ආදරණීය රිදුම – 04


තිළිණි හමු උනාට පස්සෙ ගෙවුන බොහෝමයක් දවස්වල වගේ එදා හැන්දෑවෙත් මම ඈගෙන් සමු අරන් ක්වාටස් එකට ආවෙ බොහෝම සැහැල්ලුවකින්. හරියට අවුරුදු දහ අටේ විස්සෙ කොල්ලෙක් වගේ ප්‍රීතියෙන් පිම්බිච්ච හදවතකුත් එක්ක.

එකමත් එක කාලෙකට කලින් මගේ හිතෙන් ගිලිහිලා ගියපු සැහැල්ලුව නැවත ගෙන එන්න, දුක්ඛ දෝමනස්සයන් බොහෝමයක් දුරු කරල ප්‍රීතියෙන් පුරවල දාන්න ඈ එක්ක ගතකරන එක මොහොතකට පුළුවන්. මම ඒ සුවයට ඇබ්බැහිවෙලා කිව්වොත් හරි.

සමහර සවස් වලට ඇයට මාව මුනගැහෙන්න එන්න වෙන්නෙ නෑ. ඈට මට වගේ නෙමෙයි මිතුරු මිතුරියන් බොහොමයි. ඇගේ සේවා ආයතනයේ විතරක් නෙමෙයි ඉන් පිටත උනත් ඈට බොහෝමයක් මිතුරන් හිටිය.

එක අතකට ඒ වගේ ප්‍රීතිය ඉහවහා ගියපු ක්‍රියාශීලී පුංචි ජීවියෙකුට මිතුරන් ගොඩක් ඉඳීම කොහෙත්තම පුදුමයට කාරණාවක් නෙවෙයි.

තිළිණි නොදැක ගතවෙන සතියක් හිතට ගේන්නෙ ලොකු බරක්, ඒ වගේ දවස් වලටනම් ඇය මෙච්චර ප්‍රීතිමත් නොවුනා නම් හොඳයි කියලත් හිතුන.

එහෙම උනා නම් ඈට මාත් එක්ක ගතකරන්න වැඩිපුර කාලයක් ඉතුරුකර ගන්න තිබුන. ප්‍රීතිමත් සැන්දෑවන් ගොඩක් ඇයත් එක්ක ගතකරන්න තිබුන.

 ඒත් එදා ඈගෙන් සමු අරන් එනකොට තිබිච්ච ප්‍රීතිය ඒ සුවදායිබව තිබුනෙ මගෙ ජංගමයට ඇමතුමක් එන කල් විතරයි.

දුරකතනය අතට අරගෙන මොහොතක් ඒ දැල්වෙන තිරය දිහා බලාගෙන ඉඳල ආන්සර් කලා අන්තිමට.

ආදිත්‍ය…..

අනුරාධාගෙ චෝදනාත්මක හැඬුම්බර කටහඬ මාව නොසන්සුන් කලා. ඈට උත්තර දෙන්න කලින් මම තවත් මොහොතක් කල්පනා කලා, ඒ ඈ කතා නොකලයුතුම මොහොතක්. ඒත් එදත් අනිත් හැමදාකම වගේ කතා නොකලයුතුම මොහොතක ඈ කතා කරනව.

ඇයි ඔයා කතා කරන්නෙ නැත්තෙ… ?

මගේ නිහඬතාවට ටික මොහොතක් ඉවසාගෙන හිටපු ඈ ඇහුව.

ඇත්තටම මට ඒ වෙලාවෙ දෙන්න සාධාරණ උත්තරයක් තිබුනෙ නෑ අනුරාධා ගෙ හිත නොරිද්දා. මට ඕනෙ වුනේ මුකුත් නොකියා නිහඬව ඉන්න.

මට ඕනෙ උනේ නෑ ඒ හිත රිද්දන්න කොහෙත්තම. ඒත් ප්‍රශ්ණයකට පස්සෙ උත්තරයක් නැතිකම ඇතිකරන නිහඬබව  අනුරාධා නොසන්සුන් කරන දෙයක් කියල මම හොඳාකාරවම දන්නව.

නෑ අනුරාධා.. මම මේ ඩිනර් එක ගන්න හැදුවෙ…

මම ඔහේ කටට ආවක් කිව්ව.

හානේ.. එහෙම නම් මම ආයෙ පස්සෙ කතාකරන්නම්.

ඈ එහෙම කිව්වත් ස්වරයේ තිබුනෙ හරියට “හා ඒකත් එහෙමද” කියන්න වගේ දෙයක්. ඒක නිසා අවිනිශ්චිත සංවදයක් කල් දාල හිතෙන් පිච්චි පිච්චී ඉන්න අකමැතිහන්දම මම,

නෑ අනුරාධා.. මම තව පොඩ්ඩකින් කන්නම්, ඔයාගෙ දවසෙ වැඩ ටික ඉවරයිද ?

කියල අහල සංවාදය පටන්ගත්ත..

ඔව්.. මගේ වැඩ නම් ඉවරයි, ඔයාගෙ වැඩනම් තවම ඉවර නෑනෙ ?

ඈගෙ ඒ ප්‍රශ්ණය ආයෙ මගේ පපුව ඇවිළුවා. ඉස්සර ඉඳලම අනුරාධා වහෙන් ඔරෝ කතාවලට හරිම දක්ෂයි, ඒ කරල පැත්තකට වෙලා මම දතකට පූට්ටුකරන් ඉන්න දිහා උපහාසයෙන් බලාගෙන ඉන්නෙ නපුරැ රැජිනක් වගේ. ඒ හොඳටම ඇති මාව පුච්චන්න.

හෙහ් හෙහ් හෙහ්.. ඔව් මම තවම ඩිනර් එකවත් ගත්තෙ නෑනෙ. ඊට පස්සෙ ඔෆිස් එකේ පොඩි වැඩක් කරන්නත් තියනව.

මම මගේ කිසිම තේරුමක් නැති කෘතීම හිනාව ඉස්සරහට දාල කිව්වෙ ඒ අවස්ථාවෙ ඇතිවෙච්ච අපහසුතාවයෙන් මිදෙන්න.

අනේ ඉතිං අපිට බෑනෙ ඔහොම ලස්සනට හිනාවෙන්න.

ඈ තවත් හීයක් හදවතේ ගැඹුරුම තැනකට ඉලක්ක අල්ලලා විද්ද.

ගෑණුන්ට මොකද මංද කියන්න කියන දෙයක් එක සැරේටම කියල දාන්න බැරි ඩිංග ඩිංග කොනිත්තන්නෙ නැතුව. කොහොම උනත් අනුරාධාට මොනව නැතත් ඒ හැකියාව නම් උපරිමේටම පිහිටල තියන වග කලින් වතාවල් වගේම දැනුත් ඔප්පුකරනව.

මොකක්ද අනුරාධා ඔයා ඔය නොකියා කියන්නෙ…. බැරිම තැන මම කෝච්චියට බෙල්ල තිව්වෙ එක පාරටම අහවර වෙනවනම් ඒකත් එකක් කියල හිතල.

මොනව නොකියා කියන්නද ආදිත්‍ය. හිතේ හොර තියං ඉන්නකොට හොඳකට අහන දෙයක් උනත් දැනෙන්නෙ රුයිතෙට තමා.

ඈ  මගෙ හුස්ම හිරකරනව.

විකාර කියවන්නෙ නැතුව කියන්න දෙයක් තියනවනම් එක පාරකට කියන්න.

කවුද තිළිණි කියන්නෙ ?

ආදරණීය රිදුම – 02


තිළිණි ඇයි මට සමීප උනේ කියල මට තවම පැහැදිළි නෑ.

මෙන්න මේ හේතුවය කියල එකක් පෙන්නන්න හැදුවම තව වෙන හේතුවක් මතුවෙනව, ඒ වෙලාවට කලින් එක නෙමේය පස්සෙ මතුවෙච්ච එකය කියල පිළිගන්න හැදුවම මෙච්චර වෙලා නොතිබිච්ච තවත් හේතුවක් තුන්වෙනි එක විදියට මතුවෙනව, ඒකට පස්සෙන් හතර, පහ, හය විදියට එකක් පස්සෙ එකක් විදියට හේතු පෝලිමක්ම ඇවිල්ල මාව එහෙම්පිටින්ම අවුල් කරල දානව.

ඒවෙලාවට ආයෙම අර කලින් ආව වේදනාව මහා බරකුත් එක්ක ඇවිල්ල හිතේ වාඩිවෙනව. ඊට පස්සෙ ඒක පපුවෙ ඉඳල පටන් අරගෙන ටික ටික බෙල්ල පහුකරන් නිකට, කම්මුල්, කන් පහුකරන් ඔළුව ඇතුලට වැදිල තෙරපිලා තෙරපිලා සිතුවිළි ඔක්කොම හිස්කබලෙන් එලියට තල්ලුකරනව කෙස් ගහේ ඉඳල කකියන ඔලුවෙ කැක්කුමකුත් එක්ක.

කොච්චර වේදනාවක් දැනුනත් කිසිම විදියකින් ඒ සිතුවිළි මතුවෙන එක නවත්තන්න ක්‍රමයක් තිබුනෙ නෑ.

නවත්තන්න උවමනාවකුත් එන්නෙ නෑ. ඒක තමයි මම ජීවත්වෙනවා කියල දැනෙන එකම මොහොත. ඒක නිසා කොච්චර පීඩාවක් උනත් මමත් ආසයි ජීවත්වෙනවා කියල දැනෙනවට.

තිළිණි එහෙමටම හැඩ රුවක් තියන කෙල්ලෙක් නෙමෙයි හිත ඇදිල ගියාට, මගෙ ජීවිතේ ඊට වඩා හැඩ නැවතුම් පොළවල් කීයක් නම් පහුකරන් ආවද. අන්තිමට නැවතිච්ච අනුරාධා ඒ අතරෙන් කෙනෙක්.

තිළිණි අනුරාධා එක්ක හැරෙන්නවත් පුළුවන් කෙනෙක් නෙමෙයි, කොටින්ම අනුරාධා මහා කන්දක් නම් තිළිණි පොඩි තෙත පස් කැටියක්. ඒත් අනුරාධා රිදුමක් වෙලා හිටපු මට තිළිණිගෙ ඒ
පුංචිකම කොහොමත් ගැටළුවක් උනේ නෑ.

අල් ෆරිස් එකේ දොලොස්වෙනි තට්ටුවෙ අවුරුද්දක් තිස්සෙ හිරවෙලා හිටපු මට තිළිණි හම්බුවෙන්නෙ හරිම අහම්බයකින්.

වෙනදා වගේම ඩියුටි ඕෆ් වෙලා ටැක්සියක් එනකල් ලොබි එකේ ඉඳපු මම කනට හුරුපුරුදු වචන ඇහෙන දිහාව බැලුවෙ ඉබේටම වගේ. මට පිටුපාල තියන ෆෝන් බූත් එකේ ඇතුලෙන් ඒ හඬ ඇහෙන්නෙ. උවමනාවටත් වැඩියෙන් හයියෙන් කරන කතාව අහන් ඉන්න මම ඉඳපු තැනින් තවත් අඩි කීපයක් පස්සට උනා.

එතනටත් ටැක්සි නවත්තන තැන හොඳට පේනව. ඒක නිසා කමක් නෑ, ටක්සියක් ආවොත් ඉක්මනට යන්න පුළුවන්, අනික මම මේ අහන් ඉන්නෙ අපේ කෙනෙක්ගෙ කතාවක්නෙ, විදේශිකයො ගොඩක් මැද මගේ ඒ කැත කෑදර සන්වන්දීම එහෙම සාධාරණීයකරනය කරගත්ත.

විනාඩි පහකට විතර පස්සෙ බූත් එකේ දොර ඇරගෙන බොහොම සාමාන්‍ය පෙනුමක් තියන ගෑණු ළමයෙක් එළියට ආව.

ඈ ඇඳල හිටියෙ වැළි පාටට ලඟින් යන දුඹුරු පාට ලිනන් කලිසමක්, ඒකටම ගැලපෙන පර්ල් පාට දිග ටොප් එක දනිස්සට පොඩ්ඩක් විතර උඩට වෙනකල් වහගෙන. වම් උරේ එල්ලිලා ඉන්න අහිකුණ්ඨික මල්ලෙ බරට ඇඳුමෙ කර වැඩිපුරත් එක්ක පහලට ඇදිල.

මම විගහට ඇස් අහකට ගත්ත. නැත්නම් ඈ මම නරක මිනිහෙක් විදියට තීරණය කරන්න හොඳටෝම ඉඩ තිබුන

ඔයා ලංකාවෙද ?

කිසිසේත්ම නොහිතපු විදියට මගේ කට ඉස්සර උනා. එයා පුදුම වෙන්න කලින් මම ම මගේ වචන ගැන පුදුම උනා. තත්පර කීපයක් ගියා උනේ මොකක්ද කියල තේරුම් ගන්න.

ඔව් නෙ.. ඔයත් ලංකාවෙද ?

යාත්‍රිකව වගේ කියවිච්ච ඒ දෙබස්වලින් පස්සෙ තවත් පොඩ්ඩක් වෙලා එකිනෙකා දිහා බලාගෙන හිටපු අපි දෙන්නගෙ හිනාව එක සැරේම පුපුරල ගියේ ඒක කොච්චර මෝඩ සංවාදයක්ද කියල කියන්න වගේ.

ඊට විනාඩි පහලොවකට විතර පස්සෙ අපි දෙන්න හිටියෙ කොෆී බීන් එකේ රෙඩ් වෙල්වට් දෙකක් කකා.

මේට්ලන්ඩ් ක්‍රෙසන්ට් එකේ නැති ගොඩක් කේක් වර්ග වලින් පිරිච්ච කැබින් එකෙන් රෙඩ් වෙල්වට් තෝර ගන්න අපි දෙන්න ඔට්ටු ඇල්ලුවෙ හරියට අවුරුදු ගානක් දැන අඳුරගෙන හිටිය දෙන්නෙක් වගේ.

එදායින් පස්සෙ හැම සති අන්තයකම අපි දෙන්නගෙ සුපුරුදු මීටින් පොයින්ට් එක උනේ කොෆී බීන් එක. සමහර දවස් වල පැයක් හමාරකට පස්සෙ පරිසරය ඒකාකාරී උනාම අපි දෙන්න යනව කොෆී ෂොප් එකේ එලියෙ ස්මාරකයක් වගේ තියල තියන වොක්ස් වැගන් එකට එහා පැත්තෙ තියන සන් ෂේඩ් එක යටට.

එක දෙයක් කියල නෑ, අපිව පහුකරන් යන ගැහැණියකගෙ පර්ෆියුම් සුවඳෙ ඉඳල හඳ, තරු වෙනකල් කතා කරනව.

තිළිණි කියන්නෙ පුදුමයන් ගොඩකගෙන් පිරිච්ච කෙල්ලෙක්, නිතරම ප්‍රීතියෙන් උතුරන, කුතුහලය ඉහවහා ගියපු අපූරු ජීවිතයක්. ඈ ගේ ඒ ප්‍රීතිමත් කම නොනවතින උනන්දුව, නිතරම අවධානයෙන්, කුතුහලයෙන් ඉන්න ගතිය මම මීට කලින් දැකල තියෙන්නෙ ජර්මන් ශෙපර්ඩ්ස්ලගෙන් විතරයි කියල කිව්වොත් ඒක ඈට කරන අපහාසයක් වෙන එකක් නෑ කොහෙත්තම.

ගෙදර ඉන්න වෙලාවටත් මගේ ප්‍රියතම මොහොතවල් ගතවෙන්නෙ නිතරම කන් උස්සගෙන ප්‍රීතියෙන් ඉන්න ටෙඩී ලඟ. ඌට තියෙන්නෙ බොහොම තියුණු අවධානයක්, මං ඩිංගක් හයියෙන් හුස්මක් හෙලුවත් බිම තියාගෙන ඉන්න නිකට විගහට උස්සල තෙත ඇස්වලින් මගේ දිහා බලාගෙන ඉන්නෙ හරියට ඇයි කියල අහන්න වගේ.

සමහර වෙලාවට මම ඌත් එක්ක ඔහේ කතා කරනව.. එකම දේ කී සැරයක් කිව්වත් නොනැසෙන උනන්දුවකින් අහන් ඉන්න ඌට පුලුවන්. ලංකාව දාල එන්න කිට්ටුව කැටයම් කපාපු හීතල වීදුරුවට අමතරව මට ඇහුම්කන් දුන්න එකම ජීවියා ඌ.

තිළිණිත් ඒ වගේමයි ඈට ඕනෑම කම්මැලි මාතෘකාවක් හරි අපූරු උනන්දුවකින් හූ මිටි තිය තියා අහන් ඉන්න පුලුවන්.  ඒ හැකියාව හරිම සුන්දරයි. සමහර විටක ඒක මවාගත්තු උනන්දුවක්ද කියලත් නොහිතුනා නෙවෙයි, ඒත් ඒක ගැන අහල ඈට අපහාසයක් කරන්න මට කිසිම වෙලාවක හිතුනෙ නෑ.

මම ඒ මොහොත ආස්වදනය කලා ……….

සංස්කෘතික ඝාතන …..

ඇය සිය දිවි හානි කරගත්තාය…..

මියගියාට පසු සියල්ල හමාරයැයි අත පිසදාගත නොහැක. ඒ ඇයගේ මරණයට සමාජය වගකිවයුතු හෙයිනි…..

නැත !

සමාජය යනුවෙන් කියූ සැනින් මෙය පොදු කාරණාවක් වී ටොන් එක මෛක්‍රො ග්‍රැම් වී දියවී යයි. එහෙයින් මෙහි වගකීම ඔබේය !.

මන්ද යත් සමාජය සැදුම්වන්නේ මගෙන්, ඔබෙන්, ඔබෙන් සහ ඔබෙන් හෙයිනි. එහෙයින් ඔබ කරනා සෑම ක්‍රියාවකම දාම ප්‍රතික්‍රියාව අනෙකා ඔස්සේ චක්‍රීයව මුළුමහත් පරිසරය පුරාම ගමන් කරයි. ගමන් කර ඉන් නොනැවතී පසුපසින් පැමින නොසිතූ මොහොතක ඔබ සහ මම ගොදුරු කරගනී.

මෙම චක්‍රය අතිශය සංකීර්ණ අතිශය දුරක් ආවරණයකර නැවත පැමිණ ඇතිහෙයින් වේදනාව දැනුන පසු අන්ද මන්දවීම හැර වෙන යමක් කල්පනා නොවේ.

සංස්කෘතියද සමාජයේම නිර්මාණයකි. එහෙයින් සමාජය නිර්මාණය කල අප ම සංස්කෘතිය නිර්මාණය කිරීමේ වගකීමද දැරිය යුතුය, එහි වගකීම අන් කිසිවෙකුට පැවරිය නොහැක සියල්ල ඔබගේ ය, සියල්ල මගේය.

එනමුත් මේ සංස්කෘතිය පෞද්ගලිකව ඔබට සහ මට අවශ්‍ය නැත !!

සෑම විටම එය අවශ්‍යවන්නේ අනෙකාට ය.

ඔබ සහ මම අනෙකාට ඇති බිය හේතුකොට ගෙන මෙම පෞද්ගලිකව අනවශ්‍ය දෙයක්වූ සංස්කෘතිය ඔබට සහ මට අවශ්‍ය දෙයක්බවට පත්කරගෙන ඇත. පලමු මහා විහිළුව ඇත්තේ එතන ය.

ඔබ ඔබට හැර අනෙකුත් සියලු දෙයටම බියෙන් වෙසෙන්නෙකි. කොටින්ම මම ඔබටත් ඔබ මටත් බියෙන් පසුවන්නෙමු එහෙයින් අනෙකාට අවැසි යැයි ඔබ සිතන එනමුත් ඔබට අවැසිනොවන යමෙකට ඔබ ස්වයං නතුවීමකට ලක් වී ඇත.

දෙවන මහා විහිළුව නම් ඔබ නොදැන සිටියද අනෙකාටද එය අවශ්‍ය නොවීමයි. අවසනාවකට එය කෙතරම් විහිළු සහගත වුනත් ඒ පිළිබඳව කල්පනාකොට හැඬීමට මිසක් සිනහාවීමට ඔබට සහ මට හැකියාවක් නොමැත. අවශ්‍යනම් එය තෙවැනි මහා විහිළුව ලෙස සැලකීමයද හැක.

එනයින් ගත් කල,

ඔවුන් සියල්ලන්ගේම ක්‍රියා කලාපයනට ඔබ සහ මම වගහිවයුතු ය. කරළියේ රඟනාවුන්ට පමණක් දබර ඇඟිල්ල දිගුකර නිහඬවීමට ඔබට සහ මට සදාචාරාත්මක අයිත්යක් නැත ඒ ඔවුන් රඟදක්වන්නේ ඔබ සහ මම ලියාදුන් තිර පිටපත හෙයිනි.

එකිනෙකාට ඇඟිළි දිගුකොට තම මනස්තාපයන් තාවකාලිකව සංසිඳවා ගැනීම පසෙක ලා තමන් තුලට ම නැඹුරු වී සිතීමට කාලයයි. නො එසේනම් හෙට දින කරලියෙ ශෝකාන්තය රඟදක්වන්නේ ඔබගේ සහ මගේ දරුවන් නොවීමට කිසිඳු හේතුවක් නොමැත.

එසේ වූ දින මම ඔබට වෙඩි තබා මටද වෙඩිතබා ගනිමි. එපමනක් නොව ඔබද එසේ කරනු ඇතැයි උදක්ම බලාපොරොත්තු වෙමි.

නමුත් ඊට පෙර ඔබට සහ මට කාලයක් ඉතිරිවී ඇත, ඒ අන් යමක් සඳහා නොව ඔබේ සහ මගේ දරුවන් වෙනුවෙන් අලුතින් තිරපිටපත් ලිවීමට ය.

ආපස්ස බැලීම හා ප්‍රතිරූප සමඟ අවසානයේ මංගල යෝජනා .|. ඊලඟ කෑල්ල තවත් රසවත් ද ?

ආපස්ස බැලීම.

බොහොම කාලයක් බ්ලොග් නොලියා හරිහමං විදියට නොකියවා උන්න. උවමනාවෙන් නෙමෙයි ඔහේ දවසින් දවස පස්සට ගියා. හරියට ගින්දරෙන් ඇතට ගිහිල්ල හීතල ගුහවක ගුලිවෙලා ඉන්නව වගේ.

ඒ හීතල මහා කම්මැලි කමක් ගෙනාව ආයෙම ගින්දර හොයාගෙන යන්න නොහිතෙන තරම්.

ඔහොම කම්මැලි කමේ ගුහාවෙ මුල්ලක ගුලිවෙලා ඉන්නකොට කවදාවත්ම නොගියපු ගුහාවෙ අඳුරු දෝනාව දිහාවෙන් එකපාරටම මතූවුනා මහා සද්දයක්.

හීතලට ගල් වෙලා තිබිච්ච ලේ ආයෙම දියවෙන්න පටන් ගත්තෙ කන් පෙතිවලින්, ඊට පස්සෙ මූණ දිගේ පහලට ඇවිල්ල බෙල්ලත් පහු කරන් ඩිංග ඩිංග විශේෂ අවශේෂ තැන් පහුකරගෙන අන්තිමට කකුලේ සුළැඟිලි දෙකට ආව ගමන් සුරුස් ගාල පහු නොබලා ආයෙම විළුඹ පස්සෙ වදින්න දිව්ව දීවිල්ල නැවතුනේ මෙන්න මෙතනින්.

ප්‍රතිරූප.

ප්‍රති + රූප.

රූපයේ විරුද්ධය, එහෙමත් නැත්නම් අනිත් පැත්ත, අනිකා දකින පැත්ත වගේ අර්ථයකින් වෙන්න ඇති ඔය වචනෙ හැදෙන්නා ඇත්තෙ. වැරදි නම් භාශා විශාරදයෝ කමත්වා.

ප්‍රතිරූපයක් කියන වචනයේ සරළ අර්ථය යමෙක් හෝ යමක් ගැන එක් පුද්ගලයෙකුගේ හෝ පුද්ගලයන් කොට්ඨාශයක ඇති මතය, ඔහු හෝ ඇය “මෙන්න මෙහෙමයි” කියල ඇති කරගෙන ඉන්න මතය.

ඔය මතය ඇතිවෙන්න “මම” කරන කියන දේවල් සහ මහේ වටිනා කම් පාදක කරගෙන. ඔය වටිනාකම් දීල තියෙනෙ සමාජය විසින් උනාට කාලානුරූපීව ඒක පෞද්ගලිකයක් බවට පත්වෙනව. එතන ඉඳන් “මම” හඳුන්වන්නේ සහ හඳුනාගන්නේ ඒ වටිනාකම් හරහා. “මම” කැමතියි ඒ වටිනාකම් රාමුව ඇතුලේ ‍රැ‍ඳෙන්න. මොකද ඒක “මම” යන්න වඩාත් තහවුරු වෙන්න දැඩිලෙස උපකාරී වන කරුණක්.

ඉතිං කොයියම්ම මොහොතක හරි ඒ ප්‍රතිරූපයට පාරක් වැදුනොත්, එහෙම නැත්නම් පාරක් වදින්න යනව කියල දැනුනොත් අපි හැමෝම විවිධාකාරයේ ප්‍රයත්න දරනව ඒක වෙනස් නොවී පවත්වාගන්න. ඒ වෙනුවෙන් කොන්දේසි විරහිතව පෙනී සිටිනව. සමහරවිට ඒ පෙනී නැඟීම බොහොම දරුණු වෙන අවස්ථාත් තියනව.

ඔන්න ඔය ප්‍රතිරූප ‍රැකීමේ උත්සාහයක් තමයි මීට කලකට ඉස්සෙල්ල බාලචන්ද්‍රන් ගැන බ්ලොග් අවකාශයේ කමෙන්ට්ස් හරහා ඇති වුනෙත්.

යමෙක් තමන්ගේ මතය ප්‍රකාශ කරනව. ඔන්න ඒ මතය හරහා අනෙක් අය මතධාරියාව විවේචනය කරන්න ගන්නව. අන්න එතනදි මතධාරියා නැඟීසිටිනව තමන් පෙර දැරූ මතය සාධාරණීයකරණය කරන්න. එතනදීම අනිච්ඡ්චානුගවම සිද්ධවෙන්නේ මතධාරියා තමන් පෙර දැරූ මතයෙන් ඇඟවෙන්නේ “තමා ය” කියල ඇඟවීමක් අරගැනීම. ඊලඟට තමා දැරූ මතය නිවැරදි වෙන්නේ මෙන්න මේ කාරණා මතය කියල ඔප්පුකරන්න යෑම.

එතනදි ඔහුට හිතෙන්නෙ නෑ අනිත් අය මොනව හිතුවත් කමක් නෑ කියන තීරණයේ ඉන්න. ඔහු වලිකන්නෙ තව කීපදෙනෙකුගේ හිත්වල හරි තමන් පෙර දැරූ මතය නිවැරදිය කියල චිත්‍රයක් ඇති කරන්න. එතන වක්‍රාර්ථය තමන් නිවැරදිය කියල ඔප්පු කිරීමක්.

මංගල යෝජනා

ඕං එහෙනං මෙන්න ප්‍රතිරූප ‍රැකීමේ ආදීනව…

මගේ හොඳ මිත්‍රයෙක් ඉන්නව මෙන්න මේ ප්‍රතිරූප විනසවෙනවට බොහෝම බය. මේ මිත්‍රය ප්‍රේමවන්තයෙක් !

උන් දෙන්නගෙ පැණි වරකෙට මාස දෙක තුනකට සැරයක් හෙණයක් දෙකක් පහත්වෙනවමයි. ඒ හෙණ ගෙඩි නිවන්නෙ ඉතිං නෙළුම් කොලේ පිටෙන් තමා [දන්නෝ දනිති.. හෙහ් හෙහ් හෙහ්] ඔයි අර කලකට කලින් මම ලිව්ව “මෙන්න මෙහෙමයි පවුල් කන්නේ” ලියන්න හේතුපාදක උනෙත් ඔය හෙණගෙඩියක් නිවාගන්න නෙළුම් කොලේට රිංගාපු වෙලාවක තමයි.

මේ ගැණුළමය ඉතිං ඉන්නවට ඉන්නව. ඉස්සෙල්ලම පත්වීම අම්පාරට. මගේ මිත්තරය කොළඹ. අනේ ඉතිං මූ මාසෙකට වතාවක් විතර මංගච්චනව එහේ. ගිහිල්ල අම්පාරෙ ටවුමෙ කඩේකිං දෙන්නත් එක්ක මක්කාහරි කොටාබාල මූණට මූණ බලගෙන ඉඳල ආයෙම එනව තට්ට තනියම පැය ගානක් කොළඹ. පොඩි කාලයක් නෙමෙයි ඇවුරුදු හතරක් එකදිගට. අඳෝ සංසාරේ…… !

ඊට හපං මේ ගෑණුළමයගෙ අනිත් වැඩ. මෙලෝ මළදානයක් තේරෙන්නෙ නෑ. එහෙම නැත්නම් තේරුනත් නොතේරුනා වගේ ඉඳල මී හරක් ප්‍රශ්ණ අහනව. මගේ සගය කියන විදියට බල්ලෙක් අර්ධකවාකාරෙට මළපහ කරල තිබුනොත් “ඇයි අනේ මේක රවුමට තියෙන්නෙ ?” කියල අහන ජාතියෙ එකියක්. හෙහ් හෙහ්. අනික්ව හිතාගන්න ඇහැකි නෙව.

අනේ ඉතිං සත්‍ය ප්‍රේම බෘංගරාජයෙක් වෙච්චි මගේ මිත්‍රයා සියල්ල ඉවසා වදාරා ඉන්නව එසේ මෙසේ වැදෑරීමක් නෙමෙයි අට අවුරුද්දක්ම. අම්මප වෙන එකෙක්නං පිපිරිලා මැරිල ගිහිල්ල මෙලහකට. මූ වැයිං ඉන්නව.

ඔයිට හපං වැඩ තියනව…

මේ ගැණුළමයගෙ මල්ලිගෙ යාළුවෙන් දැන් අවුරුදු හය හතක් තිස්සෙ උන්නෙ ගෙදර පැලපදියං වෙලා. ඌ දුම්මල ගහලවත් එලෝගන්න බැරිලු. දීගතල දෙන වයසක කෙල්ලෙක් ඉන්න ගෙදරක පිට එකෙක් නවත්තං ඉන්නෙ අහවල් එකෙකටද කියල ඇහැව්ව්ම ඉතිං කියන්නෙ “අනේ ඒ අපේ මල්ලිගෙ යාළුවෙක් අයියෝ” කියල.

ඔයි ගෑණු ළමයගෙ අම්මගෙ යාළුවොත් බොහොමයක් පුරුස පාර්සවේ කියලත් පොඩි කුණුකුණුවක් තියනව.

සේරම මෙතන නොලිව්වට හිතාගන්න ඇහැකි නෙව පොසිබිලිටීස්……

අනේ ඔයි අට මඟල් අස්සෙ මේ අසරණය අර ගෑණුදැරිවි කැන්දන් යන්නයි සූජානම.

මං උගෙන් එකයි ඇහැව්වෙ.

කරුණු කාරණා ඔහොම නං උඹට හිතෙන්නෙ නැත ඕක හරියන මඟුලක් නෙවෙයිය කියල බං ?

මේං හම්බුවෙච්චි උත්තරේ…

කොහොමෙයි බං නවත්තන්නෙ, අට අවුරුද්දක්මනෙ, අනික මං එහේ මෙහේ ගියා වටේ පිටේ මිනිස්සුත් දන්නවනෙ බං. ඉතිං කොහොමෙයි දැං නවත්තන්නෙ ?

අනේ ඔන්න මගේ මිත්තරයා හිතන හැටි. කියාපු එකම හේතුවකවත් තිබුනෙ නෑ “මම එයාට ආදරෙයි / මට එයාව ඕනෙ” කියන වචන ටික.

වටේ පිටේ මිනිස්සුන්ට බයේ අසරණයා ජීවිතේම උගස් කරන්න හදන්නෙ.

ඒකත් එක්තරා විදියක ප්‍රතිරූප ‍රැකීමක් තමා. මගේ මිත්‍රයාගෙ බයයි අසල්වැසියො එයා ගැන ඇතිකරගෙන ඉන්න ප්‍රතිරූපය විනාශකරල දාන්න. ඒක නිසා මිනිහා අකමැත්තෙන් වුනත් විවහයට සූදානම් වෙනවා.

හපෝ මේ මනුස්සයා අර කෙල්ලත් එක්ක හැම තැනම රවුම් ගහල රවුම් ගහල අන්තිමට අතෑරියා. මහ කැත මිනිහෙක්..

ඔන්න ඔහොම අසල්වැසියෝ තමන්ගැන හිතයි කියල බයට මේ යෝධයා දුවන කෝච්චියට බෙල්ල තියන්නයි හදන්නෙ.

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

හදිස්සියෙම ගියසුමානෙ දවසක මට කෝල් එකක් එනව මෙගේ මිතත්‍රයගෙන්.

මංචං… අද හවස මොකෝ කරන්නෙ ?

මම දන්නව මේ එන්නෙ මොකාටද කියල. මොකද මේක තමයි කාලෙක ඉඳල සිද්ධවෙන වැඩ පිළිවෙල.

හරි හතට පුරුදුතැනට වරෙන් මචං.

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

මොකෝ මේ හදිසියෙ.. අවසාන බෝජන සංග්‍රහයද වෙඩිමට කලින් හෙහ් හෙහ් ?

මොන වෙඩින්ද බං.. ඒව හබක් !!!

මොක ??

ඉවරයි බං. දැං පුදුම නිදහසක් දැන්නෙ ….

මැයි තුන්වෙනිදට නැකැත් හදල, හෝටල් බුක් කරල, ගෲප් එකටම ඇඳුම් මහල, අන්දවන අය බුක් කරල ස්ටූඩියෝ බුක් කරල, වෙඩින් කාර් බුක් කරල, හනිමූන් යන්න අලි ලඟටම එන හෝටලයක් බුක් කරල තියෙද්දිත් මෙන්න මේකා කියනව ඒක අහවරයි කියල.

චෑහ් , තුහ් තුක්….

මාව කොච්චර හොල්මං උනාද කියල කියනව නම් හැඩැල්ලෙක් කියල හපල තියෙන්නෙ පැත්තකින් තියාල තිබිච්ච දෙහි පෙත්තක් !!

ඉවසල ඉවසල බැරිම තැන තවත් ඉවසල ගියා ශාක්‍යා එකට ඇඩ්වාන්ස් එකක් දෙන්න බං, ඒ දීල එන ගමං අරකිට කෝල් එකක් ආපි අර ගෙදර ඉන්න මල්ලිගෙ යාළුවගෙන් ‍ෆිල්ම් එකක් බලන්න යන්න.

එතනින් පස්සෙ බොහෝම කතා උනත් ඒව මෙතන ලියන එක හරි නෑ.

අවසානයේ හිතට ආපු ආවේගය අර ප්‍රතිරූප විනාසයට තිබිච්ච බය යටපත් කරල දාල.

දැන් ඔන්න මංගල දැන්වීම :

පහතරට බොදු ගොවි 1982, මොර‍ටුව සරසවි උපාධිධාරී පරිගණක ඉංජිනේරු, නවීන මෝටර් රථයක් හා නිවාස හිමි කඩවසම් මිතුරාට සිහින් සිරු‍රැති, විනෝදකාමී, බළු බෙට්ටේ ඇද නොසොයන හැබෑවටම තරුණ තරුණියක් සොයයි. දැවැදි අනශ්‍යයි. ඒ වෙනුවට ඇයට පූර්ණ ලෙස පෙර සූදානම් මංගලෝත්සවයක් හිමි වේ. සැ. යු: මැයි තුන්වනදා පෙරවරු දහයයි විසිඅටට යෙදනෙ සුභ මොහොතින් අතිනතගැනීමට ඇයි සූදානම් විය යුතුය.

ප.ලි: මට ගොඩක් දේවල් බ්ලොග් අවකාශයේ අතපහුවෙලා.. හයියෝ..ආයෙම කාලයක් යයි වගේ…මම එනකල් හිටපියෝ…

බුද්ධා බාර්, ක්‍රිස්තු බාර් සහ අල්ලා බාර් – ඇහෙනකොට ජුවල් ඇයි ?

බල්ලා !!!!!

කවුරුහරි ඔය වචනය ඇහුනම අමනාප වෙනවද ?
සමහරෙකුගෙ උත්තරය “ඔව්” වෙනකොට තවත් සමහරකගෙ උත්තරය “නෑ”.
ඇයි මේ එකම ප්‍රශ්ණයට උත්තර දෙකක් ?
උත්තර දෙකම නිවැරදි ද ? උත්තර දෙකම වැරදි ද ? එහෙම නැත්නම් එකක් හරි අනික වැරදි ද ?

නෑ…. උත්තර දෙකම හරි !!!

එහෙම වෙන්නෙ ප්රශ්ණය යොමුවෙන්නා “බල්ලා” කියන වචනය දකින ආකාරය අනුව. එහෙම නැත්නම් වචනය යොමුවූ පාර්ශවය අනුව. එකම පුද්ගලයාගෙන් අවස්ථාවන් දෙකකදී කලින් වතාවෙ අහපු එකම ප්‍රශ්ණයට නැවතත් ඇසුවොත් ලැබෙන පිළිතුරත් එකක් නොවෙන්න පුළුවන්. එහෙම වෙන්නෙත් ඒ පුද්ගලයා ඒ ඒ අවස්ථාවේ “බල්ලා” කියන වචනය දකින ආකාරය අනුව.

දැන් අපි මේක පොඩ්ඩක් කරුණු කාරණා ඇතුව කියවල බලමු,

බල්ලාට “බල්ලා” කියල කිව්වට කිසිම ගැටළුවක් නෑ. කිසිම කෙනෙක් විරුද්ධ වන්නෙත් නෑ, බල්ලා ඒකට කැමතිද නැද්ද කියල දැනගන්න අපිට ක්‍රමයක් නැති උනත්, අපිට “මනුස්සයා” කිව්වම අමනාපයක් ඇති නොවෙනව වගේ බල්ලත් අමනාප වෙන එකක් නෑ කියල හිතන්න පුළුවනි. නමුත් මොනයම්ම මොහොතක හරි මනුස්සයෙක්ට “බල්ලා” කිව්වොත්…. අන්න එතන ප්‍රශ්ණයක් !!

ඇයි ඒ ?

බල්ලා තමන්ට “බල්ලා” කියපු කෙනාට බුරාගෙන නොපැන්නට මන්නුස්සයාට බල්ලා කිව්වම ලැබෙන ප්‍රතිඵලය වෙනස්. එකම වචනයට පාර්ශවයන් දෙකකි ප්‍රතිචාර දෙකක්.
මනුස්සයෙක්ට ඒ වචනය ආරෝපනය උනාම එතන තියෙන්නෙ නින්දා සහගත බවක්. බරක් ඇති වචනයක්. සිව්පාවෙක් නොවන බව දැන දැනම මනුස්සයෙක් බව දැන දැනම ඒ තැනැත්තාට “බල්ලා” කියල ආමන්ත්රණය ලොකු බරක් තියන වචනයක්.

බල්ලාට “බල්ලා” කියද්දි නොතිබිච්ච “බරක්” මනුස්සයාට “බල්ලා” කියද්දි ඇතිවුනේ කොහොමද ? ඒක කොහෙන් ආපු බරක්ද ?

බල්ලාට “බල්ලා” කියනකොට ඒ වචනයෙ අපිට කෙලින්ම නොදැනුනත් බල්ලාගේ ගතිගුණ මෙය යැයි සමාජ සම්මතයන් පොදියක් ගැබ් වෙලා තියනව. ඒ ගතිගුණ බල්ලාට ආවේණික නිසා අපිට ඒ පිළිබඳව විශේෂ හැඟීමක් නෑ. ඒක හරියට පොල් ගහක පොල් හැදීම අරුමයක් නොවෙනව වගේ.

ඒත් කිසියම් වෙලාවක මනුස්සයෙකුට “බල්ලා” කිව්ව ගමන් අන්න අර වචනය පිටිපස්සෙ හැගිලා තිබුන බල්ලාට උරුම වෙච්ච “බලු ගතිගුණ” සේරම ටික එලියට එනව. ඊට පස්සෙ ඒ දේවල් සේරම ටික අර මනුස්සයාට ආරෝපණය කරල තමයි නවතින්නෙ.

මේ ආරෝපණය සිද්ධවෙන්න කලින් අපි බල්ලා පහත් සතෙක් හැටියට මැනගන්නව. හැබැයි ඒ මැනගැනීමෙන් පස්සෙ ඒ මානයන් “මනුස්සයා” එක්ක සංසන්දනය කරන්න යන්නෙ නෑ. සංසන්දනය කරන්න බෑ. ඒ සමානත්වයක් නැති දේවල් එකිනෙකට සංසන්දනය කරන්න බැරි නිසා. බස් එකයි ලොරියයි යම් යම් පැතිවලින් සංසන්දනය කරන්න පුළුවන්, ගඟයි මූදයි සංසන්දනය කරන්න පුළුවන්. ඒත් “බල්ලයි” “මනුස්සයයි” සංසන්දනය කරන්න බෑ. නමුත් ආරෝපණයක් කරන්න පුළුවන්.

එතනදි වෙන්නෙ බල්ලාගේ “බලු ගති” “මනුස්සයාට” ආරෝපනය කරල මනුස්සයාට ස්වභාවිකවම උරුම වෙලා තියන ගති ලක්ෂණ යටපත් කරල දැමීම. එතනදි මනුස්සයා ගැන පහත් හැඟීමක් ඇතිවෙනව.

ජීවිතයේ තියන භෞතික දේ ගැන සිතීම හරිම ලේසියි, ඒත් එතනින් පොඩ්ඩක් එහාට ගිහිල්ල භෞතිකව ස්පර්ෂකරල බලන්න බැරි දෙයක් ගැන කතාකරනකොට, හිතන කොට ඒ දේ තේරුම් යන්නෙ පුද්ගල බද්ධ කාරණාවක් හැටියට.

මම “සතුටින්” කිව්වම ඒ සතුටේ ප්‍රතිඵලයක් විදියට ඇතිවුන සිනාවක් දකින්න පුළුවන් උනාට කිසිම වෙලාවක “සතුට” දකින්න බෑ. මගේ සතුට මම තේරුම් ගන්නා විදියට නෙමෙයි තවකෙනෙක් තේරුම් ගන්නෙ. ඔහු එය දකින්නේ ඔහු සතුට නිර්වචනය කරන විදියට. සමහර විට ඔහු සිතන සතුට නොවෙන්න පුළුවන් මම ඒ මොහොතේ අත් විඳින්නෙ.

එතනින් තව පොඩ්ඩක් එහාට ගිහිල්ල අපි ගනිමු මිනිස්සුන්ගෙ නමක්

ධර්මදාස !!

ඔතන පැහැදිලිවම පේන තේරුම තමයි “ධර්මයේ දාසයා” කියන එක, දාසයා කියන්න එක ආයෙ අමුතුවෙන් මෙතන තේරුම් කරන්න උවමනාවක් නෑ. ඒකෙන් වෙන්නෙ අනවශ්‍ය විදියට ලිපිය දිග වෙන එක විතරයි. “දාසයා” කියන එක විවිධ භාෂා වලින් ලිව්වත්, කිව්වත් ඒකෙන් ඇඟවෙන්නෙ එකම දෙයක් !

නමුත් “ධර්ම” කියන කොටස ඊට හාත්පසින්ම වෙනස්, එක එක පුද්ගලයා “ධර්ම” දකින්නෙ තම තමන්ගෙ දැක්මට අනුව. එතනදි ඉස්ලාම් භක්තිකයාගෙ ධර්මය කිතුනුවාගේ ධර්මයට වඩා වෙනස් [යම් යම් පැතිවලින්, ඒ දෙකේම මූලාරම්භය පේගන් බවට තියන තර්ක පසෙක ලා සැලකීමේදී]. බෞද්ධයාගේත් එසේමයි. එතකොට “ධර්ම” කියන්නෙ එකිනෙකට වෙනස් අර්ථයක් ඇති දෙයක්.

“ධර්ම” කියන සිංහල අකුරු තුනෙන් ඇඟවෙන දේ, දැක්වෙන දේ නමක් විදියට භාවිතා වෙන්නෙ සිංහලයන් අතරේ විතරක් වෙන්න ඕනෙ. එතකොට සිංහලයන් බහුතරයක් බෞද්ධයන් වීම තුල [නමට හෝ !] සමාජ සම්මතයෙන් “ධර්ම” කියන නම සිංහල බෞද්ධ කියා හඳුන්වාගන්නා සමාජ කොටසට අයිතියි. “ධර්මදාස” කියන නම නාමික බෞද්ධයෙකුට යෙදුවා කියල කිසිම කෙනෙක් අමනාප වෙන්නෙ නෑ. මොකද කිසිම කෙනෙක් ඒ මනුස්සයාගෙ “බෞද්ධ” කම මනින්න යන්නෙ නැති නිසා.

ඒක නිසා තමයි “ධර්මෙ” චන්ඩියෙක් වීමත් “ධර්මදාස” ලෝක හොරෙක් වීමත් “සුධර්මා” ගණිකාවක් වීමත් ලොකු සමාජ කතිකාවතක් දක්වා දුර නොයන්නෙ. කොටින්ම කිව්වොත් අර කලින් කියාපු “බල්ලා” තරමට “ධර්ම” නමක් විදියට බර නෑ මනුස්සයන් හා ගලප්පන්න යෑමේදී.

ඒත් ඊලඟට ගන්න යන වචනෙ සෑහෙන්න බරක් ඇති එකක් !

සිද්ධාර්ථ !!

නමේ තේරුම “අර්ථයක් සිද්ධකරන්නා” යන්න උනත් බෞද්ධාගමිගකයන්ට ඒක ඊට වඩා බරක් ඇති වචනයක්. පරම්පරා ගනනාවක් තිස්සේ බරක් පැටවුන වචනයක්. ඒක නිසා දෙමව්පියන් “සිද්ධාර්ථ” කියන්නෙ නමක් විතරක් උනාට තමන්ගෙ ළමයට ඒ නම තියන්න හිතන්නෙ නැත්තෙ. කිසිවෙක් එහෙම කරන්න එපා කියල නීතියක් නොදැම්මට එහෙම කරන එක හොඳ නෑ කියන සමාජ ඇඟවීමක් තියනව.

අල්ලා !!! ජේසුස් !!!! ඒ දෙකක් එහෙම්මම වෙන්න ඕනෙ මට හිතෙන විදියට.

දැන් අන්තිම වචනය.

සිද්ධාර්ථ බුදු උනා !! බුද්ධා !!!

සිද්ධාර්ථ කියන වචනෙට වඩා බොහොම වෙනස් වචනයක් තමයි ඒක. බුද්ධ කියන්නේ මොනවගේ කෙනෙක්දැයි කියන්න කිසිම කෙනෙක් දන්නෙ නෑ යෙමෙක් බුද්ධ කියන්නේ මේන්න මේ වගේ තත්වයකයටය කියල ලියල තියන දෙයක් ඒ ආකාරයෙන්ම පිලි අරගෙන පුනරුච්චාරණය කරනව ඇරෙන්න. භෞතිකව හිතුවොත් විවිධාකාරයේ මීට පෙර දැකපු පිළිම, සිතුවම් පෙලක් මැවිලා නැතිවෙලා යනවා වගේ පෙනෙයි, නමුත් ඒවා අතරෙනුත් මේ තමයි බුද්ධ කියල පැහැදිලිව තෝරල බේරල ගන්න එකක් නැතිවෙයි.

බුද්ධ කියන්නෙ පුද්ගලයෙක් නොවී පුද්ගලයෙක් පත්වුනා යැයි කියන තත්වයක් නිසා ඊට ලඟාවූ කෙනෙකුට හැරෙන්න බුද්ධ කියන වචනය තේරුම් ගන්න බෑ, නමුත් අපි භාවිතා කරනව පැටවුණු බර වැඩි කමටම තේරුමක් නොදැන. ඒ වචනය වෙනුවෙන් පෙනී සිටිනව ඒ වචනයෙක් ඇඟවෙන්නේ කුමක්දැයි නොදැන, ඒ චරිතය ආශ්‍රය කරගෙන විවිධ නිර්මාණ කරනව මොකක්ද කියල නොදැන. කළුවර කාමරයක ඇති අඳුර අතින් අල්ලන්න හදනව වගේ.

ස්තූතිය : ආචාර්ය ඊ. ඩබ්ලිව් අදිකාරම් වෙත !

රත්තරන් දම්වැල්

දම්වැල යමක් ස්ථීර ලෙස, ගැලවී නොයන ලෙස, බැඳ තැබීම සඳහා පාවිච්චි කරනු ලබන්නකි. පුරාණ කාලවලදී දාසයන් බැඳ තැබීම සඳහා යකඩ දම්වැල් පාවිච්චි කා තිබේ. අද අප මෙහිදී ටිකක් විමසා බැලෙමට අදහස් කරන්නේ මනුෂ්‍යයාගේ ශරීරය බැඳ තබන ලද එවැනි දම්වැල් නොවේ. සාමාන්‍යයෙන් යකඩයෙන් සාදනු ලබන ඒ දම්වැලෙන් පවා මිදීම පහසු නොවූව ද ඒවායින් මිදී නිදහස් වීමා මනුෂයාට යම් තරමකට හෝ පුළුවන් කමක් තිබේ. එවැනි දම්වැල් වලට වඩා බොහෝසෙයින් ශක්තිසම්පන්න වූ තවත් දම්වැල් සමූහයක්ම මනුෂ්‍යයාට ඇත්තේය. ඒවා මානසික දම්වැල් වෙති. එම මානසික දම්වැල් අතරෙහි යකඩ දම්වැල් පමණක් නොව රත්තර දම්වැල්ද වෙයි. රත්තරන් දම්වැලෙහි එක්තරා නම්බුකාර වටිනාකමක් තිබේ. එහෙයින් එය කඩා ඉවට දැමීමට ඕනෑකමක් එයින් බඳිනු ලැබූ තැනැත්තාට ක්‍රමයෙන් නැතිවී යාමටද ඉඩ ඇත. අප කාගේත් පාහේ නිදහසට බාධාවක් වී තිබෙන දම්වැල් කිහිපයක් ගැන දැන් කෙටියෙන් විමසා බලමු.

ඔබේ තරහ කාරයෙක් ඇතැයි සිතමු. ඔහු දකින විට ඔබ තුල ඇතිවන්නේ තරහකි. එසේත් නැත්නම් අප්‍රසන්න හැඟීමකි. ඔහු ගැන මතක් වන විට ද එවැනිම හැඟීමක් ඇති කරයි. දකින වාර ගනනටත් වඩා මතක් වන වාර ගනන වැඩිය. ඔහු මතක නැති කර දමන්නට උත්සාහ කරන තරමටම මතක් වීම වැඩිවෙයි. ඔබ අකමැතිවුවද ඔහු ඔබගේ සිතෙන් ඉඒත්කර දැමීම අතිශයින්ම අපහසුය. ඔබත් ඔහුත් දම්වැලකින් බැඳී ඇත. ඒ දම්වැල යකඩ දම්වැලකි. එය ලස්සන නැත. අමිහිරි පෙනුමෙන් යුක්තය. කිසිවෙකු ඒ යකඩ දම්වැල ගැන ප්‍රසංසා නොකරයි. එහෙයින් ඒ දම්වැලෙන් මිදෙන්නට, ඒ දම්වැල කඩා දමන්නට, එයින් බැඳී සිටින තැනැත්තාට සිතෙන්නට පුළුවන.

කෙනෙකු කෙරහි ඔබ ඇල්මෙන් සිටිනවා යයි සිතමු. දෙදෙනා අතර ගැටීමක් නැත. ඔහුගේ ආශ්‍රය, දැක්ම, මතක් වීම, මිහිරි ය. අනික් අතට ඔහුගේ ආශ්‍රය නැතිවී යාම අමිහිරිය. දුක් සහිතය. වෙන වචන වලින් කියනවා නම් ඒ ඇල්ම ඔහු කෙරහි බැඳ තබන දම් වැලකි. එහෙත් එය යකඩ දම්වැලක් නොව රත්තරන් දම්වැලකි.

වෛරයත් ඇල්මත් යන දෙනම දම්වැල් ය. දෙකම සෑදී තිබෙන්නේ ශක්තිසම්පන්න ලෝහ වලින් ය. දෙකෙන්ම සිදුවන කර්යය එකක් ය. එනම් නිදහස නැත්වීම ය. වෙනසකට තිබෙන්නේ එකක් අප්‍රිය වීමත් අනික ප්‍රිය වීමත් ය. වෛරයට් ඇල්මත් අතරෙහි වන තවත් දෙයක් ඇත. ඒ නම් රාගයයි.

රාගය යකඩ සහ රත්තරන් යන ලෝහ දෙකේම මිශ්‍රණයෙන් සෑදුනක් සේ පෙනේ. රාගය වෛරය මෙන් අතිශය ආත්මාර්ථකාමී ය. ඒ සමඟම ඇල්මෙහි ඇති සතුට වැනි ආස්වාදයක් ද රාගයෙහි ඇත්තේය.

තවත් ඇති වෙනසක් නම් වෛරය සහ ඇල්ම තනිකරම මානසික වන අතර රාගය මානසික වින්දනයෙන් සහ ශාරීරික වින්දනයෙන් යන දෙකෙන්ම යුක්ත වීම ය. රාගයෙහි ඇති යකඩ දම්වල් බව එහිම ඇති රත්තරන් දම්වැල් බවෙන් බොහෝවිට වැසීයන බැවින් මෙම දම්වැල අතිශයින්ම සංකීර්ණය. එහෙයින් එයින් මිදෙන්නද අතිශයින්ම අපහසු ය. ඇතැම් ආගම්වල මෙය දේවත්ව ලක්ෂණයක් වශයෙන් සැලකීමද තවත් සමහරක් ආගම්වල රගයෙන් ලැබෙන සැපය විඳීම පින් කොට ලැබිය යුත්තක් සේ සැලකීම ද මෙහි ඇති බන්ධන ස්වභාවය තව දුරටත් ස්ථාවර වීමට හේතුවක් වී තිබේ. දැලට හසුවී එයින් මිදෙන මත්සයෙකු සේ මෙයින් ඉතාම ටික දෙනෙකු පමණක් නිදහස ලබන්නේ එම හේතුවෙන් ය.

මනුශ්‍යයා තුළ පවත්නා ඕනෑම ප්‍රතිපක්ෂ ගුණ දෙකක් ගත් විට එයින් එකක් මනුෂ්‍යයා බැඳ තබනා දම්වැලකි. අනික මනුෂ්‍යයා බැඳ තබනා රත්තරන් දම්වැලකි.

මසුරුකම සහ මසුරුකම නැතිකරන්නට දන් දීම ක්‍රෝදය සහ ක්‍රෝදය දුරුකිරීමට මෛත්‍රී වැඩීම, අහංකාරකම සහ පුරුදුකරගත් නිහතමානී භාවය, භය සහ සිතින් මවාගත් ධෛර්යය, බොරුකීම සහ උත්සාහයෙන් ඇත්ත කීම මේවා ප්‍රතිපක්ෂ ගති ගුණ වලින් කිහිපයකි. මේ ආදී සියල්ලම “පව්” සහ “පින්” යන දෙකෙහි මූලික වශයෙන් ඇතුලත් කිරීමට පුළුවන. “පව” මනුෂ්‍යයා බැඳ තබනා යකඩ දම්වැල ය. “පින” මනුෂ්‍යයා බැඳ තබනා රත්තරන් දම්වැලය ය.

පව සහ පින යනු සාපේක්ෂ වචන වේ. මෙය “පව” යැයි මුළු ලොවම පිලිගත් පවක් වත් මෙය පින යැයි මුළු ලොවම පිලිගත් “පිනක්” වත් නැත. එක රට නරක්ක් වශයෙන් පිලිගත් දෙයක් තවත් රටක හොඳ යැයි පිළිගෙන තිබීමට බැරි නැත. එසේම එක ආගමක “පින” තවහ් ආගමක “පව” වන්නට පුළුවන.

පව සහ පින යන දෙකෙහි සාපේක්ෂතාවය කවරක් වුවද එක කැරුණක් පැහැදිලිය. එනම් මනුෂයෙකු “පව්” කරන්නේත් එම පව් වලින් වැලකීම වූ “පින්” කරන්නේත් “තමා” මුල් කරගෙන බවය. “තමා” තෘප්තිමත් වීම සඳහා බවය.

“තමා” යනු තිබෙන වස්තුවක් වත් පුද්ගලයෙක්වත් නොවේ. එය මතක් වීම් සමූහයක් මත ගොඩනැඟුනු විශ්වාස මාත්‍රයකි, දෘෂ්ථි මාත්‍රයකි. එහෙත් එම දෘෂ්ථිය පුද්ගලයෙකුගේ ස්වරූපයෙන් ක්‍රියා කරයි. “තමා” යන්න ආරක්ෂා කිරීමට උවමනා වන සෑම දෙයක්ම ඒ කෘතීම පුද්ගලයාගෙන් සිදුවෙයි. තමාටම සැප සම්පත් ලනාගැනීමේ රුචිය වන මසුරුකම ඒ කෘතීම පුද්ගලයාගේ පැවැත්මට රුකුලකි. කෙනෙකු මසුරුවන්නේ ඒ පුද්ගලයාගේ ප්‍රයෝජනය සඳහාය. එහෙත් පුද්ගලයා සංඥා මාත්‍රයක් බැව් මොහොතකට හෝ පෙනුනාට පසු මසුරු වීමේ තේරුමක් වත් උවමනාවක් වත් නැතිවී යයි. එහෙයින් මසුරුකම නැතිකරන්නට අමුතුවෙන් දන් දීමක් ඔහුට උවමනා වන්නේ නැත. එහෙයින් මසුරු කම නැමති යකඩ දම්වැලත් මසුරුකම නැතිකිරීමට කරනා දන්දීම නැමති රත්තරන් දම්වැලත් එකවිටම ඔහුගෙන් තුරන්වී යනවා ඇත. ඊට පසු ඔහු යමක් අනුනට දෙන්නේ පින ලබාගැනීමටවත් මසුරු කම නැතිකර ගැනීමේ උපායක් වශයෙන් නොව ඒ මේ මොහොතෙහි දී තමා විසින් අවශ්‍යයෙන් කළ යුතුව තිබෙනා ක්‍රියාවක් වශයෙන් ය.

ක්‍රෝධය සහ ක්‍රෝධය දුරු කිරීමට මෛත්‍රිය වැඩීම සම්බන්ධයෙන් සිදුවන්නේ ද මෙවැන්නක් ම ය.

ක්‍රෝධය වශයෙන් මතුවී එන්නේ තමාට අහිතකර බාහිර හේතුවක් ඒ “තමා” සමඟ ගැ‍ටුණු විටය. “තමා” ආරක්ෂා කර ගැනීම සඳහා එක්කෝ ඒ ක්‍රෝධය යුක්තිසහගත කර ගනියි. එසේත් නැත්නම් ඒ ක්‍රෝධය දුරු කර ගැනීමට උත්සාහවත් වෙයි. මෛත්‍රිය වැඩීම ඒ සඳහා කෙරෙනා එක උත්සාහයකි. ක්‍රෝදය වරදක් නැතැයි සලකා යුක්ති සහගත කිරීමත් නරක යැයි සලකා එය නැතිකර ගැනීමට මෛත්‍රිය වැඩීමත් යන දෙකමැක විදියේ දම්වැල් ය. “තමා” යනු කවරේදැයි මොහොතකටෙ හෝ දු‍ටුවිට මේ ප්‍රතිපක්ෂ ගුණ දෙකම අභාවයට යන්නේ ය. ඊට පසු ඉතිරිවන්නේ ක්‍රෝධයෙන්වත් ක්‍රෝධය නැති කරන්නට ගන්නා උපක්‍රමයකින් වත් නොකැළඹුණු, නොකිළිටි වුණු මෛත්‍රිය යැයි කීමට පුළුවන.

යකඩ හෝ වේවා රත්තරන් හෝ වේවා දම්වැල බන්ධනයක් මිස ආභරණයක් නොවේ.

මේ දම්වැල් දෙවර්ගයටම හේතුව “තමා” යන ‍රැවටිල්ලය. එම ‍රැවටිල්ල ‍රැවටිල්ලක් වශයෙන් පෙනුණු විට “යකඩ” දම්වැල් ද “රත්තරන්” දම්වැල්ද එකම විට කැඩී යනවා ඇත. එයින් නිදහස් වූ මිනිසා “පව්” කරන්නේ වත් “පින්” කරන්නේ වත් නැත. ඔහු කරන්නේ ඒ ඒ මොහොතට සුදුසු වන “ක්‍රියා” පමණ ය.

සිතිවිලි කාණ්ඩ 07-
රත්තරන් දම්වැල් – ආචාර්ය ඊ. ඩබ්ලිව්. අදිකාරම්

මං මැරිලා !!

අද වෙනකොට මං මැරිල දවස් තුනයි. ඒ කියන්නෙ මේක ලියල තියෙන්නෙ අදට දවස් තුනකට කලින්. ආයෙම කිව්වොත් මේක පිළුණු වෙච්ච ආරංචියක්. දවස් තුනකට කලින් මැරිච්ච එකෙක් ගැන ආයෙම කියවන්න මොකටද කියල හිතෙනවත් ඇති. ඒත් කැමති නැද්ද මං මැරුනේ කොහොමද කියල දැන ගන්න. මැරුනේ ඇයි කියල දැනගන්න ?

මේක කිසිම පිළිවෙලක් ඇති කතාවක් නෙමෙයි. කවදාවත්ම පිළිවෙලක් නොතිබුන මගේ ජීවිතේ ගැන කියන්න තියන කතාවත් කොයිම විදියටකටවත් පිළිවෙලක් ඇති එකක් වෙන්න බෑ නෙ. එහෙම උනේ මම අපිළිවෙලට ආසකරපු නිසා නෙමෙයි. පිළිවෙලට අකමැති වුන නිසා. පිළිවෙලට ඉන්න අකමැති වෙච්ච මට අපිළිවෙලට ඉන්න සිද්දවීමේ වැ‍රැද්ද මගෙද ?

මං දන්නෙ නෑ.. මට ඒ ගැන හිතල දැන් වැඩක් නෑ. ඒත් තවම පණපිටින් ඉන්න ඔහෙලට ඕනෙනම් පුළුවන් මගේ ජීවිතේ කපල කොටල, කැමති විදියට සංස්කරණය කරල කැමති කැමති විදියෙ රාමු වලට දාල ලොකෙ නැති තියරි වලට ආදේශකරල බලන්න ඇයි මං මළේ කියල. ඒත් මටනං ඒවයෙන් වැඩක් නෑ.

මට මැරෙන්න හිතුන ආසන්නම හේතුව උනේ මට ලෙඩක් තිබිච්ච එක !!

මම දන්නව මාත් එක්ක එක එක ගුබ්බෑයම්වල පැයට දෙකට ඇලවෙච්ච ගෑණු, පිරිමි [පිරිමි ? ඔව් මං ඒ ගැන පස්සෙ කියන්නම්] මේක කියෙව්වට පස්සෙ මට අම්ම මෝ නැතුව බනින්න පටන්ගන්නව කියල. ඒත් මට කරන්න දෙයක් නෑ. මම දැනගෙන හිටියෙ නෑ මට අසනීපයක් තියනව කියල. සමහර වෙලාවට මම දැනගෙන උන්නත් උඹලත් එක්ක නොඉන්න තරම් ඒක හේතුවක් නොවෙන්නත් තිබුන. මොකද මම කාටවත් ආදරය කලේ නෑ. මහලොකු සමාජ වගකීමක් තිබුනෙ නෑ. කොටින්ම මම කිසිම කෙනෙක් තඹේකට මායිම් කලේ නෑ.

හැදුනෙ කාගෙන්ද, කොහොමද කියන එක මම හරියටම දැනගෙන නො උන්නට යාම්තට වගේ හිතෙනව ඒක හැදුනෙ ධර්මසිරි ගෙන් කියල. ඒක හරි අප්‍රසන්න කාලයක්. යන එන මං නැතුව උන්න මට ඉහට වහලක් දුන්නෙ ධර්මසිරි අයිය. මට බෑ කියන්න බැරුව ගියා. ඊටත් මගෙ හිතෙත් ධර්මසිරි අයියගෙ මයිල් පිරිච්ච පපුවට මොකක්දෝ ආසාවක් තිබුන.

අන්තිම කාලෙ මං ගතකලේ කොළඹ උනාට මගෙ ගම මෙහෙන් හැතැප්ම සීයකට එකසීය පණහකට එහා මහා ශුෂ්ක පලාතක්. ගමෙන් මම එන්නෙ එහේ ඉන්න බැරිමකොට. ගමේ උන් මට මූණට නොකිව්වත් මං නැති තැන කිව්වෙ තනියා කියල. පොඩි පංතිවලදි නම් කොල්ලො මට කිව්වෙ තනි ඇටයා කියල.

තනි වෘෂණ කෝෂයක් එක්ක ජීවත් වෙනවට වඩා අතක් හරි පයක් එහෙමත් නැත්නම් ඇහැක් හරි නැතුව ජීවත් වෙන එක වාසනාවක් කියල මට ඒ කාලෙ හිතුනෙ ගමේ එක එකාගෙ වචන වලටත් වඩා ගාමන්ට් රස්සාවට බිබිලෙ ඉඳං ආපු චිත්‍රාංගනීගෙ වෙනස් වීම දරාගන්න අමාරුවෙච්ච දවසෙ…

මෙහෙම ඔක්කොම එකගොඩේ අච්චාරුව වගේ කිව්වම තේරෙන්නෙ නැතිවෙයි. ඒක හන්ද මම “තනියා” කතාවෙ ඉඳල  පිළිවෙලට කියන්නම්.

උප්පත්තියෙන්ම මම පුස්සෙක් නෙමෙයි, ඒත් පොඩි අමුත්තක් දැනිච්ච අම්ම කක්කානං බාප්පත් එක්ක මාව නෝනා වාට්‍ටුවට එක්කගෙන ඇවිල්ල තියෙන්නෙ වලගහකුඹුරෙ පෙරේරා මහත්තයගෙ කීමට. පරීක්ෂණ එහෙම කරල බලල ඇඟ ඇතුලෙ හිරවෙලා තිමිච්ච අනිත් එක එලියට ගන්න ඔපරේෂන් එක කරාපු දොස්තර ගෙ අත් වැ‍රැද්දකින් ඒකෙ නහරෙ කැපිල. ඒත් අම්මට කියල තියෙන්නෙ උප්පත්ති හැටියක් කියල තමයි. ඒත් පස්සෙන් පහු කංකානං බාප්ප තමයි මට විස්තරේ කිව්වෙ.

එදා ඉඳල මගෙ හිතේ කාටද කියන්න බැරි වෛරයක් පැසව පැසව තිබුන. සමහර වෙලාවට ඒ වෛරයම අනුකම්පාවක් වෙලා මගේ කන් දෙකේ ඉඳල කකුල් දෙක වෙනකං හීනි විදුලියක් වගේ ගලාහෙන ගියා.

ඔයිටත් සැහෙන්න කාලෙකට පස්සෙ තමයි ගාමන්ට් රස්සාවට චිත්‍රාංගනී අපේ ගමට ආවෙ. ඒකි මහ හැඩයක් ඇති එකියක් නෙමෙයි. ඒත් මගෙ හිත ගියා. සමහර විට ඒ මං ඒකිගෙ පෝලියෝ කකුලට අනුකම්පා කරපු නිසා වෙන්න ඇති. හැමදාකම වගේ වැඩ ඇරිල මං චිත්‍රාංගනීව  බන්ට් එකෙන් එගොඩ කරල ඒකි යන දිහාව බලං හිටියෙ අනේ ඒකිත් මං වගේම එකියක් නේද කියන හැඟීමෙන්.

ඒත් ඒකිට එහෙම හැඟීමක් මං ගැන තිබුනෙ නෑ කියල තේරුනේ මොකක්ද මංද ඉංග්‍රීසි චිත්‍රපටියක් බලන්න ගිය දවසෙ. ටික වෙලාවකට පස්සෙ එකපාරටම ගැස්සිල වගේ අත අහකට ගත්ත චිත්‍රාංගනී ඉන්ටවල් එකෙන් පස්සෙ කරේ හීං සැරේ ලේන්සුව විකාගෙන ඉකිගහපු එක. ඒ ඒකි ගැන උපන් දුකට !!!!

ඔයිට සතියකට පස්සෙ මං ගම්පහ එන්නෙ කුකුල් කො‍ටුවක් බලාගන්න කෙනෙක් ඉල්ලල දාපු පත්තර දැන්වීමට. ඒ රස්සාවක් ඕනවටම නෙමෙයි. දන්න කාලෙම ඉඳල හිටිය පළාත, මිනිස්සු එපා වෙච්ච හන්ද. මං හිතුව එහෙම හරි අළුත් ජීවිතයක් පටන්ගන්න පුළුවන් වෙයි කියල. ඒත් මම එනකොට ඒ රස්සාවට වෙන මනුස්සයෙක් අරගෙන.

එදා රෑ ගම්පහ බස්ටෑන්ඩ් එකේදි තමයි ධර්මසිරි අයිය හම්බු උනේ. එයා තනිකඩය හන්ද මගේ විස්තර අහල මාවත් නවත්තගත්ත කඩේ පිටිපස්සෙ කෑල්ලෙ. පිටිපස්සෙ කැල්ල කිව්වට ඒක බාග පියස්සකින් වැහිච්ච අගුවක් වගේ වහින දවස් වලට පින්න ගහන. ධර්මසිරිගෙ අගුවෙ නිදාගත්තු මුල් කාලෙ හරිම වේදනාකාරී උනත් පහුවෙනකොට මං ඉබේටම වගේ ඒකට හුරු උනා. සමහර විට ඒක එහෙම උනේ කැමත්තකටත් වඩා යන එන මඟක් නොතිබිච්ච මට කරාපු උදව්වට ප්‍රතිඋපකාරයක් හැටියට වෙන්න ඇති.

පස්සෙ දවසක ධර්මසිරිගෙ අක්කගෙ කෙල්ලත් එක්ක ගල්කිස්සෙ ගිහිල්ල ආව වග කාගෙන් හරි ආරංචිවෙලා අගුවෙන් එලෝනකන්ම මම හිතුවෙ හැමදාටම එතන ඉන්න ඇහැක්වෙයි කියල. ඒ මට වෙන කොහේවත් ගිහිල්ල තනියම ජීවත් වෙන්න උවමනාවක් නොතිබුන නිසා.

මේ අහිමිවීම් ප්‍රතික්ෂේප වීම් දරාගන්න බැරිම තැන මං පිංවත්තෙන් කෝච්චියට පැන්නෙ ගේට්‍ටුකාරයා බෙරිහන්දෙද්දිමයි.

ඔව් මං දන්නව මේ කතාව තවමත් අසම්පූර්ණයි කියල. ජීවිතේම අසම්පූර්ණ වෙච්ච මට මේ කතාව විතරක් සම්පූර්ණ කරන්න කිසිම ඕනෑකමක් නෑ.

අග මුල නැති වැල්

වෙනද වගේම සිරිසෝම බයිසිකලේ ගෙයි පිටිපස්සෙ ලෑලි මඩුවෙන් ගත්තෙ සුපුරුදු සැඳෑ රවුම යන්න කියල. බයිසිකල් හැඬල් එක මඩුවෙ ලෑලි බිත්තියෙ වැදිල වේ දළු පදාසයක්ම සරස් ගාල වැ‍ටුන.

‍වෙන දවසක නම් බයිසිකල් රෝදෙන් ඇනල තව වේ දළු ටිකක් කඩල දානව උනාට එදා හිතුනෙ නැත්තෙ මොකද මංද. සමහර වෙලාවට දෙදොහකට කලින් හැදිච්ච උණේ කෙඩෙත්තු ගතියට වෙන්න ඇති.

ඒත් එක්කම මතකයට ආපු සමන්ති සිරිසෝමගෙ කකුල් පණ නැති කරල අකුලල තිබිච්ච බූරුඇඳේ ඇන්ද උඩින් වාඩිකෙරෙව්වෙ දිරච්ච බයිසිකලෙත් ඉස්සරහ පුවක් කණුවට හේත්තුකරගෙනමයි.

‍තෝ මාව නැතිකරා වේසිගෙ පුතා, බලා ගනින් මම තොට කරන දේ…… !!

කලින් දවසෙ හැන්දෑවෙ  ගෙයින් එලියට බහැපු සමන්ති වියරුවෙන් වගේ කෑගහපු හැටි තවමත් සිරිසෝමට ඇහෙනව වගේ.

ගොරකා ලොඬි වගේ වගේ රතුපාට වෙලා ගින්දර පිටවෙන ඇස් දෙක තවමත් ඇස්දෙක පියාගත්තම ආයාසයකින් තොරවම මවාගන්න පුළුවන්.

කොහොමට හිටපු ගෑණියෙක්ද……..

අවුරුදු අටකට කලින් ඉස්කෝලෙ යන අහිංසක කෙල්ල…….. විනාඩි පහක් පරක්කු උනොත් ඇ‍ඟේ දැවටි දැවටි නෝක්කාඩු කියපු එකී……

ඒ අතීතය මතක්වෙලා සිරිසෝමගෙ පපුව හෝස් ගාල ගියා.

මේවට මාත් වැරදියි…. ආදරේ හන්දම සමන්තිට විතරක් වැ‍රැද්ද පටවන්න අකමැතිවෙච්චි සිරිසෝමගෙ හිත කිව්ව.

මොකෝ උඹ !! අද යන්නෙ නැතෙයි අර පරට්ටි බලන්න.. පල පල…. මං තොට හොඳ වැඩක් කරල තියෙන්නෙ…….

වියරුවෙන් වගේ බලාගෙන ඉන්න සමන්ති දිහා යාන්තමට උළුව උස්සල බලාපු සිරිසෝම බයිසිකල් ක‍ටුවත් තල්ලු කරන් ගොළුබෙල්ලො කාල හේබාල ගිය බණ්ඩක්ක පාත්තිය අද්දරින් ගුරුපාරට ගොඩ උනේ රූපක්කලයි ගෙදර යන්න.

ඉඳා.. මේකත් අරං පිළිකන්නට පලයං මල්ලී…

අසෝක වීදුරුවයි ගිණි දැවිල්ලට බැදපු කාරල්ලො කුරියයි අරං කුන්දිරා ගහ යට ඇනතියාගත්තු සිරිසෝම හිස් බැල්මකින් හැල් වෙල්යාය දිහා ඔහේ බලාගෙන හිටියෙ කිසිම දෙයක් ගැන කල්පනාකරන්න උවමනාවක් නැති හන්ද.

සිරී මල්ලි… දැං උඹ මේකට මොකෑ කරන්න හදන්නෙ ?

කණා‍ටු හීං කොච්චි පඳුරු දෙකට  ඩිංගකට එහායින් ඇණතියාගෙන දණිස් දෙක උඩින් අත්දෙක දිගෑරගෙන රූපක්ක අහන්නෙ හැමදාම අහන පුරුද්දට මිසක් උත්තරයක් බලාගෙන නෙමෙයි.

මං දන්නෙ නෑ රූපක්කෙ… දඹදෙණියෙ රාළහාමි කියාපු වැඩේ කරන්නත් හිතෙනව.

වෙනදටත් අහන ප්‍රශ්ණෙට හිනාවෙලා අහක බලාගන්න සිරිසෝම අද එක එල්ලෙ දුන්න උත්තරේට රූප පුදුම උනා.

ඒත් රූපට ඒකට අලගු තියන්න වෙලාවක් නොතියාම අසෝක වීදුරුවෙ අඩිය බලාපු සිරිසෝම කාරල්ලගෙ වලිගෙත් කාගෙනම නැගිට්ටෙ තවමත් පුදුමෙන් වගේ මූණ හදාගෙන ඉන්න රූපක්කට හිස් වීදුරුව දික් කරගෙනමයි.

ඊට පස්සෙ කැහැපොට කඩාදාල කක්කුසිය අයිනෙ නවත්තල තිබිච්ච බයිසිකලෙත් තල්ලුකරගෙනම කොස්ගහ පල්ලමෙන් පාරට ආවෙ දඹදෙණියෙ රාළහාමිලගෙ ගෙදරට යන්න.

සිරිසෝම…. කොහෙද මනුස්සයො අර ලෙඩ ගෑණිවත් ගෙදර දමල ඇවිදින්නෙ ?

රබර් මණ්ඩියෙන් පාරට පැනපු රාළහාමි ඇහුවෙ අතේ තිබිච්ච වක් පිහියෙන් නැමිල බත්කෙණ්ඩ කසන ගමන්.

නෑ ….. මේ…..රාලහාමිලයි අහ යන ගමන්.

බයිසිකලෙන් බාගෙට බහිනගමන් සිරිසෝම කිව්වෙ මුක්කං හඬින්.

හ්ම්.. එහෙනං යමු… රාලහාමි ඉස්සර උනේ සරමෙ පිටිපස්සෙන් අල්ලල දබර ඇඟිල්ලෙ පටලවල කරකවල උස්සගෙන.

උඹ ගෙට පලයං, මං අත පය හෝදගෙන එන්නං.

එහෙම කියාපු රාළහාමි මිදුලෙ වැටිච්ච වවුල් අඹයක් අහුලල ඈතට වීසිකරගෙනම ඉස්ටෝරු කාමර පේලිය අස්සෙන් ලිඳ පැත්තට ගියා.

රාලහාමි නොපෙනී යනකල් බලාගෙන හිටපු සිරිසෝම සැපතිල්ල ගහ යටින් බයිසිකලෙත් නවත්තල හෙමිහිට කකුල් අද්දව අද්දව ඇවිත් රතු සිමෙන්ති කැඩිච්ච ඉස්තෝප්පු පඩියෙ වාඩි උනා.

ඇස් ඉස්සරහට හරියටම පේන රාළහාමිලයි රබර් කෑල්ල සිරිසෝම ආයෙම අතීතයට එක්කගියා.

මට නම් බයයි සිරී… අපේ අම්ම හෙම ආවොත් ?

අම්ම කොහේ එන්නද කෙල්ලෙ, අනික මොන රටේද හැන්දෑවට කිරි කපන්නෙ ?

කිරි කපන්න විතරයැ මෝඩයො අම්ම මේ කන්ද නඟින්නෙ…. රබර් අතු අහුලන්නයි ගො‍ටුකොළ කඩනයි කීවංගියක් නං එනවද…

කමක් නෑ ආපුවාවෙ ….

ආ.. එතකොට ?

එතකොටද.. එතකොටද ….. එතකොට මං දූ පොඩ්ඩව ඉල්ලගන්නව.

හිහ් හිහ්.. ආ මේං කියල දෙයි කියල තමයි බය….

නොදී මොකෝ ?

හීනෙන් තමයි.. අන්න ඊයෙ හවහ රාළහාමි අම්මත් එක්ක කියනව ඇහුන මට වත්තෙ ගනන් තියන්න උගන්නන්න ඕනෙයි කියල.

ඉතිං ?

කිතුල් ?

විහිළු නෙමෙයි. ඔයා කැමතියිද ?

ඇයි ඔයා අකමැතියිද ?

අනේ මංද…

සිරිසෝම බය උනේ සමන්තිගෙ අම්මටත් වඩා රාළහාමි අකමැතිවෙයි කියල. උගන්නන්නත් වියදං කරල තව වත්තෙ ගනං තියන්නත් ඉගැන්නුවොත් රාළහාමි කීයටවත් සමන්ති තමන්ට දෙන්න කැමතිවෙන්නෙ නෑ කියල සිරිසෝම තදින්ම විස්වාස කලා.

උඹට ඕව දැන් නෙමෙයි කල්පනා කරන්න තිබුනෙ.. ඒකිව වහං කරන් යන්න කලින්.

පිටිපස්සෙන් ඇවිල්ල හිටගත්තු රාළහාමි හැම තිස්සෙම කියන වචන පේලිය කියාගෙන ගියා. නිතර දකින කුකුලගෙ කරමලේ සුදුයි කිව්වට මේ වචන පේලිය ඇහෙන වාරයක් වාරයක් පාසා සිරිසෝමගෙ හිත අළුතින් පෑරිලා ඕජස් ගලනව.

රාලහාමි කියනව වගේ දුරදිග කල්පනා කලානම් මේව මෙහෙම සිද්ධවෙන එකක් නෑ කියල සිරිසෝමට එක වෙලාවකට හිතුනත් ගහේ ක‍ටු උල්කරන්න ඕනෙ නෑ කියල ගමේ මිනිස්සු කියපු කතා හැබෑවෙන්න නොදීපු එක ගැන සිරිසෝම සන්තෝස උනා.

ඒත් ඒ සන්තෝසයෙන් කාටවත් වැඩක් උනේ නෑ නේද කියල කල්පනා වෙනකොට සිරිසෝමගෙ ඔළුව පුපුරන්න වගේ වේදනාවක් එනව.

මං දන්නෙ නෑ රාළහාමි. ඒවෙල කරන්න තිබුන එකම දේ තමයි මං ඒ කලේ..

හ්ම්.. ඔය පරණ දේවල් කූරුගාල ගඳගස්සන්නෙ අහවල් දෙයකටෙයි.. දැං කරන්න තියන දෙයක් ගැන බලමු.

රාළහාමි මාතෘකාව වෙනස් කලේ තමනුත් මේවයෙ කෙළවරක ඉන්න හන්දටත් වඩා ඒ කතාව සිරිසෝමගෙන් අහගන්න උනොත් ඉහිලුම් නොදෙයි කියල හිතිච්ච් හන්ද.

දැං උඹ කැමතිද මං කොරාපු යෝජනාවට ?

කැමැත්තක් නැතත් අකමැතිවෙලා තනි මං මක් කොරන්නෙයි රාලහාමි…..

හ්ම් එහෙමනං මං හීංකිතර උන්නැගේට හෙට උදේ ‍රැයින්ම ඒ අහ එන්නෙයි කියන්නං. උඹල විස්සෝප ගන්න කාරි නෑ බං. මෙව්ව මෙහෙම නොකෙරුනොත් පස්සෙන් පහු බොලාටමයි කරදර.

ඉඳා. මෙන්න මෙකත් අරං ගොහිං මක්කාවත් තම්බගෙන කාපල්ල.

රාළහාමි ඉනපටියෙ පොකැට් එක ‍ටුකුස් ගාල ඇරල අත මිට මොලවපු රුපියල් පන්සීයත් අරං බයිසිකලේ නවත්තල තිබිච්ච සැපතිල්ල ගහ ගාවට ආවටත් වඩා හෙමින් කකුල් අද්දව අද්දව ගිය සිරිසෝම මෙච්චර වෙලා නහය අග්ගිස්සෙ එකල මෙකල වෙවී තිබ්ච්ච හො‍ටු දල්ල දෙකට නැවිල සරමෙ කෙළවරෙන් පිහිදාල බයිසිකලෙත් තල්ලුකරං බොරළු පාර කෙළවරේ අඳුරට මුහුවෙලා ගියා.

එක්ස්ක්‍යුස් මී හෙවත් ඇණ මුරිච්චි සමඟ ලොප් වූ විළිලැජ්ජාසහගත ප්‍රේම ප්‍රකාශය

එක්ස්ක්‍යුස් මී …

මට ඉස්සරහින් ග්‍රීන් ඇපල් ජූස් කඩේ පෝලිමේ ඉඳපු වියත් දෙකේ සාය කොටයක් ඇඳල ඉඳික‍ටු දෙකක් වගේ හීනි අඩි තියස සපත්තු දෙකක් දාපු එක්සෙකටිව් ලූක් එකක් තිබුන ගෑණු ළමයගෙ කනට කිට්‍ටු කරල කඩුවෙන්ම කෙ‍ටුවෙ මේ නවම් මාවතේ ඉන්න ගෑණුන්ගෙ හැටි දන්න නිසා.

ඔව් ඔව්.. මුන් මහ අමුතුම එව්වො ජාතියක්. ඕං නිකමට හිතමුකො මං ඔය වෙලාවෙ සිංහලෙන් කතා කලා කියල. [ඔය එක්ස්ක්‍යුස් මී කියන එකට සිංහලෙන් කියන්නෙ “මේ.. නංගී කියල නේද ?] එහෙමනං ඉතිං තත්වය ශෝචනීයයි ! නිකං ඔළුව ගස්සල හැරිල බලන්නෙ හිඟන්නෙක් මේ ජූස් බාර් එකක අහවල් දෙයක් කරනවද කියල වගේ. තව යාළුවොත් එක්ක හෙම උන්නොත් කට කපාපු නෝන්ඩි හිනාවක් ලැබෙන්නත්, වැරදිලාවත් කොල්ල ඒ අහල පහලක හිටියොත් දවා අළුවෙලා යන බැල්මක් වැටෙන්නත් බැරි නෑ.

ටිකක් විතර බර කරල කනටම කිට්‍ටුකරල කොටාපු කඩු පාරෙන් ඔලුව හරවල බලාපි පෝනිටේල් එකත් ලතාවකට ගස්සලම.

හරියට හරි.. මේ දුල්මිණී තමා.. ඔය තියෙන්නෙ දකුණු ඇහිබැමට උඩින් තියන පුංචි උපන්ලපෙත්.

යර්ස් … ?

මොකක්ද මංදා මහ අමුතු විදියට ඇස් දෙකත් පුංචි කරල ඒ මදිවට නළලත් ‍රැලි කරල මගෙන් අහපි.

ඔයාට මාව අඳුරන්න පුළුවන්ද ?  [හරි හරි.. කඩුවෙන් කොටල පොටක් පාදගත්තම හෙළුවෙන් වනාගෙන වනාගෙන යන්න ඇහැකි, අනික මේ මම දන්න කියන ළමයෙක්]

හ්ම්…. අමාරුයි !!!

හුටා ! දැං ඉතිං මොන දෙයියන්ට කියන්නද ?

ඔයා ගාල්ලෙ නේද ?

ඔව්…. ?

ඔයා ලියනගේ මිස් ගෙ ක්ලාස් ආව නේද ?

ඔව් ඔව්.. ඔයත් ආවද ?

මේකි කොටියම කාපිය….. ඇයි හත් ඉලව්වෙ මං මේකි හන්ද හොම්බ කට කඩා ගත්ත. වස විළිලැජ්ජා වින්ද.. ඒ සේරම අමතකයි එහෙනං ඈ…..

ම්ම් …….. ආනේ මේ නවම් නේද ?

අප්පා ඇති යාන්තං මතක් උනා…..

පොඩි මතකයක් තිබුන. හරියටම මතක් උනේ ලියනගේ මිස්ගෙ ක්ලාස් ආව කිව්වමනෙ. කොහොම අමතක වෙන්නද අප්පා ඔයා එදා බෙල්ල කඩාගන්න හදාපු හැටියට !!

ෂ්…… කෑගහන්න එපා මනුස්සයො !!! වටේ පිටේ මිනිස්සු ඉන්නව.

හි හී හී….

——————————————————————————————–

හරි හරි.. කෙළ හලාගෙන හිටියට එතනින් එහාට අපි දෙන්න අතරෙ වෙච්ච කතාවෙන් තමුන්ලට වැඩක් නෑ…. 😉 ඒක නිසා දැනගන්න ඕනෙම නම් අර බෙල්ල කඩාගත්ත සිද්ධිය කියන්නම්. අහගන්නවලා…

——————————————————————————————–

මේ කියන්නෙ ඉස්කෝලෙ එකොලහ වසරෙ තුන්වෙනි වාරෙ විතර.

ඔය කාලෙ කියන්නෙ මහ අමුතු ආසාවන් එන කාලයක්නෙ. මට තිබුනෙ බයිසිකල් උණක්. එහෙමයි කිව්වට සන්තකේටම තිබුනෙ ඊට අවුරුදු පහකට විතර ඉස්සෙල්ල අරගෙන දීපු ඊස්ටන් ස්පෝට් බයිසිකලේ විතරයි. ඕකට තමයි මම දාපු සෙල්ලං ඔක්කොම කලේ.

මාසෙකට සැරයක් විතර ඕක මස් කරල ග්‍රීස් තෙල් එහෙම ගාල බෝල මාරුකරන ඒව එහම කරල බ්‍රේක් කේබල් ඔයිල් කරල ෆුල් සර්විස් එකක් දීල ගන්නව. සමහර දවස් වලට ඇණ මුරිච්චි දෙක තුනක් වැඩිපුරත් ඉතිරුවෙනව. ඒව ඉතිං ඊලඟ සැරේ ගලවල හයි කරද්දි සමහර විට හයි කරගන්න තැන් අහුවෙනව. එහෙම නැත්නං මගෙ අඬු බඬු දාපු පෙට්ටියෙ මුල්ලකට වෙලා ඔහේ තියෙනව.

මේ ගලවල හයිකිරිල්ලට හරියටම ගැලපෙන ආයුධ නැති නිසා ගොඩක් වෙලවට ලොකු යතුරු අස්සට පැතලි ඉස්කුරුප්පු නියනෙ තලේ එහෙම ඔබල හරියන සයිස් එකට පොඩි පොඩි එහෙමෙහෙ කිරීම් කරල තමයි සමහර ඇණ ගලවන්නෙ. පැඩ්ල් එක බයිසිකලේට හයිවෙන තැන තියන ලොකු කප් එක ගලවන්න නං ඒකෙ තියන කට්ට වලට ඉස්කුරුප්පු නියනක් තියල මිට්යෙන් ගහන්නම ඕනෙ. නැත්නං ඒක ගලවන්න බෑ. ඒ දවස් වල හන්දියෙ බයිසිකල් සාප්පුවෙ පැටි අයිය වැඩ කරන දිහා බලාගෙන ඉඳල තමයි ඒක අල්ල අගත්තෙ.

කොහොම හරි මේ නියමිත ආයුධ නැතුව කරන බාස් වැඩෙන් සමහර ඇණ වල ඔළුව ගෙවිල ගිහිල්ල ගලව ගන්නත් කොහොමහරි කරල ගලවපුව ආයෙම හයි කරගන්නත් බැරිවෙන වෙලාවල් අනන්තයි. එහෙම උනාම අන්තිමට සරණෙට එන්නෙ මහ විසාල කටර් අඬුවක්. ඒකෙ මැද තියන කට්ට රවුමට දාල දෑත බදල කැරකෙව්වම හරි. ඒකත් මහ කාලයක් කරන්න බෑ. අටපට්ටං ඇණ ඔළුව රවුං වෙනවනෙ. වැරදිලාවත් පිට පොට ගියොත් එහෙම ඇනේ පොට කැපෙනවනෙ. ඊට පස්සෙ ඉතිං අම්මට නාහෙන් අඬල කීයක් හරි ඉල්ලගෙන අලුත් ඇණයක් මුරිච්චියක් දාගෙන තමයි වැඩේ අහවර වෙන්නෙ.

මෙච්චර විස්තරයක් කියාගෙන ආවෙ මට ඒ සංගෙදිය උනේ කොහොමද කියන්න.

ඔන්න ඒ සෝචනීය දවසට එළි උනා. අතුරු ආන්තරාවක් නැතුව ඉස්කෝලෙ ගිහිල්ල ගෙදර එහෙම ආව සනීපෙට. තුන හමාරට යන්න ඕනෙ කිතුලම්පිටියෙ ලියනගේ මිස්ලයි ගෙදරට, එහෙ තමයි අපෙ ඉංගිරිස් පන්තිය. ස්කූල් බස් එකේ ඉස්කෝලෙ ගියාට අපි කොල්ලො ඔක්කොමල වගේ පන්ති යන්නෙ බයිසිකලෙන්. ඒක හරි ජොලි ගනමන, අතර මඟදි බීම පැකට් බොන එක තමයි ජොලිම වැඩේ, ඩොංග වාරෙට ඉතිං ඒව. ඉඳල හිටල පන්ති ඇරිල එන ගමන් ගලගෙඩිය පැත්තෙන් ඇවිල්ල තම්බි කඩෙන් ආප්ප කන්නත් අමතක කරන්නෙ නෑ. ඒකට ඉතිං සතියක දෙකක පොකට් මනී ඉතුරු කරගන්න ඕන නිසා ඒ ගනම නම් ඉතිං මාසෙකට දෙපාරක් නැත්නං තුන් පාරක් තමයි.

මේ පන්ති යන ගමනට හිරිඹුර හන්දියෙන් මට එකතුවෙනව කරාපිටියෙ ඉඳල එන විරාජ්, ඊට පස්සෙ කහදූවවත්තෙ බ‍ටුවන්තුඩාව පාරෙන් ලසන්ත, රිචර්ඩ් පතිරණ මහත්තයෙගෙ ගෙවල් ලඟින් එනව පුබුදු, කිතුලම්පිටියෙ ඉස්කොලෙ ගාවින් අපේ කාණ්ඩෙට එකතුවෙනව පැතුම්.

ඔන්න අපි සැට් එකම දැන් පන්තිය බලා පාගනව.

මේ මචං, උඹ මොකෝ කියන්නෙ මං දුල්මිණීගෙන් අහන්නද නැත්නං උඹ අහනවද ?

අඩේ උඹ අහන්න එපා බං. මං අහන්නංකො

හරියෙන්නෙ නෑ නෙ බං. උඹ දැං කී දවසක ඉඳලද ඕකිගෙන් අහනව කියල කියන්නෙ. කෝ ඇහුවද ?

ඔව් බං.. මූ අහන්නෙ නෑ උඹට අහන්නත් නෑ.. අන්තිමට අර මහින්දෙ කළුව ඕකි දාගනියි.

පිස්සුද බං, මම අද අහනව ෂුවර්.

හරි.. උඹට අද විතරයි චාන්ස් එක දෙන්නෙ. අද ඇහුවෙ නැත්නං උඹට ආයෙ චාන්ස් නෑ හරි .. ?

ඒයි නවමා, ඔන්න ඒකි හැරෙන පාර ගාව ඉන්නව, අහනවනං දැං අහපං.

කිව්වත් වගේ මේ ඉන්නෙ දුල්මිණී ක්ලාස් එකට හැරෙන පාර ලඟ. මෙච්චර වෙලා නවං ආව කොන්දත් කෙලින් කරල හැන්ඩ්ල් එකට අත් දෙකේම බර දීල ගත්ත පුරුස ධෛර්යය. අද නම් අහන එක අහනවමයි !!!

ක්‍රාස්….ක්‍රාස්..

දහ්.. ක්ර්ර්ස්…

ජබුං.. ග්ල්බ් ග්ල්බ් ග්ල්බ්…

අඩෝ.. නවම්.. නැගිටහං මචං මඩ වලෙන්.

හ්ම්ම්ම් හ්.. ආහ්……

මචං මුගෙ මූනෙන් ලේ එනව නේද ?

අප්පට සිරි. නහයත් කැඩිලද කොහෙද.. ඒ මදිවට නිකටත් පැලිල නේද … ?

නිලංකාර වෙලා තිබ්බට වටේ පිටේ උන් කතා කරනව් ඇහෙනව…

මං ඇස් ඇරල බැළුව.

ඔළු ගොඩක් මාව වටකරගෙන. ඒ අස්සෙන් යාන්තමය අහස පේනව.

මචං මචං.. උඹට මොකෝ බං උනේ….

ඒයි බං මුගෙ බයිසිකලේ හැන්ඩ්ල් එකත් ගැලවිලා බං මේ බලහංකො.. මාර වැටිල්ලක් නෙ මූ වැ‍ටුනෙ..

හ්මෙ.. ම්ම්…..

මං පිටිපස්සට අත ගහල නැගිට්ට. ඈතින් තවමත් අර පන්තියට හැරෙන පාර ලඟ දුල්මිණී අනිත් ගෑණු ළමයි ගොඩත් එක්ක මං දිහා බලාගෙන ඉන්නව.

එච්චරයි මට මතක !!!

ආයෙම ඇස් ඇරෙනකොට මං හිටියෙ කලේගාන හන්දියෙ ඩිස්පැන්සරියෙ රෙක්සින් ඇඳ උඩ !!!!

හොඳම කොන්දොස්තර සමඟ මැණික, වස්තුව, පැටියා ඇතුළු තවත් කතා

මෙන්න අර කලින් පෝස්ට් එකේ අන්තිමටම කියනව කියාපු හොඳම කොන්දොස්තරගෙ කතාව

මම ඉස්සෙල්ල කිව්වනෙ අපි ගියා කියල අමන්දොළුව – බේස්ලයින් පාරෙ නීතක්කලගෙ බෝඩිමට. අන්න එදා ඉඳල හැමදාම උදේට අපි මේ අනර්ඝ මගී ප්‍රවාගන සේවයේ තමයි යන්නෙ එන්නෙ. අපි යන එන වෙලාවල් වෙන්නෙ උදේ හයයි තිහයි හතත් අතරෙයි ආයෙම හැන්දෑවෙ හතයි අටයි අතරෙ වගේ තමා. මතක හැටියට ඒ පාරෙ බස් වැඩ කලෙත් ඒ වගේ වෙලාවල් වල විතරයි වගේ. ඒ අතරෙ ඕන නම් පැයකට එකක් එහෙ මෙහෙ යන්න ඇති.

බස් විතරක් නෙමෙයි ඔය පාරෙ තියන කඩවලුත් ඇරෙන්නෙ ඔය ඩියුටි ඕෆ් වෙන වෙලාවල් වලට විතරයි. දවාලට ලෑලි දාල වහල තියෙන්නෙ. කොටින්ම දවල් කාලෙට ඔය පාර හරියට අර කව්බෝයි පිචෑර්වල තියන පාළුවට ගියපු දූවිලි පිරිච්ච ටවුමක පාරක් වගේ. ගිණි කාස්ටක අව්වෙ ඇවිස්සෙන දුවිලි හුළඟින් ඒ ගතිය තවත් වැඩි වෙනව.

හැබැයි උදේ හතට විතර හරි හැන්දෑවෙ හතරෙන් පස්සෙ හරි ගියානම් හිතාගන්න බැරිවෙනව මේ ඊයෙ දවාලෙ දැක්කෙ මේ පාර ද කියල ඒ තරමටම වෙනස්. ඇඳුම් කඩවල්, කෑම කඩවල් ඇරල කෙල්ලො කොල්ලො පිරිල. වැඩට යන ගමන් කොල්ලො එහෙම ඒ දුවනගිරි කඩවල් ඉස්සරහට වෙලා තේ යාර දානකල් බලාගෙන ඉන්නව.

තව තැනක කීපදෙනෙක් ප්ලේන්ටියයි සිගරට් එකයි අතේ තියාගෙන ලොකු කතාවක්. ඒ අස්සෙ ඉන්නව ලොකු ලොකු ජපන් බයිසිකල් තියාගත්තු ආම් කට් ඇඳපු අයියලත්. ඒ ඉන්නෙ ඉතිං තම තමන්ගෙ ගෑණු ළමයි මුනගැහිල එදා වේලට කීයක් හරි හොයාගන්න.

මොකක් ?

ඕව් එදාවේල හොයගන්න ! කොන්දොස්තරගෙ කතාව පැත්තක තියල ඒ ගැන කියල ඉන්නම්.

ඔය පැත්තෙ ඉන්නව සමහර එවුන් උපන්තේකට රස්සාවක් නොකරපු, ඒත් රස්සාවක් කරන උන්ටත් වඩා ජැන්ඩිපහට ජීවත් වෙන. උන්ගෙ ආදායම් මාර්ගය උන් යාළුවෙලා ඉන්න කෙල්ලො. කෙල්ලො කියල බහුවචනෙන් කිව්වෙ ඇත්තටම එතන “බහු” සීන් එකක් තියන නිසා. එක කොල්ලෙක්ට අඩුම තරමෙ කෙල්ලො තුන් දෙනෙක්වත් ඉන්නව. මුලින්ම අපි හිටපු ගෑණු බෝඩිමෙ අල්ලපු වැටෙත් හිටිය එහෙම එකෙක්.

මට හොඳටම මතකයි අපි මුලින්ම ගෑණු බෝඩිමට ගිහිල්ල සති දෙකකින් වගේ තමයි වැලන්ටයින්ස් ඩේ එක ආවෙ. ඒ සති දෙකට අල්ලපු වැටේ භෘංගය අපිත් එක්ක ‍ෆිට් උනේ දුං දාන්න උගෙන් ලයිටරේ ඉල්ලලමයි. ඌ බැළුවොත් ඇත්නං තඩි බයිසිකලේ අරං බෝඩිම ඉස්සරහ පාරෙ එහීට යනව මෙහාට යනව. අපි ලයිටරේ ඉල්ලන සුනංගුවෙන් මිනිහ ඒක දෙන්නෙ බෝඩිම ගාව බයිසිකලේ නවත්තන්න ඒක හොඳ හේතුවක් නිසා වෙන්න ඇති. [අහන්න එපා ඉතිං ඇයි අපිට ලයිටරයක් තියාගන්න බැරි උනේ කියල. මේක උනේ ඉඳල හිටල විතරයි, ඒ ටික දවසට තමයි මේකව ‍ෆිට් උනේ]

එක දවසක් උදේ අපි වැඩට යනකොට අපේ පස්සෙන් පන්නගෙන ආපු බුවා, මචංලා මෙන්න මේක උඹලට කියල දුන්නෙ නැද්ද විසාල චොක්ලට් පෙටියක්. ගාල්ලෙදි නං ඒ සයිස් පෙට්ටියක් දැකලම තිබුනෙ නෑ. අම්මේ ඒකෙ විසාල. ඒ මදිවට ප්ලාස්ටික් නැට්ට තියන රෙදි වලින් හදාපු රතු රෝසමලකුත්. ඒකෙ පෙති වල වතුර බින්දු වගේ මුතු ඇටද කොහේදත් අලවල තිබුන. [ඔය මල ගෑණු බෝඩිමේ කාමරේ දොරේ ගහල තිබුන කාලයක් යනකල්ම]

කොල්ලොන්ට කොල්ලෙක්ගෙන් චොකලට් !!!!

අපේ භිරන්ත වෙලා තිබිච්ච මූණු දැකලද කොහෙද බුවා කියාපි, ඕක මට දැන් හම්බු උනේ බං. උඹල ඕක කාපල්ල කියල.

එතකොට අයියට ?

හපොයි බං මට හවසට තව දෙකක් එන්න තියනව. ඔයාකාර චොකලට් කන්නෙ ඇකැක් කාටෙයි කියල බරාස් ගාල හරවං ගියා.

පස්සෙ දැනගත්තු විදියට ඒක මෙහේ සාමාන්‍ය දෙයක්.

ඔන්න ආයෙම කොන්දොස්තර කතාවට,

නීතක්කලගෙ බෝඩිමේ ඉඳල මුලින්ම වැඩට යන දවස. උදේ හය හමාරට විතර ගියා හන්දියට. එතනින් තමයි බස් ඇවරිවත්තට යන්න පටන්ගෙන්නෙ. උදේම හන්දද කොහෙද අපි යනකොට දෙතුන් දෙනයි හිටියෙ. ඒත් කෙල්ලො. අපි උන්ව පහුකරගෙන ගිහිල්ල පිටිපස්සෙම සීට් එකේ දොර පැත්තෙ මුල්ලෙ වාඩි උනා. එකා දෙන්න ඇවිල්ල බස් එක පිරෙනව. වැඩේ කියන්නෙ බස් එකේ සීට් ඔක්කොම වගේ පිරුනත් පිරිමි පරාණ දෙකකට කියල ඉන්නෙ නාලකයයි මායි ඉතරමයි. ඒ ඉන්නෙත් පෙම් මුළු දෙකෙන් එකක.

හිතාගන්නවලකො කෙල්ලො විතරක් පිරිච්ච බස් එකක පෙම් මුල්ලෙ ඉන්න කොල්ලො දෙන්නෙක්ගෙ ඛේදනීය තත්වය !!!

හොඳ වෙලාවට ඊලඟ විනාඩියෙ බස් එක යන්න පටන් ගත්තෙ. ජනේලෙ කපාගෙන එන හුලං පාරත් එක්ක අපේ ඛේදනීය තත්වයත් ගහගෙන ගියා වගේ.

තව පොඩ්ඩෙන් අමතක වෙනව කියන්න, මේ අර තනි දොරේ පාං බාග වගේ රෝසා බස්. මළකඩ ගොඩ. ඒවයෙ හැම තැනින්ම සද්ද එනව හෝන් එකෙන් ඇරෙන්න. සමහර ඒවයෙ ඇතුලට අව්වත් වැටෙනව වහලෙන්.

ඊලඟ හෝල්ට් එකෙන් දුවගෙන ඇවිල්ල දොරේ එල්ලිච්ච එකෙක් “හා හරේ යාං” කිව්ව. බැලින්නං ඒ අපේ කතානායක කොන්දොස්තර. බස් එක හෝල්ට් එකක්ම ඇවිල්ල තියෙන්නෙ කොන්දොස්තර නැතුව.

“හා කෝ බලන්න මගෙ චූටි පැටව් ටික සල්ලි ගන්න බලන්න”

තාලෙට ඇදල පැදල කියපු කොන්දොස්තර ඉස්සරහ ඉඳල සල්ලි එකතු කරන්න පටන් ගත්තෙ.

මූණ පුරාම තඩි කුරුලෑ වලව තියන කළුම කළු කොන්දොස්තර අර ගෑණු ළමයි ලඟට ගිහිල්ල එහෙම කියනකොට මගෙ නං බඩ දඟලන්න පටන්ගත්ත.

“අනේ මයෙ මැණිකෙ කෝ මාරු රුපියලක් දෙන්න රත්තරං”

අනේ ඉතිං අර කෙල්ලත් පර්ස් එක කූරු ගාල රුපියලක් කොහොමහරි හොයල දෙනව මුකුළු හිනාවකුත් එක්ක.

ඔන්න බස් එක නවත්තනව හෝල්ට් වල, ඒ හැම තැනකම ඇහෙන්නෙ මෙන්න මෙහෙම වචන තමයි,

“කෝ මයෙ වස්තුව ඔතනින් පොඩ්ඩක් ඉස්සරහට යන්න”

“මයෙ අම්ම පෝඩ්ඩක් අනිත් පැත්ත හැරුනොත් තව එක්කෙනෙක්ට ඇතුලට යන්න පුළුවන්”

“කෝ මේ ඔය මැද ඉන්න බට්ටි, පොඩ්ඩක් එහාට වෙන්න රං”

“අනේ සුදු මැණිකෙ ඔන්න ඔය පඩියත් උඩට නඟින්නකො, නැත්නං මං බිම”

හෙහ් කොහොමද වචන සැට් එක, ආයෙ මෙහෙම කිව්වම පස්සට වෙලා, හරස් වෙලා, පැත්ත පෙරෙළිලා, ඇඹරිලා, නැමිල ඉඩ දෙන්න හිතෙන්නෙ නැත්තෙ කාටද නේද ?

කොන්දොස්තරගෙ වචනෙ බලේ බලන්න ඕන නම් ඇවරිවත්තෙන් බස් එක නැවැත්තුවම බහින සෙනඟ කන්දරාව දකින්න ඕනෙ. 138 රූට් එකේ දොර දෙකේ බස් එකක ලෝඩ් කරන තරමටම සෙනඟ.

සැ.යු :
ඔය වෙලාවට ඔය බස් වලට නඟින්නේ වෙළඳ කලාපයේ වැඩකරනා අය පමණක්ය ඒ අයගෙනුත් සීයට හැත්තපහකටත් වඩා ගෑණු ළමයින් ය. එහෙයින් ජැක්සන්ලා මෙහි ඇත්තේම නැති ගානය. ඒත් කොන්දොස්තර අයියා නං හත් අට වංගියක්ම බස් එක ඇතුලේ එහාට මෙහාට යයි ය !!

%d bloggers like this: