්ගෙ අම්ම මහ රෑ කියල බලන්නෙ නැතුව අපි සේරෝම එලෝගන්නව.

දැං කතාව එතන ඉඳල….

ටොක් ටොක් ටොක්….

කවුරු හරි දොරට තට්‍ටුකරනව හීනෙං වගේ මට ඇහුන. ඇහැරිලා බැලින්නං වෙලාව එකොලහ හමාරයි. අනිත් එවුනුත් වැටිච්ච වැටිච්ච තැන්වල පොත් බදාගෙන කිරනව.

ඒයි නැගිටපල්ල බං, කවුද දොරට ගහනව ඇහෙන්නෙ නැද්ද. මං පයිං ඇනල එබුවෙ ඇහැරෙව්ව.

කවුද බං මේ මහ රෑ.. මළ කරදරේ…. කියාගෙන ඌ ගිහිල්ල දොර ඇරිය.

මොකද ඕයි ?

බාගෙට ඇරපු දොර පියනෙන් ඔළුව දාපු මිනිහ කාටද බනිනව.

එක පාරටම ඌව ආපස්සට තල්ලු උනා. ඊට පස්සෙ උණුවතුර බෝතලයක් දොර රෙද්ද අස්සෙන්.

ගන්නව මේක.

ආ මේකත් ගන්නව. තව ප්ලාස්ටික් කෝප්ප ටිකකුත් ඊලඟට දොර රෙද්ද අස්සෙන්.

මේක බීල ආයෙම කට්ටියත් එක්කම නිදාගන්නව. මෝඩයො !

එහෙම කියල එබුවෙගෙ අක්ක අපිටත් ගස්සං ගියා.

ගොයං කයියට ගියපු එවුන් වගේ අපි තේත් එහෙම බීල අහවර කරල ආයෙම පොතක් අතට ගත්ත ඊලඟ නිදිවඩිය එනකන්.

ගානක් දෙක් හදල, නොතේරෙන එවුන්ට තේරුනුත් කරල දීල තව පැයක් හමාරක් කරදරයක් නැතුව අපි උන්න.

මචං….

එබුවෙ මහ හයියෙන් කට ඇරිය.

මේ මචං, ඕනෙ මඟුලක් කියහං අම්මයි තාත්තයි ඇහැරවන්නෙ නැතුව. එහෙම උනොත් මේ මහ රෑ අපි කොහේ කියල යන්නෙයි. එබුවෙගෙ කටේ සද්දෙට බයවෙච්ච අනුෂ්කය කිව්ව.

බය වෙන්න එපා බං. දැං දොලහත් පහුවෙලා. ඒ දෙන්න නැගිටින්නෙ නෑ ආයෙ එලි වෙනකං.

යමංද කුරුම්බයක් බොන්න ?

අම්මප මේක හරක උනාට ඌටත් ඉඳල හිටල අපූරු දේවල් කල්පනාවට එන්නෙ. දොරකඩ කුන්දිරා ගස් දෙකේ වලු පිරිල තිබිච්ච හැටි අපි හවහ බලාගෙන උන්නෙ.

අඩේ නියම අයිඩියා එක. අර මිදුලෙ තියන කුන්දිරා නම් නියමෙට ඇති බං.

මොන කුන්දිරාද බං. ඕව කඩල තාත්තගෙන් හෙට උදේට ගුටි තමයි බොලාටයි මටයි.

එහෙනං කොහෙන්ද බං කුරුම්බා බොන්න යන්නෙ?

යමංකො කියන්න. අර උඩහ තියනව තව ගස් වගයක්.

අපි කට්ටියම හිමිහිට දොර ඇරගෙන මිදුලට බැස්ස. එබුවෙ කුස්සියෙන් මන්න පිහියත් අරං ආව.

හරි, දැං කට්ටියම මගේ පස්සෙන් සද්ද නොකර වරෙල්ල. කියල මිනිහ ඉස්සර උනා. අපි කට්ටියම දැං උගෙ පස්සෙන් ගෙයි කුස්සිය පැත්තෙ තියන සියඹලා ගහ ගාවින් තියන පස් කණ්ඩියත් නැඟල තනකොල බිස්සක් දිගේ ඇවිදං යනව.

ලාවට තියෙන හඳ එලියෙන් පේනව මහ විසාල පොල් වත්තක්.

මචං එබුවෙ, උඹලට පොල් වත්තක් තියනව කියල අපි දැනං උන්නෙ නෑ නෙ බං. උඹල හෙන සල්ලිකාරයො නේ.

කවුද කිව්වෙ මේක අපේ කියල. මේක අපේ නෙමෙයි බං අල්ලපු ගෙදර උන්ගෙ.

යකෝ… උඹ මාර බඩුවක්නෙ. ‍තෝ අපිව එක්කන් ආවෙ හොර කුරුම්බ කඩන්නද අච්චර හොඳ කුදිරා ගස් දෙක අතෑරල.

මං කිව්වනෙ බං බය වෙන්න දෙයක් නෑ කියල. අනික දොරකඩ ගහේ කුරුම්බ බිව්වනං තාත්තට අහුවෙනව බං.

මෙන්න මේ පිහිය අල්ලගනිං මං ගහට නඟින කං.

එහෙම කියල එබුවෙ සුරුස් ගාල නැග්ග. වලල්ලක්වත් නැතුව මිනිහ විනාඩියට කරටියෙ.

දග්…… දග්…. දග්… දග්…..

ඌ වගේ වගක් නැතුව කුරුම්බා කඩනව. අනුංගෙ නෙ. ඉතිං කොයින්ද අගයක්.

රෝල් වෙලා ගිහිල්ල අගල් වල වැටිල තිබිච්ච ගෙඩි ටික අහුලගෙන ගහක් මුලට වෙලා කපං බීල පලං ලොඳත් කෑව.

මංචං මේ කෝම්බ දාන්නෙ කොහාටෙයි?

ඔන්න ඔතන පොල් අගලට දාපං බං.

පිස්සුද බං, හෙට උදේට වත්ත අයිතිකාරයොන්ට අහු වෙයිනෙ.

අහුවෙන්න උන් මෙහේ ඉන්න එපැයි බං. උන් ඉන්නෙ මා ගාල්ලෙ. ආයෙම ඊලඟ පොල් මුරේට මිසක් ඊට මෙහා එන්නෙ නෑ. බය නැතුව ඔන ඔහේ දමල යමල්ල.

කුරුම්බා කෝම්බත් ගහ මුලම දාල ආපු අපි ආයෙම කාමරේට වෙලා සනීපෙට නිදාගත්ත.

හෙහ් හෙහ්… හොහ් හොහ් හා….

හිහ්…. හිහ්.. හී හී…..

මහා හිනා සැද්දෙකින් අපි කට්ටියම ඇහැරුනා. මේ එලිවෙන පාන්දර කවුද බොලේ මේ…

ඇහෙන්නෙ කුස්සිය පැත්තෙන්. අපි කට්ටියම විගහට ගියා බලන්න මෙච්චර හිනාවක් මොකද කියල.

අපි යනකොට එබුවෙගෙ තාත්තයි අක්කයි වත්ත උඩහට වෙලා හිනාවෙනව.

මොකෝ අංකල් මේ?

හා මේ ඇවිල්ල ඉන්නෙ කුරුම්බා හොරු. ඇයි මනුස්සයො මං කිව්වෙ ඕනෙ නං අර ඉස්සරහ කුන්දිරා පැලෙන් බොන්නෙයි කියල. මොන එහෙකටෙයි මේ නැඩ ගස් බඩගෑවෙ.

බඩු හරි. එබුවෙගෙ තාත්තට අතේ කෝට් ඊයෙ රෑ හොරකම. ඒත් ඉතිං මොකක්ද අර කුන්දිරා බොන්නෙයි කියාපු කතාව…..

අපි සේරම එබුවෙ දිහාට හැරුන.

හරි හරි මචං, උඹල අප්සැට් වෙන්න එපා. ඒ බීපුවත් අපේ තමා කියල.

මොකක්.. ?

එතකොට මොන උලව්වකටද බං අර නිදි කුම්බා ගාලෙ, අගල් වල වැටි වැටි මහ රෑ අපි එක්කගෙන ගියේ.

එතකොට එබුවෙ අහපි

හා දැං උඹලම කියාපං ගෙදර දොරකඩ කුන්දිරා බොන එකද එහෙමත් නැත්නං අල්ලපු වත්තෙ හොර කුරුම්බා බොන එකද වැඩිය ආතල් කියල ?

මගේ පුතා හරි හපනා DHA + බොන්නා

මයේ කොල්ලා දැං කිරි බීමට එච්චර මනාපයක් නැතිය. අවුරුද්දක් වෙනකං අම්මාගේ තනේ එල්ලී සිටි කොල්ලට දැං කිරි වලට වඩා රහ ජාති ලැබේ. ඌ පාං කයි, බත් කයි, ආප්ප කයි, කඩල කයි, මුං කයි, චීස් කයි. ඒත් වැඩි හරියක්ම කන්න කැමති පරිප්පුය. පිය පාර්ශවයෙන් ආරෙට එනවා වෙන්නට ඇත. උගෙ තාත්තාද කන තරමක් කන්නේ පරිප්පු ය. ඒත් අපේ ගෙදර වැඩිප පරිප්පු උයන්න වෙන්නේ නැතිය. ඒ අපි අකමැති නිසා නොව කොලුවාගේ නැනී පද්මා ඇන්ටී නිසාය. ඈට පරිප්පු වහ කදුරු සේය. එහෙයින් උන්දෑ මාසෙකට වතාවක් ගම ගියපසු පරිප්පු උයමු, තෙල් දමමු, තෙම්පරාදු කරමු. ඒ ඊලඟ මාසය වෙනකල් ඉඳ හිටක මිසක් කෑමට නොහැකි වන නිසාය.

කියන්න ආවේ කිරි ගැනය, ලියා ඇත්තේ පරිප්පුය. මේවාට කියන්නේ “යන්නේ කොහේද මල්ලේ පොල් කියාය”. ඉස්කෝලේ යන කාලේ අපි කිව්වේ ඊට තවත් කෑල්ලක් එකතු කරය. ඒ “යන්නේ කොහේද මල්ලේ පොලුයි පොල්ලේ මලුයි” කියාය.

පොල් කීවාම තවත් කතාවක් මතක් විය.

අපි පොල් ගන්නේ දෙමටගොඩ පොලෙනි. ඒ ඉතිං හැන්දෑවටය. පොල් ගන්න හොඳ උදේම යැයි අම්මා කිපදොහක් කීවද අපිට නම් මළාට උදේක පොල් ගන්නට බැරිය. ඒ වෙන කිසිවක් නිසා නොව පොල් අරං ඔ‍ෆිස් යන්න බැරි නිසාය. ඉතිං අපි හැන්දැවේ හත හමාරට විතර වැඩ ඇරී ගෙදර එන ගමන් දෙමටගොඩ පොලට යමු. උදේ එතනින් යනකොට තිබු මහා පොල් ගොඩ බාගෙට බාගයක් අහවර වී ඇත. කරන්නට දෙයක් නැත. උදේ ඉඳං දෙනොදහක් හොල්ලා බලා තේරී ඉතුරු වූ පොල් ගොඩෙන් අපිද කනට කිට්‍ටු කර හොල්ලා යාන්තං දිය අඬන පොල්ගෙඩි ටිකක් කද බැඳගෙන ගෙදර එමු.

දෙමටගොඩිං පොල් අරගෙන බයිසිකලයේ අංගොඩ යනවා කියනේ එලෝ පොල් පේනා වැඩකි. එනමුත් අංගොඩ දිහාවේ පොල්වල ගිණි ගනං ඇහූ විටද එලෝ පොල් පෙනේ. එහෙයින් අපි අඩු මිලට එලෝ පොල් බැලීමට කැමති වෙමු.

එක දොහක තනියම පොල් මල්ලක් බයිසිකලයේ එල්ලං එනකොට කොලොන්නාව යූ.සී පල්ලමේ මල්ල ලිහී දොහ් දොහ් ගා පාර පුරා පොල් ගියේය. සුළු ප‍ටු නැත. පොල් ගෙඩිම දහයකි. කරන්න දෙයක් නැත. බයිසිකයලය පරේ අයිනේ හි‍ටුවා ලැජ්ජ බිම දිගේ යන්නට හැර පාර දෙපැත්තේ කාණුවලින් පොල් ඇහිලුවෙමි.

ඉස්සර නම් අම්මේ මුත්තේ කිව්වත් නොකරන දෙයකි. දැං ඉස්සර කෙලි කරන්නට බැරිය. ඒ වෙන උලව්වක් නිසා නොව දැං බැඳලා නිසාය. එහෙයින් ළූණු බිකත් බඩට යැයි සිතිය යුතුය. නැත්නම් මේ කෙළිය මෙලෝ පුතෙකුට මේ සම්මජාතියේ කරන්නට බැරිය.

ආයෙමත් පීළි පැනලාය. කිසි දවසක තනි පීල්ලක ගමනක් නොතිබුන මට පීලි ගමං බොහොම අමාරුය. ගෙදර උන්දෑ නොඉන්නට මෙලහකටත් පීලි පැන කොහේ හෝ ඇණගෙනය. උන්දෑ නම් පීල්ලේ ගමනට හරි රුසියෙකි.

වැල් වටාරං හොඳටෝම ඇතිය. ආයෙම කිරි කතාවට එමි.

පොඩ්ඩාට මුලදී අම්මාගේ කිරි මදි වී දොස්තරගෙන් අසා ගිණි ගනන් දී අකුරු තුනේ ටිං කල පිටි ජාතියක් ගෙනාවෙමි. ඌ නෙවේය ඒ කටේ තිව්වේ. රෑ දෙගොඩ හරියේ මේකා බෑඟිරි දී අඬයි. බලං ඉන්නට බැරිය. මට පොඩි එකාගේ අම්මා එක්ක කේන්තිය.

දැං ඔහේවත් ඔය පිටි ටිං එක බොනවා යැයි මම කීමි. උන්දෑ ඒ බීවාදැයි මට මතක නැතිය. කොහොම උනත් කීපදොහකින් උන්දෑට හොඳහැටි කිරි එරුනේය. ඒ හොඳ වෙලවටය. නැත්නම් බාගවෙලාවට තාත්තා වෙච්චි මට කිරි එරෙන්න ඉඩ තිබුනේය.

මාස හතක් අටක් යහතින් අම්මාගේ කිරි බිව් කොල්ලාට ආයෙම කිරි මදිවිය. ඊට පසු ආයෙම හරකා සහ ගේට්‍ටුවේ පිටි ටිං එකක් බොහොම සර්දාවෙන් ගෙනාවෙමු.

අ‍ඳොමැයි.

මේකා ඒක කටේ තියන්නේ නැත. ඊට පසු බැරිම තැන මාත් හිච්චි එකා කාලේ බීපු බීපු ලැට්ටෝජං පෙට්ටියක් ගෙනාවෙමු. අගේ ය මේකා ඒක අපූරුවට බොයි. ඒ හරියට ඌ තාත්තාගේ මාසේ පඩිය ගැන දන්නවා වගේය. තාත්තාටම හරියන පුතයෙකි.

පොඩි එකා සනීපෙට ලැට්ටෝජං බොන සඳ උගේ අම්මාට ඌට ඒ වෙනුවට ෆුල් කිරීං මිල්ක් පවුඩර් දෙන්න ඕනෑ විය. මුල්ම වතාවේ ඉස්තරං පිටි ටිං වලින් පටන් අරං අහවර වූ හැටි මතක තිබු නිසා මෙවර වන් ප්ලස් වලින් පටන් ගත්තෙමු.

පුදුමයකි මේකා මේ වතාවේ ලාබ දේවල්වලට අකමැති හැඩකි. කටේ තිව්වේ නැත. ඊට පස්සේ “ෆයිව් ෆයිව් ටෙං” හා “පූසං සිංහයන් කරනා” මගාර්ඝ පිටි පැකට්‍ටුව ගෙනාවෙමු. දවසකට දෙවරක් පොඩි එකා ඒකනං බොයි. බොනවා විතරක් නම් මදෑය ඒකා ඒ වෙළඳ දැන්වීමේ සද්දේ ඇහුනොත් කොහේ හිටියත් දිවවිත් කට බලියාගෙන ටී.වී එක බලයි.

කිරි කතාව එතනින් අහවරය.

දැං අපි බලාන ඉන්නේ පොඩි එකා “ෆයිව් ෆයිව් ටෙං” කියා අල්ලපු ගෙදර පූසා සිංහයෙක් කරනා තුරුය.

පසු සටහන: අර පොඩි එකා නොබිව් වන් ප්ලස් එක උදේට උදේට දීල ගෙදර උන්දෑ මට දී ඇත. දැං මටත් මොළේ එහෙම පෑදීගෙන එනවා වගේ දැනේ.

පස්සේ ලියමි : ඊයේ පෙරේදා කෙහෙල්කො‍ටුවට වෙච්චි අලකලංචිය හන්ද ඇ‍ඟේ ලේ වතුර වී ඇතිය. දන්නා පිංවතෙක් මගේ වර්ඩ්ප්‍රෙස් බ්ලොග් පඩංගුව අ‍ටුවෙන් බාගන්නා හැටි මුල සිට සරළව කියනවානම් අගේයැ.

පින්තූරෙ මෙතනින් : http://www.panoramio.com/photo/37722539

%d bloggers like this: