ආපස්ස බැලීම හා ප්‍රතිරූප සමඟ අවසානයේ මංගල යෝජනා .|. ඊලඟ කෑල්ල තවත් රසවත් ද ?

ආපස්ස බැලීම.

බොහොම කාලයක් බ්ලොග් නොලියා හරිහමං විදියට නොකියවා උන්න. උවමනාවෙන් නෙමෙයි ඔහේ දවසින් දවස පස්සට ගියා. හරියට ගින්දරෙන් ඇතට ගිහිල්ල හීතල ගුහවක ගුලිවෙලා ඉන්නව වගේ.

ඒ හීතල මහා කම්මැලි කමක් ගෙනාව ආයෙම ගින්දර හොයාගෙන යන්න නොහිතෙන තරම්.

ඔහොම කම්මැලි කමේ ගුහාවෙ මුල්ලක ගුලිවෙලා ඉන්නකොට කවදාවත්ම නොගියපු ගුහාවෙ අඳුරු දෝනාව දිහාවෙන් එකපාරටම මතූවුනා මහා සද්දයක්.

හීතලට ගල් වෙලා තිබිච්ච ලේ ආයෙම දියවෙන්න පටන් ගත්තෙ කන් පෙතිවලින්, ඊට පස්සෙ මූණ දිගේ පහලට ඇවිල්ල බෙල්ලත් පහු කරන් ඩිංග ඩිංග විශේෂ අවශේෂ තැන් පහුකරගෙන අන්තිමට කකුලේ සුළැඟිලි දෙකට ආව ගමන් සුරුස් ගාල පහු නොබලා ආයෙම විළුඹ පස්සෙ වදින්න දිව්ව දීවිල්ල නැවතුනේ මෙන්න මෙතනින්.

ප්‍රතිරූප.

ප්‍රති + රූප.

රූපයේ විරුද්ධය, එහෙමත් නැත්නම් අනිත් පැත්ත, අනිකා දකින පැත්ත වගේ අර්ථයකින් වෙන්න ඇති ඔය වචනෙ හැදෙන්නා ඇත්තෙ. වැරදි නම් භාශා විශාරදයෝ කමත්වා.

ප්‍රතිරූපයක් කියන වචනයේ සරළ අර්ථය යමෙක් හෝ යමක් ගැන එක් පුද්ගලයෙකුගේ හෝ පුද්ගලයන් කොට්ඨාශයක ඇති මතය, ඔහු හෝ ඇය “මෙන්න මෙහෙමයි” කියල ඇති කරගෙන ඉන්න මතය.

ඔය මතය ඇතිවෙන්න “මම” කරන කියන දේවල් සහ මහේ වටිනා කම් පාදක කරගෙන. ඔය වටිනාකම් දීල තියෙනෙ සමාජය විසින් උනාට කාලානුරූපීව ඒක පෞද්ගලිකයක් බවට පත්වෙනව. එතන ඉඳන් “මම” හඳුන්වන්නේ සහ හඳුනාගන්නේ ඒ වටිනාකම් හරහා. “මම” කැමතියි ඒ වටිනාකම් රාමුව ඇතුලේ ‍රැ‍ඳෙන්න. මොකද ඒක “මම” යන්න වඩාත් තහවුරු වෙන්න දැඩිලෙස උපකාරී වන කරුණක්.

ඉතිං කොයියම්ම මොහොතක හරි ඒ ප්‍රතිරූපයට පාරක් වැදුනොත්, එහෙම නැත්නම් පාරක් වදින්න යනව කියල දැනුනොත් අපි හැමෝම විවිධාකාරයේ ප්‍රයත්න දරනව ඒක වෙනස් නොවී පවත්වාගන්න. ඒ වෙනුවෙන් කොන්දේසි විරහිතව පෙනී සිටිනව. සමහරවිට ඒ පෙනී නැඟීම බොහොම දරුණු වෙන අවස්ථාත් තියනව.

ඔන්න ඔය ප්‍රතිරූප ‍රැකීමේ උත්සාහයක් තමයි මීට කලකට ඉස්සෙල්ල බාලචන්ද්‍රන් ගැන බ්ලොග් අවකාශයේ කමෙන්ට්ස් හරහා ඇති වුනෙත්.

යමෙක් තමන්ගේ මතය ප්‍රකාශ කරනව. ඔන්න ඒ මතය හරහා අනෙක් අය මතධාරියාව විවේචනය කරන්න ගන්නව. අන්න එතනදි මතධාරියා නැඟීසිටිනව තමන් පෙර දැරූ මතය සාධාරණීයකරණය කරන්න. එතනදීම අනිච්ඡ්චානුගවම සිද්ධවෙන්නේ මතධාරියා තමන් පෙර දැරූ මතයෙන් ඇඟවෙන්නේ “තමා ය” කියල ඇඟවීමක් අරගැනීම. ඊලඟට තමා දැරූ මතය නිවැරදි වෙන්නේ මෙන්න මේ කාරණා මතය කියල ඔප්පුකරන්න යෑම.

එතනදි ඔහුට හිතෙන්නෙ නෑ අනිත් අය මොනව හිතුවත් කමක් නෑ කියන තීරණයේ ඉන්න. ඔහු වලිකන්නෙ තව කීපදෙනෙකුගේ හිත්වල හරි තමන් පෙර දැරූ මතය නිවැරදිය කියල චිත්‍රයක් ඇති කරන්න. එතන වක්‍රාර්ථය තමන් නිවැරදිය කියල ඔප්පු කිරීමක්.

මංගල යෝජනා

ඕං එහෙනං මෙන්න ප්‍රතිරූප ‍රැකීමේ ආදීනව…

මගේ හොඳ මිත්‍රයෙක් ඉන්නව මෙන්න මේ ප්‍රතිරූප විනසවෙනවට බොහෝම බය. මේ මිත්‍රය ප්‍රේමවන්තයෙක් !

උන් දෙන්නගෙ පැණි වරකෙට මාස දෙක තුනකට සැරයක් හෙණයක් දෙකක් පහත්වෙනවමයි. ඒ හෙණ ගෙඩි නිවන්නෙ ඉතිං නෙළුම් කොලේ පිටෙන් තමා [දන්නෝ දනිති.. හෙහ් හෙහ් හෙහ්] ඔයි අර කලකට කලින් මම ලිව්ව “මෙන්න මෙහෙමයි පවුල් කන්නේ” ලියන්න හේතුපාදක උනෙත් ඔය හෙණගෙඩියක් නිවාගන්න නෙළුම් කොලේට රිංගාපු වෙලාවක තමයි.

මේ ගැණුළමය ඉතිං ඉන්නවට ඉන්නව. ඉස්සෙල්ලම පත්වීම අම්පාරට. මගේ මිත්තරය කොළඹ. අනේ ඉතිං මූ මාසෙකට වතාවක් විතර මංගච්චනව එහේ. ගිහිල්ල අම්පාරෙ ටවුමෙ කඩේකිං දෙන්නත් එක්ක මක්කාහරි කොටාබාල මූණට මූණ බලගෙන ඉඳල ආයෙම එනව තට්ට තනියම පැය ගානක් කොළඹ. පොඩි කාලයක් නෙමෙයි ඇවුරුදු හතරක් එකදිගට. අඳෝ සංසාරේ…… !

ඊට හපං මේ ගෑණුළමයගෙ අනිත් වැඩ. මෙලෝ මළදානයක් තේරෙන්නෙ නෑ. එහෙම නැත්නම් තේරුනත් නොතේරුනා වගේ ඉඳල මී හරක් ප්‍රශ්ණ අහනව. මගේ සගය කියන විදියට බල්ලෙක් අර්ධකවාකාරෙට මළපහ කරල තිබුනොත් “ඇයි අනේ මේක රවුමට තියෙන්නෙ ?” කියල අහන ජාතියෙ එකියක්. හෙහ් හෙහ්. අනික්ව හිතාගන්න ඇහැකි නෙව.

අනේ ඉතිං සත්‍ය ප්‍රේම බෘංගරාජයෙක් වෙච්චි මගේ මිත්‍රයා සියල්ල ඉවසා වදාරා ඉන්නව එසේ මෙසේ වැදෑරීමක් නෙමෙයි අට අවුරුද්දක්ම. අම්මප වෙන එකෙක්නං පිපිරිලා මැරිල ගිහිල්ල මෙලහකට. මූ වැයිං ඉන්නව.

ඔයිට හපං වැඩ තියනව…

මේ ගැණුළමයගෙ මල්ලිගෙ යාළුවෙන් දැන් අවුරුදු හය හතක් තිස්සෙ උන්නෙ ගෙදර පැලපදියං වෙලා. ඌ දුම්මල ගහලවත් එලෝගන්න බැරිලු. දීගතල දෙන වයසක කෙල්ලෙක් ඉන්න ගෙදරක පිට එකෙක් නවත්තං ඉන්නෙ අහවල් එකෙකටද කියල ඇහැව්ව්ම ඉතිං කියන්නෙ “අනේ ඒ අපේ මල්ලිගෙ යාළුවෙක් අයියෝ” කියල.

ඔයි ගෑණු ළමයගෙ අම්මගෙ යාළුවොත් බොහොමයක් පුරුස පාර්සවේ කියලත් පොඩි කුණුකුණුවක් තියනව.

සේරම මෙතන නොලිව්වට හිතාගන්න ඇහැකි නෙව පොසිබිලිටීස්……

අනේ ඔයි අට මඟල් අස්සෙ මේ අසරණය අර ගෑණුදැරිවි කැන්දන් යන්නයි සූජානම.

මං උගෙන් එකයි ඇහැව්වෙ.

කරුණු කාරණා ඔහොම නං උඹට හිතෙන්නෙ නැත ඕක හරියන මඟුලක් නෙවෙයිය කියල බං ?

මේං හම්බුවෙච්චි උත්තරේ…

කොහොමෙයි බං නවත්තන්නෙ, අට අවුරුද්දක්මනෙ, අනික මං එහේ මෙහේ ගියා වටේ පිටේ මිනිස්සුත් දන්නවනෙ බං. ඉතිං කොහොමෙයි දැං නවත්තන්නෙ ?

අනේ ඔන්න මගේ මිත්තරයා හිතන හැටි. කියාපු එකම හේතුවකවත් තිබුනෙ නෑ “මම එයාට ආදරෙයි / මට එයාව ඕනෙ” කියන වචන ටික.

වටේ පිටේ මිනිස්සුන්ට බයේ අසරණයා ජීවිතේම උගස් කරන්න හදන්නෙ.

ඒකත් එක්තරා විදියක ප්‍රතිරූප ‍රැකීමක් තමා. මගේ මිත්‍රයාගෙ බයයි අසල්වැසියො එයා ගැන ඇතිකරගෙන ඉන්න ප්‍රතිරූපය විනාශකරල දාන්න. ඒක නිසා මිනිහා අකමැත්තෙන් වුනත් විවහයට සූදානම් වෙනවා.

හපෝ මේ මනුස්සයා අර කෙල්ලත් එක්ක හැම තැනම රවුම් ගහල රවුම් ගහල අන්තිමට අතෑරියා. මහ කැත මිනිහෙක්..

ඔන්න ඔහොම අසල්වැසියෝ තමන්ගැන හිතයි කියල බයට මේ යෝධයා දුවන කෝච්චියට බෙල්ල තියන්නයි හදන්නෙ.

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

හදිස්සියෙම ගියසුමානෙ දවසක මට කෝල් එකක් එනව මෙගේ මිතත්‍රයගෙන්.

මංචං… අද හවස මොකෝ කරන්නෙ ?

මම දන්නව මේ එන්නෙ මොකාටද කියල. මොකද මේක තමයි කාලෙක ඉඳල සිද්ධවෙන වැඩ පිළිවෙල.

හරි හතට පුරුදුතැනට වරෙන් මචං.

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

මොකෝ මේ හදිසියෙ.. අවසාන බෝජන සංග්‍රහයද වෙඩිමට කලින් හෙහ් හෙහ් ?

මොන වෙඩින්ද බං.. ඒව හබක් !!!

මොක ??

ඉවරයි බං. දැං පුදුම නිදහසක් දැන්නෙ ….

මැයි තුන්වෙනිදට නැකැත් හදල, හෝටල් බුක් කරල, ගෲප් එකටම ඇඳුම් මහල, අන්දවන අය බුක් කරල ස්ටූඩියෝ බුක් කරල, වෙඩින් කාර් බුක් කරල, හනිමූන් යන්න අලි ලඟටම එන හෝටලයක් බුක් කරල තියෙද්දිත් මෙන්න මේකා කියනව ඒක අහවරයි කියල.

චෑහ් , තුහ් තුක්….

මාව කොච්චර හොල්මං උනාද කියල කියනව නම් හැඩැල්ලෙක් කියල හපල තියෙන්නෙ පැත්තකින් තියාල තිබිච්ච දෙහි පෙත්තක් !!

ඉවසල ඉවසල බැරිම තැන තවත් ඉවසල ගියා ශාක්‍යා එකට ඇඩ්වාන්ස් එකක් දෙන්න බං, ඒ දීල එන ගමං අරකිට කෝල් එකක් ආපි අර ගෙදර ඉන්න මල්ලිගෙ යාළුවගෙන් ‍ෆිල්ම් එකක් බලන්න යන්න.

එතනින් පස්සෙ බොහෝම කතා උනත් ඒව මෙතන ලියන එක හරි නෑ.

අවසානයේ හිතට ආපු ආවේගය අර ප්‍රතිරූප විනාසයට තිබිච්ච බය යටපත් කරල දාල.

දැන් ඔන්න මංගල දැන්වීම :

පහතරට බොදු ගොවි 1982, මොර‍ටුව සරසවි උපාධිධාරී පරිගණක ඉංජිනේරු, නවීන මෝටර් රථයක් හා නිවාස හිමි කඩවසම් මිතුරාට සිහින් සිරු‍රැති, විනෝදකාමී, බළු බෙට්ටේ ඇද නොසොයන හැබෑවටම තරුණ තරුණියක් සොයයි. දැවැදි අනශ්‍යයි. ඒ වෙනුවට ඇයට පූර්ණ ලෙස පෙර සූදානම් මංගලෝත්සවයක් හිමි වේ. සැ. යු: මැයි තුන්වනදා පෙරවරු දහයයි විසිඅටට යෙදනෙ සුභ මොහොතින් අතිනතගැනීමට ඇයි සූදානම් විය යුතුය.

ප.ලි: මට ගොඩක් දේවල් බ්ලොග් අවකාශයේ අතපහුවෙලා.. හයියෝ..ආයෙම කාලයක් යයි වගේ…මම එනකල් හිටපියෝ…

බුද්ධා බාර්, ක්‍රිස්තු බාර් සහ අල්ලා බාර් – ඇහෙනකොට ජුවල් ඇයි ?

බල්ලා !!!!!

කවුරුහරි ඔය වචනය ඇහුනම අමනාප වෙනවද ?
සමහරෙකුගෙ උත්තරය “ඔව්” වෙනකොට තවත් සමහරකගෙ උත්තරය “නෑ”.
ඇයි මේ එකම ප්‍රශ්ණයට උත්තර දෙකක් ?
උත්තර දෙකම නිවැරදි ද ? උත්තර දෙකම වැරදි ද ? එහෙම නැත්නම් එකක් හරි අනික වැරදි ද ?

නෑ…. උත්තර දෙකම හරි !!!

එහෙම වෙන්නෙ ප්රශ්ණය යොමුවෙන්නා “බල්ලා” කියන වචනය දකින ආකාරය අනුව. එහෙම නැත්නම් වචනය යොමුවූ පාර්ශවය අනුව. එකම පුද්ගලයාගෙන් අවස්ථාවන් දෙකකදී කලින් වතාවෙ අහපු එකම ප්‍රශ්ණයට නැවතත් ඇසුවොත් ලැබෙන පිළිතුරත් එකක් නොවෙන්න පුළුවන්. එහෙම වෙන්නෙත් ඒ පුද්ගලයා ඒ ඒ අවස්ථාවේ “බල්ලා” කියන වචනය දකින ආකාරය අනුව.

දැන් අපි මේක පොඩ්ඩක් කරුණු කාරණා ඇතුව කියවල බලමු,

බල්ලාට “බල්ලා” කියල කිව්වට කිසිම ගැටළුවක් නෑ. කිසිම කෙනෙක් විරුද්ධ වන්නෙත් නෑ, බල්ලා ඒකට කැමතිද නැද්ද කියල දැනගන්න අපිට ක්‍රමයක් නැති උනත්, අපිට “මනුස්සයා” කිව්වම අමනාපයක් ඇති නොවෙනව වගේ බල්ලත් අමනාප වෙන එකක් නෑ කියල හිතන්න පුළුවනි. නමුත් මොනයම්ම මොහොතක හරි මනුස්සයෙක්ට “බල්ලා” කිව්වොත්…. අන්න එතන ප්‍රශ්ණයක් !!

ඇයි ඒ ?

බල්ලා තමන්ට “බල්ලා” කියපු කෙනාට බුරාගෙන නොපැන්නට මන්නුස්සයාට බල්ලා කිව්වම ලැබෙන ප්‍රතිඵලය වෙනස්. එකම වචනයට පාර්ශවයන් දෙකකි ප්‍රතිචාර දෙකක්.
මනුස්සයෙක්ට ඒ වචනය ආරෝපනය උනාම එතන තියෙන්නෙ නින්දා සහගත බවක්. බරක් ඇති වචනයක්. සිව්පාවෙක් නොවන බව දැන දැනම මනුස්සයෙක් බව දැන දැනම ඒ තැනැත්තාට “බල්ලා” කියල ආමන්ත්රණය ලොකු බරක් තියන වචනයක්.

බල්ලාට “බල්ලා” කියද්දි නොතිබිච්ච “බරක්” මනුස්සයාට “බල්ලා” කියද්දි ඇතිවුනේ කොහොමද ? ඒක කොහෙන් ආපු බරක්ද ?

බල්ලාට “බල්ලා” කියනකොට ඒ වචනයෙ අපිට කෙලින්ම නොදැනුනත් බල්ලාගේ ගතිගුණ මෙය යැයි සමාජ සම්මතයන් පොදියක් ගැබ් වෙලා තියනව. ඒ ගතිගුණ බල්ලාට ආවේණික නිසා අපිට ඒ පිළිබඳව විශේෂ හැඟීමක් නෑ. ඒක හරියට පොල් ගහක පොල් හැදීම අරුමයක් නොවෙනව වගේ.

ඒත් කිසියම් වෙලාවක මනුස්සයෙකුට “බල්ලා” කිව්ව ගමන් අන්න අර වචනය පිටිපස්සෙ හැගිලා තිබුන බල්ලාට උරුම වෙච්ච “බලු ගතිගුණ” සේරම ටික එලියට එනව. ඊට පස්සෙ ඒ දේවල් සේරම ටික අර මනුස්සයාට ආරෝපණය කරල තමයි නවතින්නෙ.

මේ ආරෝපණය සිද්ධවෙන්න කලින් අපි බල්ලා පහත් සතෙක් හැටියට මැනගන්නව. හැබැයි ඒ මැනගැනීමෙන් පස්සෙ ඒ මානයන් “මනුස්සයා” එක්ක සංසන්දනය කරන්න යන්නෙ නෑ. සංසන්දනය කරන්න බෑ. ඒ සමානත්වයක් නැති දේවල් එකිනෙකට සංසන්දනය කරන්න බැරි නිසා. බස් එකයි ලොරියයි යම් යම් පැතිවලින් සංසන්දනය කරන්න පුළුවන්, ගඟයි මූදයි සංසන්දනය කරන්න පුළුවන්. ඒත් “බල්ලයි” “මනුස්සයයි” සංසන්දනය කරන්න බෑ. නමුත් ආරෝපණයක් කරන්න පුළුවන්.

එතනදි වෙන්නෙ බල්ලාගේ “බලු ගති” “මනුස්සයාට” ආරෝපනය කරල මනුස්සයාට ස්වභාවිකවම උරුම වෙලා තියන ගති ලක්ෂණ යටපත් කරල දැමීම. එතනදි මනුස්සයා ගැන පහත් හැඟීමක් ඇතිවෙනව.

ජීවිතයේ තියන භෞතික දේ ගැන සිතීම හරිම ලේසියි, ඒත් එතනින් පොඩ්ඩක් එහාට ගිහිල්ල භෞතිකව ස්පර්ෂකරල බලන්න බැරි දෙයක් ගැන කතාකරනකොට, හිතන කොට ඒ දේ තේරුම් යන්නෙ පුද්ගල බද්ධ කාරණාවක් හැටියට.

මම “සතුටින්” කිව්වම ඒ සතුටේ ප්‍රතිඵලයක් විදියට ඇතිවුන සිනාවක් දකින්න පුළුවන් උනාට කිසිම වෙලාවක “සතුට” දකින්න බෑ. මගේ සතුට මම තේරුම් ගන්නා විදියට නෙමෙයි තවකෙනෙක් තේරුම් ගන්නෙ. ඔහු එය දකින්නේ ඔහු සතුට නිර්වචනය කරන විදියට. සමහර විට ඔහු සිතන සතුට නොවෙන්න පුළුවන් මම ඒ මොහොතේ අත් විඳින්නෙ.

එතනින් තව පොඩ්ඩක් එහාට ගිහිල්ල අපි ගනිමු මිනිස්සුන්ගෙ නමක්

ධර්මදාස !!

ඔතන පැහැදිලිවම පේන තේරුම තමයි “ධර්මයේ දාසයා” කියන එක, දාසයා කියන්න එක ආයෙ අමුතුවෙන් මෙතන තේරුම් කරන්න උවමනාවක් නෑ. ඒකෙන් වෙන්නෙ අනවශ්‍ය විදියට ලිපිය දිග වෙන එක විතරයි. “දාසයා” කියන එක විවිධ භාෂා වලින් ලිව්වත්, කිව්වත් ඒකෙන් ඇඟවෙන්නෙ එකම දෙයක් !

නමුත් “ධර්ම” කියන කොටස ඊට හාත්පසින්ම වෙනස්, එක එක පුද්ගලයා “ධර්ම” දකින්නෙ තම තමන්ගෙ දැක්මට අනුව. එතනදි ඉස්ලාම් භක්තිකයාගෙ ධර්මය කිතුනුවාගේ ධර්මයට වඩා වෙනස් [යම් යම් පැතිවලින්, ඒ දෙකේම මූලාරම්භය පේගන් බවට තියන තර්ක පසෙක ලා සැලකීමේදී]. බෞද්ධයාගේත් එසේමයි. එතකොට “ධර්ම” කියන්නෙ එකිනෙකට වෙනස් අර්ථයක් ඇති දෙයක්.

“ධර්ම” කියන සිංහල අකුරු තුනෙන් ඇඟවෙන දේ, දැක්වෙන දේ නමක් විදියට භාවිතා වෙන්නෙ සිංහලයන් අතරේ විතරක් වෙන්න ඕනෙ. එතකොට සිංහලයන් බහුතරයක් බෞද්ධයන් වීම තුල [නමට හෝ !] සමාජ සම්මතයෙන් “ධර්ම” කියන නම සිංහල බෞද්ධ කියා හඳුන්වාගන්නා සමාජ කොටසට අයිතියි. “ධර්මදාස” කියන නම නාමික බෞද්ධයෙකුට යෙදුවා කියල කිසිම කෙනෙක් අමනාප වෙන්නෙ නෑ. මොකද කිසිම කෙනෙක් ඒ මනුස්සයාගෙ “බෞද්ධ” කම මනින්න යන්නෙ නැති නිසා.

ඒක නිසා තමයි “ධර්මෙ” චන්ඩියෙක් වීමත් “ධර්මදාස” ලෝක හොරෙක් වීමත් “සුධර්මා” ගණිකාවක් වීමත් ලොකු සමාජ කතිකාවතක් දක්වා දුර නොයන්නෙ. කොටින්ම කිව්වොත් අර කලින් කියාපු “බල්ලා” තරමට “ධර්ම” නමක් විදියට බර නෑ මනුස්සයන් හා ගලප්පන්න යෑමේදී.

ඒත් ඊලඟට ගන්න යන වචනෙ සෑහෙන්න බරක් ඇති එකක් !

සිද්ධාර්ථ !!

නමේ තේරුම “අර්ථයක් සිද්ධකරන්නා” යන්න උනත් බෞද්ධාගමිගකයන්ට ඒක ඊට වඩා බරක් ඇති වචනයක්. පරම්පරා ගනනාවක් තිස්සේ බරක් පැටවුන වචනයක්. ඒක නිසා දෙමව්පියන් “සිද්ධාර්ථ” කියන්නෙ නමක් විතරක් උනාට තමන්ගෙ ළමයට ඒ නම තියන්න හිතන්නෙ නැත්තෙ. කිසිවෙක් එහෙම කරන්න එපා කියල නීතියක් නොදැම්මට එහෙම කරන එක හොඳ නෑ කියන සමාජ ඇඟවීමක් තියනව.

අල්ලා !!! ජේසුස් !!!! ඒ දෙකක් එහෙම්මම වෙන්න ඕනෙ මට හිතෙන විදියට.

දැන් අන්තිම වචනය.

සිද්ධාර්ථ බුදු උනා !! බුද්ධා !!!

සිද්ධාර්ථ කියන වචනෙට වඩා බොහොම වෙනස් වචනයක් තමයි ඒක. බුද්ධ කියන්නේ මොනවගේ කෙනෙක්දැයි කියන්න කිසිම කෙනෙක් දන්නෙ නෑ යෙමෙක් බුද්ධ කියන්නේ මේන්න මේ වගේ තත්වයකයටය කියල ලියල තියන දෙයක් ඒ ආකාරයෙන්ම පිලි අරගෙන පුනරුච්චාරණය කරනව ඇරෙන්න. භෞතිකව හිතුවොත් විවිධාකාරයේ මීට පෙර දැකපු පිළිම, සිතුවම් පෙලක් මැවිලා නැතිවෙලා යනවා වගේ පෙනෙයි, නමුත් ඒවා අතරෙනුත් මේ තමයි බුද්ධ කියල පැහැදිලිව තෝරල බේරල ගන්න එකක් නැතිවෙයි.

බුද්ධ කියන්නෙ පුද්ගලයෙක් නොවී පුද්ගලයෙක් පත්වුනා යැයි කියන තත්වයක් නිසා ඊට ලඟාවූ කෙනෙකුට හැරෙන්න බුද්ධ කියන වචනය තේරුම් ගන්න බෑ, නමුත් අපි භාවිතා කරනව පැටවුණු බර වැඩි කමටම තේරුමක් නොදැන. ඒ වචනය වෙනුවෙන් පෙනී සිටිනව ඒ වචනයෙක් ඇඟවෙන්නේ කුමක්දැයි නොදැන, ඒ චරිතය ආශ්‍රය කරගෙන විවිධ නිර්මාණ කරනව මොකක්ද කියල නොදැන. කළුවර කාමරයක ඇති අඳුර අතින් අල්ලන්න හදනව වගේ.

ස්තූතිය : ආචාර්ය ඊ. ඩබ්ලිව් අදිකාරම් වෙත !

තොරතුරක් අවශ්‍යයි !!!

මගේ පොත් එකතුවෙන් කොටසක් පුස්තකාලයකට පරිත්‍යාග කරන්නයි හිතාගෙන ඉන්නෙ. ඒක පාසලකට එහෙමත් නැත්නම් යම් පොදු ආයතනයකට වෙන්න ඕන කියල තමයි මට හිතුනෙ. එහෙම තැනක් ගැන හෝඩුවාවක් දන්නවද ?

රත්තරන් දම්වැල්

දම්වැල යමක් ස්ථීර ලෙස, ගැලවී නොයන ලෙස, බැඳ තැබීම සඳහා පාවිච්චි කරනු ලබන්නකි. පුරාණ කාලවලදී දාසයන් බැඳ තැබීම සඳහා යකඩ දම්වැල් පාවිච්චි කා තිබේ. අද අප මෙහිදී ටිකක් විමසා බැලෙමට අදහස් කරන්නේ මනුෂ්‍යයාගේ ශරීරය බැඳ තබන ලද එවැනි දම්වැල් නොවේ. සාමාන්‍යයෙන් යකඩයෙන් සාදනු ලබන ඒ දම්වැලෙන් පවා මිදීම පහසු නොවූව ද ඒවායින් මිදී නිදහස් වීමා මනුෂයාට යම් තරමකට හෝ පුළුවන් කමක් තිබේ. එවැනි දම්වැල් වලට වඩා බොහෝසෙයින් ශක්තිසම්පන්න වූ තවත් දම්වැල් සමූහයක්ම මනුෂ්‍යයාට ඇත්තේය. ඒවා මානසික දම්වැල් වෙති. එම මානසික දම්වැල් අතරෙහි යකඩ දම්වැල් පමණක් නොව රත්තර දම්වැල්ද වෙයි. රත්තරන් දම්වැලෙහි එක්තරා නම්බුකාර වටිනාකමක් තිබේ. එහෙයින් එය කඩා ඉවට දැමීමට ඕනෑකමක් එයින් බඳිනු ලැබූ තැනැත්තාට ක්‍රමයෙන් නැතිවී යාමටද ඉඩ ඇත. අප කාගේත් පාහේ නිදහසට බාධාවක් වී තිබෙන දම්වැල් කිහිපයක් ගැන දැන් කෙටියෙන් විමසා බලමු.

ඔබේ තරහ කාරයෙක් ඇතැයි සිතමු. ඔහු දකින විට ඔබ තුල ඇතිවන්නේ තරහකි. එසේත් නැත්නම් අප්‍රසන්න හැඟීමකි. ඔහු ගැන මතක් වන විට ද එවැනිම හැඟීමක් ඇති කරයි. දකින වාර ගනනටත් වඩා මතක් වන වාර ගනන වැඩිය. ඔහු මතක නැති කර දමන්නට උත්සාහ කරන තරමටම මතක් වීම වැඩිවෙයි. ඔබ අකමැතිවුවද ඔහු ඔබගේ සිතෙන් ඉඒත්කර දැමීම අතිශයින්ම අපහසුය. ඔබත් ඔහුත් දම්වැලකින් බැඳී ඇත. ඒ දම්වැල යකඩ දම්වැලකි. එය ලස්සන නැත. අමිහිරි පෙනුමෙන් යුක්තය. කිසිවෙකු ඒ යකඩ දම්වැල ගැන ප්‍රසංසා නොකරයි. එහෙයින් ඒ දම්වැලෙන් මිදෙන්නට, ඒ දම්වැල කඩා දමන්නට, එයින් බැඳී සිටින තැනැත්තාට සිතෙන්නට පුළුවන.

කෙනෙකු කෙරහි ඔබ ඇල්මෙන් සිටිනවා යයි සිතමු. දෙදෙනා අතර ගැටීමක් නැත. ඔහුගේ ආශ්‍රය, දැක්ම, මතක් වීම, මිහිරි ය. අනික් අතට ඔහුගේ ආශ්‍රය නැතිවී යාම අමිහිරිය. දුක් සහිතය. වෙන වචන වලින් කියනවා නම් ඒ ඇල්ම ඔහු කෙරහි බැඳ තබන දම් වැලකි. එහෙත් එය යකඩ දම්වැලක් නොව රත්තරන් දම්වැලකි.

වෛරයත් ඇල්මත් යන දෙනම දම්වැල් ය. දෙකම සෑදී තිබෙන්නේ ශක්තිසම්පන්න ලෝහ වලින් ය. දෙකෙන්ම සිදුවන කර්යය එකක් ය. එනම් නිදහස නැත්වීම ය. වෙනසකට තිබෙන්නේ එකක් අප්‍රිය වීමත් අනික ප්‍රිය වීමත් ය. වෛරයට් ඇල්මත් අතරෙහි වන තවත් දෙයක් ඇත. ඒ නම් රාගයයි.

රාගය යකඩ සහ රත්තරන් යන ලෝහ දෙකේම මිශ්‍රණයෙන් සෑදුනක් සේ පෙනේ. රාගය වෛරය මෙන් අතිශය ආත්මාර්ථකාමී ය. ඒ සමඟම ඇල්මෙහි ඇති සතුට වැනි ආස්වාදයක් ද රාගයෙහි ඇත්තේය.

තවත් ඇති වෙනසක් නම් වෛරය සහ ඇල්ම තනිකරම මානසික වන අතර රාගය මානසික වින්දනයෙන් සහ ශාරීරික වින්දනයෙන් යන දෙකෙන්ම යුක්ත වීම ය. රාගයෙහි ඇති යකඩ දම්වල් බව එහිම ඇති රත්තරන් දම්වැල් බවෙන් බොහෝවිට වැසීයන බැවින් මෙම දම්වැල අතිශයින්ම සංකීර්ණය. එහෙයින් එයින් මිදෙන්නද අතිශයින්ම අපහසු ය. ඇතැම් ආගම්වල මෙය දේවත්ව ලක්ෂණයක් වශයෙන් සැලකීමද තවත් සමහරක් ආගම්වල රගයෙන් ලැබෙන සැපය විඳීම පින් කොට ලැබිය යුත්තක් සේ සැලකීම ද මෙහි ඇති බන්ධන ස්වභාවය තව දුරටත් ස්ථාවර වීමට හේතුවක් වී තිබේ. දැලට හසුවී එයින් මිදෙන මත්සයෙකු සේ මෙයින් ඉතාම ටික දෙනෙකු පමණක් නිදහස ලබන්නේ එම හේතුවෙන් ය.

මනුශ්‍යයා තුළ පවත්නා ඕනෑම ප්‍රතිපක්ෂ ගුණ දෙකක් ගත් විට එයින් එකක් මනුෂ්‍යයා බැඳ තබනා දම්වැලකි. අනික මනුෂ්‍යයා බැඳ තබනා රත්තරන් දම්වැලකි.

මසුරුකම සහ මසුරුකම නැතිකරන්නට දන් දීම ක්‍රෝදය සහ ක්‍රෝදය දුරුකිරීමට මෛත්‍රී වැඩීම, අහංකාරකම සහ පුරුදුකරගත් නිහතමානී භාවය, භය සහ සිතින් මවාගත් ධෛර්යය, බොරුකීම සහ උත්සාහයෙන් ඇත්ත කීම මේවා ප්‍රතිපක්ෂ ගති ගුණ වලින් කිහිපයකි. මේ ආදී සියල්ලම “පව්” සහ “පින්” යන දෙකෙහි මූලික වශයෙන් ඇතුලත් කිරීමට පුළුවන. “පව” මනුෂ්‍යයා බැඳ තබනා යකඩ දම්වැල ය. “පින” මනුෂ්‍යයා බැඳ තබනා රත්තරන් දම්වැලය ය.

පව සහ පින යනු සාපේක්ෂ වචන වේ. මෙය “පව” යැයි මුළු ලොවම පිලිගත් පවක් වත් මෙය පින යැයි මුළු ලොවම පිලිගත් “පිනක්” වත් නැත. එක රට නරක්ක් වශයෙන් පිලිගත් දෙයක් තවත් රටක හොඳ යැයි පිළිගෙන තිබීමට බැරි නැත. එසේම එක ආගමක “පින” තවහ් ආගමක “පව” වන්නට පුළුවන.

පව සහ පින යන දෙකෙහි සාපේක්ෂතාවය කවරක් වුවද එක කැරුණක් පැහැදිලිය. එනම් මනුෂයෙකු “පව්” කරන්නේත් එම පව් වලින් වැලකීම වූ “පින්” කරන්නේත් “තමා” මුල් කරගෙන බවය. “තමා” තෘප්තිමත් වීම සඳහා බවය.

“තමා” යනු තිබෙන වස්තුවක් වත් පුද්ගලයෙක්වත් නොවේ. එය මතක් වීම් සමූහයක් මත ගොඩනැඟුනු විශ්වාස මාත්‍රයකි, දෘෂ්ථි මාත්‍රයකි. එහෙත් එම දෘෂ්ථිය පුද්ගලයෙකුගේ ස්වරූපයෙන් ක්‍රියා කරයි. “තමා” යන්න ආරක්ෂා කිරීමට උවමනා වන සෑම දෙයක්ම ඒ කෘතීම පුද්ගලයාගෙන් සිදුවෙයි. තමාටම සැප සම්පත් ලනාගැනීමේ රුචිය වන මසුරුකම ඒ කෘතීම පුද්ගලයාගේ පැවැත්මට රුකුලකි. කෙනෙකු මසුරුවන්නේ ඒ පුද්ගලයාගේ ප්‍රයෝජනය සඳහාය. එහෙත් පුද්ගලයා සංඥා මාත්‍රයක් බැව් මොහොතකට හෝ පෙනුනාට පසු මසුරු වීමේ තේරුමක් වත් උවමනාවක් වත් නැතිවී යයි. එහෙයින් මසුරුකම නැතිකරන්නට අමුතුවෙන් දන් දීමක් ඔහුට උවමනා වන්නේ නැත. එහෙයින් මසුරු කම නැමති යකඩ දම්වැලත් මසුරුකම නැතිකිරීමට කරනා දන්දීම නැමති රත්තරන් දම්වැලත් එකවිටම ඔහුගෙන් තුරන්වී යනවා ඇත. ඊට පසු ඔහු යමක් අනුනට දෙන්නේ පින ලබාගැනීමටවත් මසුරු කම නැතිකර ගැනීමේ උපායක් වශයෙන් නොව ඒ මේ මොහොතෙහි දී තමා විසින් අවශ්‍යයෙන් කළ යුතුව තිබෙනා ක්‍රියාවක් වශයෙන් ය.

ක්‍රෝධය සහ ක්‍රෝධය දුරු කිරීමට මෛත්‍රිය වැඩීම සම්බන්ධයෙන් සිදුවන්නේ ද මෙවැන්නක් ම ය.

ක්‍රෝධය වශයෙන් මතුවී එන්නේ තමාට අහිතකර බාහිර හේතුවක් ඒ “තමා” සමඟ ගැ‍ටුණු විටය. “තමා” ආරක්ෂා කර ගැනීම සඳහා එක්කෝ ඒ ක්‍රෝධය යුක්තිසහගත කර ගනියි. එසේත් නැත්නම් ඒ ක්‍රෝධය දුරු කර ගැනීමට උත්සාහවත් වෙයි. මෛත්‍රිය වැඩීම ඒ සඳහා කෙරෙනා එක උත්සාහයකි. ක්‍රෝදය වරදක් නැතැයි සලකා යුක්ති සහගත කිරීමත් නරක යැයි සලකා එය නැතිකර ගැනීමට මෛත්‍රිය වැඩීමත් යන දෙකමැක විදියේ දම්වැල් ය. “තමා” යනු කවරේදැයි මොහොතකටෙ හෝ දු‍ටුවිට මේ ප්‍රතිපක්ෂ ගුණ දෙකම අභාවයට යන්නේ ය. ඊට පසු ඉතිරිවන්නේ ක්‍රෝධයෙන්වත් ක්‍රෝධය නැති කරන්නට ගන්නා උපක්‍රමයකින් වත් නොකැළඹුණු, නොකිළිටි වුණු මෛත්‍රිය යැයි කීමට පුළුවන.

යකඩ හෝ වේවා රත්තරන් හෝ වේවා දම්වැල බන්ධනයක් මිස ආභරණයක් නොවේ.

මේ දම්වැල් දෙවර්ගයටම හේතුව “තමා” යන ‍රැවටිල්ලය. එම ‍රැවටිල්ල ‍රැවටිල්ලක් වශයෙන් පෙනුණු විට “යකඩ” දම්වැල් ද “රත්තරන්” දම්වැල්ද එකම විට කැඩී යනවා ඇත. එයින් නිදහස් වූ මිනිසා “පව්” කරන්නේ වත් “පින්” කරන්නේ වත් නැත. ඔහු කරන්නේ ඒ ඒ මොහොතට සුදුසු වන “ක්‍රියා” පමණ ය.

සිතිවිලි කාණ්ඩ 07-
රත්තරන් දම්වැල් – ආචාර්ය ඊ. ඩබ්ලිව්. අදිකාරම්

පැල මද කා දොදොලුත් හදා ඒ මදිවට හාවොත් ඇල්ලූ වගයි !

අවුරුදු තුනකට පස්සෙ ගමේ ගියා ගිය සතියෙ. ඇඟට මහා කෙඩෙත්තු ගතියකුයි හිතට මළ කම්මැලිකමකුයි එක්ක ගතවෙලා යන්න ගියපු දෙසැම්බර් මාසෙ අයෙමත් පණ ගහල එන්න ඒ ගමන සෑහෙන්න උදව් උනා.

හැමදාම වැඩ වැඩ කියල ජීවිතේ අවස්ථාවන් මඟෑරීම මහා දරුණු දෙයක්. පිස්සෙක් වෙන්නත් බැරිනෑ. මේ මට වෙන්න ගියා වගේ හෙහ්  හෙහ්…

හක්මණ කියන්නෙ මගෙ ජීවිතේ බොහොම ලස්සන මතක සටහන් ‍රැඳිල තියන තැනක්.

පුංචිකාලෙ කුඹුරුවල පැනල මඩකරියො වෙච්චහැටි,
වඩනම්බි මාමත් එක්ක දවුලට කඩිප්පු හොයන්න ගම පුරාම කරක් ගහපු හැටි,
පැලමද කාපු හැටි,
ලොවි සම්බල් කාල කටදැවිල්ල උහුලගන්න බැරුව පුංචිඅම්මලත් එක්ක ගේ වටේ දුවාපුහැටි.
ජූල් සම්බල් කොටාපු හැටි,
පොල් බඩ කාපු හැටි,

කට පිච්චි පිච්චි ආටිචෝක් කාපු හැටි
ආච්චිගෙන් බැනුම් අහ අහ මල් කපාපු හැටි,
ලිං බක්කියෙ මාලු අල්ලපු හැටි,
තල්ලෙ ඇලි ඇලි කුරක්කන් තලප කාපු හැට,
වල කක්කුස්සියෙ වාඩිවෙලා කකා දාපු හැටි,
දෙවුන්දර පෙරහැර බලන්න ගිය හැටි,

රිලා වලිගයි හොර කුරුල්ලොයි එක්ක පන්සල් ගියපු හැටි
බෙටි ගහේ වැල කාපු හැටි,
හීංකිතර මාමගෙ කපු‍ටු පිහා‍ටු කාර් එකේ පුංචි අම්මලට මනමාලයො බලන්න ගියපු හැටි

මගෙ අම්මේ එහෙමත් කාලයක් !

මං මැරිලා !!

අද වෙනකොට මං මැරිල දවස් තුනයි. ඒ කියන්නෙ මේක ලියල තියෙන්නෙ අදට දවස් තුනකට කලින්. ආයෙම කිව්වොත් මේක පිළුණු වෙච්ච ආරංචියක්. දවස් තුනකට කලින් මැරිච්ච එකෙක් ගැන ආයෙම කියවන්න මොකටද කියල හිතෙනවත් ඇති. ඒත් කැමති නැද්ද මං මැරුනේ කොහොමද කියල දැන ගන්න. මැරුනේ ඇයි කියල දැනගන්න ?

මේක කිසිම පිළිවෙලක් ඇති කතාවක් නෙමෙයි. කවදාවත්ම පිළිවෙලක් නොතිබුන මගේ ජීවිතේ ගැන කියන්න තියන කතාවත් කොයිම විදියටකටවත් පිළිවෙලක් ඇති එකක් වෙන්න බෑ නෙ. එහෙම උනේ මම අපිළිවෙලට ආසකරපු නිසා නෙමෙයි. පිළිවෙලට අකමැති වුන නිසා. පිළිවෙලට ඉන්න අකමැති වෙච්ච මට අපිළිවෙලට ඉන්න සිද්දවීමේ වැ‍රැද්ද මගෙද ?

මං දන්නෙ නෑ.. මට ඒ ගැන හිතල දැන් වැඩක් නෑ. ඒත් තවම පණපිටින් ඉන්න ඔහෙලට ඕනෙනම් පුළුවන් මගේ ජීවිතේ කපල කොටල, කැමති විදියට සංස්කරණය කරල කැමති කැමති විදියෙ රාමු වලට දාල ලොකෙ නැති තියරි වලට ආදේශකරල බලන්න ඇයි මං මළේ කියල. ඒත් මටනං ඒවයෙන් වැඩක් නෑ.

මට මැරෙන්න හිතුන ආසන්නම හේතුව උනේ මට ලෙඩක් තිබිච්ච එක !!

මම දන්නව මාත් එක්ක එක එක ගුබ්බෑයම්වල පැයට දෙකට ඇලවෙච්ච ගෑණු, පිරිමි [පිරිමි ? ඔව් මං ඒ ගැන පස්සෙ කියන්නම්] මේක කියෙව්වට පස්සෙ මට අම්ම මෝ නැතුව බනින්න පටන්ගන්නව කියල. ඒත් මට කරන්න දෙයක් නෑ. මම දැනගෙන හිටියෙ නෑ මට අසනීපයක් තියනව කියල. සමහර වෙලාවට මම දැනගෙන උන්නත් උඹලත් එක්ක නොඉන්න තරම් ඒක හේතුවක් නොවෙන්නත් තිබුන. මොකද මම කාටවත් ආදරය කලේ නෑ. මහලොකු සමාජ වගකීමක් තිබුනෙ නෑ. කොටින්ම මම කිසිම කෙනෙක් තඹේකට මායිම් කලේ නෑ.

හැදුනෙ කාගෙන්ද, කොහොමද කියන එක මම හරියටම දැනගෙන නො උන්නට යාම්තට වගේ හිතෙනව ඒක හැදුනෙ ධර්මසිරි ගෙන් කියල. ඒක හරි අප්‍රසන්න කාලයක්. යන එන මං නැතුව උන්න මට ඉහට වහලක් දුන්නෙ ධර්මසිරි අයිය. මට බෑ කියන්න බැරුව ගියා. ඊටත් මගෙ හිතෙත් ධර්මසිරි අයියගෙ මයිල් පිරිච්ච පපුවට මොකක්දෝ ආසාවක් තිබුන.

අන්තිම කාලෙ මං ගතකලේ කොළඹ උනාට මගෙ ගම මෙහෙන් හැතැප්ම සීයකට එකසීය පණහකට එහා මහා ශුෂ්ක පලාතක්. ගමෙන් මම එන්නෙ එහේ ඉන්න බැරිමකොට. ගමේ උන් මට මූණට නොකිව්වත් මං නැති තැන කිව්වෙ තනියා කියල. පොඩි පංතිවලදි නම් කොල්ලො මට කිව්වෙ තනි ඇටයා කියල.

තනි වෘෂණ කෝෂයක් එක්ක ජීවත් වෙනවට වඩා අතක් හරි පයක් එහෙමත් නැත්නම් ඇහැක් හරි නැතුව ජීවත් වෙන එක වාසනාවක් කියල මට ඒ කාලෙ හිතුනෙ ගමේ එක එකාගෙ වචන වලටත් වඩා ගාමන්ට් රස්සාවට බිබිලෙ ඉඳං ආපු චිත්‍රාංගනීගෙ වෙනස් වීම දරාගන්න අමාරුවෙච්ච දවසෙ…

මෙහෙම ඔක්කොම එකගොඩේ අච්චාරුව වගේ කිව්වම තේරෙන්නෙ නැතිවෙයි. ඒක හන්ද මම “තනියා” කතාවෙ ඉඳල  පිළිවෙලට කියන්නම්.

උප්පත්තියෙන්ම මම පුස්සෙක් නෙමෙයි, ඒත් පොඩි අමුත්තක් දැනිච්ච අම්ම කක්කානං බාප්පත් එක්ක මාව නෝනා වාට්‍ටුවට එක්කගෙන ඇවිල්ල තියෙන්නෙ වලගහකුඹුරෙ පෙරේරා මහත්තයගෙ කීමට. පරීක්ෂණ එහෙම කරල බලල ඇඟ ඇතුලෙ හිරවෙලා තිමිච්ච අනිත් එක එලියට ගන්න ඔපරේෂන් එක කරාපු දොස්තර ගෙ අත් වැ‍රැද්දකින් ඒකෙ නහරෙ කැපිල. ඒත් අම්මට කියල තියෙන්නෙ උප්පත්ති හැටියක් කියල තමයි. ඒත් පස්සෙන් පහු කංකානං බාප්ප තමයි මට විස්තරේ කිව්වෙ.

එදා ඉඳල මගෙ හිතේ කාටද කියන්න බැරි වෛරයක් පැසව පැසව තිබුන. සමහර වෙලාවට ඒ වෛරයම අනුකම්පාවක් වෙලා මගේ කන් දෙකේ ඉඳල කකුල් දෙක වෙනකං හීනි විදුලියක් වගේ ගලාහෙන ගියා.

ඔයිටත් සැහෙන්න කාලෙකට පස්සෙ තමයි ගාමන්ට් රස්සාවට චිත්‍රාංගනී අපේ ගමට ආවෙ. ඒකි මහ හැඩයක් ඇති එකියක් නෙමෙයි. ඒත් මගෙ හිත ගියා. සමහර විට ඒ මං ඒකිගෙ පෝලියෝ කකුලට අනුකම්පා කරපු නිසා වෙන්න ඇති. හැමදාකම වගේ වැඩ ඇරිල මං චිත්‍රාංගනීව  බන්ට් එකෙන් එගොඩ කරල ඒකි යන දිහාව බලං හිටියෙ අනේ ඒකිත් මං වගේම එකියක් නේද කියන හැඟීමෙන්.

ඒත් ඒකිට එහෙම හැඟීමක් මං ගැන තිබුනෙ නෑ කියල තේරුනේ මොකක්ද මංද ඉංග්‍රීසි චිත්‍රපටියක් බලන්න ගිය දවසෙ. ටික වෙලාවකට පස්සෙ එකපාරටම ගැස්සිල වගේ අත අහකට ගත්ත චිත්‍රාංගනී ඉන්ටවල් එකෙන් පස්සෙ කරේ හීං සැරේ ලේන්සුව විකාගෙන ඉකිගහපු එක. ඒ ඒකි ගැන උපන් දුකට !!!!

ඔයිට සතියකට පස්සෙ මං ගම්පහ එන්නෙ කුකුල් කො‍ටුවක් බලාගන්න කෙනෙක් ඉල්ලල දාපු පත්තර දැන්වීමට. ඒ රස්සාවක් ඕනවටම නෙමෙයි. දන්න කාලෙම ඉඳල හිටිය පළාත, මිනිස්සු එපා වෙච්ච හන්ද. මං හිතුව එහෙම හරි අළුත් ජීවිතයක් පටන්ගන්න පුළුවන් වෙයි කියල. ඒත් මම එනකොට ඒ රස්සාවට වෙන මනුස්සයෙක් අරගෙන.

එදා රෑ ගම්පහ බස්ටෑන්ඩ් එකේදි තමයි ධර්මසිරි අයිය හම්බු උනේ. එයා තනිකඩය හන්ද මගේ විස්තර අහල මාවත් නවත්තගත්ත කඩේ පිටිපස්සෙ කෑල්ලෙ. පිටිපස්සෙ කැල්ල කිව්වට ඒක බාග පියස්සකින් වැහිච්ච අගුවක් වගේ වහින දවස් වලට පින්න ගහන. ධර්මසිරිගෙ අගුවෙ නිදාගත්තු මුල් කාලෙ හරිම වේදනාකාරී උනත් පහුවෙනකොට මං ඉබේටම වගේ ඒකට හුරු උනා. සමහර විට ඒක එහෙම උනේ කැමත්තකටත් වඩා යන එන මඟක් නොතිබිච්ච මට කරාපු උදව්වට ප්‍රතිඋපකාරයක් හැටියට වෙන්න ඇති.

පස්සෙ දවසක ධර්මසිරිගෙ අක්කගෙ කෙල්ලත් එක්ක ගල්කිස්සෙ ගිහිල්ල ආව වග කාගෙන් හරි ආරංචිවෙලා අගුවෙන් එලෝනකන්ම මම හිතුවෙ හැමදාටම එතන ඉන්න ඇහැක්වෙයි කියල. ඒ මට වෙන කොහේවත් ගිහිල්ල තනියම ජීවත් වෙන්න උවමනාවක් නොතිබුන නිසා.

මේ අහිමිවීම් ප්‍රතික්ෂේප වීම් දරාගන්න බැරිම තැන මං පිංවත්තෙන් කෝච්චියට පැන්නෙ ගේට්‍ටුකාරයා බෙරිහන්දෙද්දිමයි.

ඔව් මං දන්නව මේ කතාව තවමත් අසම්පූර්ණයි කියල. ජීවිතේම අසම්පූර්ණ වෙච්ච මට මේ කතාව විතරක් සම්පූර්ණ කරන්න කිසිම ඕනෑකමක් නෑ.

සුභ උපන්දිනයක් ලීනු !

ආදරෙන් නළවන්න අම්මල නැති

හවසට චොකෝ ගේන්න තාත්තල නැති

අසනීප උනාම එළිවෙනකල් නිදිමරන්න අම්මල නැති

උදේට ඇ‍ඳෙන් බැහැපු ගමන් චූ කරන්න නාන කමරේට එක්ක යන තාත්තල නැති

බත් කන්නෙ නැතිකොට හඳහාමි පෙන්නන්න අම්මල නැති

ඒක හරියන්නෙ නැතිකොට චීස් කෑල්ලක් දාල අනන්න තාත්තල නැති

හිනාවෙලා කෑගහනකන් කිති උම්මා දෙන්න අම්මල නැති

අම්ම එක්ක තරහ උනාම තුරුල්වෙන්න තාත්තල නැති

තාත්ත එක්ක තරහ උනාම තුරුල්වෙන්න අම්මල නැති

අම්ම නැති රෑට බඩ උඩින් නිදාගන්න තාත්තල නැති

වචන පැටලෙන කවි සින්දු අහන්න කවුරුවත්ම නැති

පුතා වගේම අහිංසක පැටව් ගොඩක් එක්ක

ගතකලෙමු දෙවැනි අවුරුද්ද.

|
|
|
|
|
|
|
|
|
|

දෑවුරුද්දක් තිස්සෙ ආපු දුර

එහෙමත් කාලයක් හැබෑටම

බහින්නයි කිව්වෙ ලොවි ගහෙන් !!

දොරකඩ ගහෙන් කඩාගනිපු හීනි පේර කෝ‍ටුවත් උරුක් කරගෙන ලොවි ගහේ කොළ වලට බනින ආච්චිගෙ ඔළුගෙඩිය විතරයි මට පේන්නෙ. ගිණි මද්දහනෙ අව්ව හරියටම එයැයිගෙ තෙල් ගාල තදකරල බැඳපු කොණ්ඩෙට වැදිල එහෙ මෙහෙ වීසිවෙනව. හරියට අර ටී වී එකේ හවසට පෙන්නන සින්දුවල කැරකෙන කණ්නාඩි කෑලි අල්ලපු ව්ලිය වීසිවෙන වීදුරු බෝලෙ වගේ. මෙච්චර කාලයක් උන්න මං මෙහෙම විජ්ජාවක් දැකල තිබුනෙ නෑනෙ.

දැං මං එකපාරක් කිව්ව නේද බහින්නෙයි කියල, මට කෝලං කරන්න වෙලාවක් නෑ මෙතන…

ඒ පාරනං ආච්චිට කේන්ති ගිහිල්ලද කොහෙද, නැත්නං මක්කටෙයි අර පේර කෝ‍ටුවෙන් අත මායිමේ තියන ලොවි කොළ වලට ගහන්නෙ.

දැං බැසොත් නං ආයෙ දෙකක් නෑ හොඳවැයිං කෝ‍ටු පාරවල් තුන හතරක් වදිනව පළු නඟින්න.

දෙණියෙ වෙලේ වතුර බිබුලට පැනපු දවසට වඩා අද නං ආච්ච්ට කේන්ති ගිහිල්ල. ඒ කියන්නෙ මෙදා පොටේ පස්ස පැත්තටත් වදිනව.

මට හොඳට මතකයි ඇඩ්ඩිං මාමලයි අහ පැලමද කන්න ගිහිල්ල පොල් උල කකුල උඩ අතෑරගත්ත දවසෙ ලෙඩා කියල බලන්නෙ නැතුව පළු නඟින්න දුන්න පාර. හපෝ ආයෙම නං එහම එකක් කන්න බෑ.

ඩිංග වෙලාවක් නොහොල්මනේ ඉන්නකොට ආච්චිගෙ ගමං වේගෙ එහම යාන්තමට බාල උනා. කෝට්ට වැනිල්ලත් නැවතිලා..

කරදර නොකර බහින්න දරුවො කියන එකක් අහල….

ආ.. ඔය එන්නෙ.. ආච්චිගෙ කේන්තිය නිවීගෙන එන්නෙ.. ඒත් දැන්ම බහින්න නරකයි. තා ඩිංගක් ඉන්න ඕන. එයැයි දන්නව කේන්ති අරං මාත් එක්ක මෙලෝ දෙයක් කරන්න බැහැයිය කියල.

පුතේ.. කෝ බහින්නකො කිව්වම. ඊයෙ සීය ගෙනාපු තල්සූකිරි මුලත් ඇති. යං…

හෙහ් මං අහුවෙයි ඕවට. චූටි අම්මයි මායි ඊයෙ හැන්දෑවෙමයි ඒකට වගකිව්වෙ. ඒත් ඒ වගක් මෙතන කියන්න නරකයි. එහෙම උනොත් ආයෙම පරළවෙන්න බැරි නෑ ආච්චි.

කෝ කෝ මගෙ හොඳ පුතානෙ. බහින්නකො ඔය ගහෙන්, ඔන්න තව වෙලා ඉඳල දිමිගොට්ටක් එහෙම ඇවිස්සුනොත්…….

ආච්චි දන්නෙ නැති උනාට දැනටමත් එක දිමිගොට්ටක් යාන්තමට ඇවිස්සිලා එක එකා මගෙ කකුල දිගේ නඟිනව. දඟලන්නත් බෑ තවත් එවුන් ඇවිස්සෙයි කියන බයට. කලබලේට බහින්නත් බෑ ආච්චිගෙ අතේ තියන කෝ‍ටුව දකිනකොට. ඒකෙන් වැදිච්ච පාරවල් මතක්වෙනකොට දිමියං කෑම සනීපයි කියල මං වගේම චූටි අම්මත් හොඳට දන්නො.

දැන් වෙලාව හොඳයි වගේ මගෙ ඉල්ලීම ඉදිරිපත් කරන්න..

මට ආයෙම මල් කපන්න ඕනෙ, නැත්නං බහින්නෙ නෑ නෑ මයි.

මම පොඩ්ඩක් සද්දෙ දාල ලොවි අතු හොලවල එහෙම කිව්ව.

අනේ පුතේ මල් කැපුවම කැතයිනෙ. ලස්සනටනෙ ගස්වල මල් පිපෙන්නෙ..

හා එහෙනං පුංචිමාම කපන්නෙ, එයැයිට විතරක් හොඳයි ?

අනේ දරුවො ඒ කිතුල් මල් නෙ. අනික ඒව කපන්නෙ පැණි ගන්නනෙ.

ඒ උනාට කමක් නෑ මටත් මල් කපන්න ඕන, මට ඇහැක අර තඩි කිතුල් ගස් බදන්න. ආයෙම අයිලෙ පදින යකා වගේ මහ හයියෙන් ලොවි අතු හොලවල කිව්ව.

පුතේ නටන්න එපා. ඔතන දි !!!

ආච්චිට කියල කට ගන්න හම්බු උනේ නැ මහා දිමි සේනාවක් කඩං වැ‍ටුන මගෙ ඔළුවෙයි කං වලයි අත පයෙයි.

කනව කනව ඉවරයක් නෑ. පිහිදානකොට අහුරු අහුරු අතට අහුවෙන්නෙ.. කාණ්ඩයක් මගෙ මූණ කනව තව කාණ්ඩයක් කං කනව, තව එවුන් තව තව නා නා ප්‍රකාර තැන් කනව.

බුදු අම්මෝ , ඉන්න බැරියෝ. කනවෝ කනවෝ..

සරබරාස්…….. දඩහ් !!!!!

ගහෙන් පෙරලිච්ච මං නතර උනේ තිලේ අම්ම කපල මට්ටන් කරල හදල තිබිච්ච රත්මල් පඳුරු වැට උඩ !!

අම්මෙහ්…. ආහ්…..

මල් පඳුරු අස්සෙ හිරවෙච්ච හිරවිල්ලට හෙල්ලෙන්නවත් බෑ මට.

ඇත ඇත….. මේකගෙ නාහට නාහනකොම තරමට නෙමෙයි. දැං ඉතිං උහාන පලකො කංකානං ගෙදර. මට නං තවත් බෑ මේ සුම්මක්කරේ කොරන්න. ඉන්න දීපංකරේකින් තාත්තණ්ඩිට ඇවිල්ල එක්ක යන්නෙයි කියනො.

ආච්චි මට පලු යන්න බැන බැන උස්සල ගත්ත හිරවෙලා උන්න රත්මල් පඳුරු ගොඩෙන්.

හරි හරි.. ඕකට කෑගහන්න ඕනෙයි. ඔය ළමය ඉන්නෙ යහතිං. ඔහෙටත් කුඩුහම කැඩුනම ඇති ගම දෙවනත් කරන්න. සීයා ඔප්පු මිටිය අස්සෙන් බලන ගමන් කිව්වෙ නිකං ඔලොක්කුවට වගේ.

සීයයි මුණුපුරයි ඕන කෙංගෙඩියක් කරගනන් එකයි, මං නෑ ආයෙ ඇහැක් ඇරල බලන්නෙ දෙකට පැළුනයි කිව්වත්.

හොඳටෝම කේන්ති ගිහිල්ල හිටිය ආච්චි බුරුල් වෙච්චි කොණ්ඩෙ දකුණු අතින් පටලෝල ගැටයක් දාගෙන කුස්සිය පැත්තට යනගමන් කියාගෙන ගියා.

මොකෝ පුතේ අච්චිත් එක්ක ඔට්‍ටුවෙන්න ගස් නැග්ගෙ.

මං ගස් නැග්ගෙ මගෙ උවමනාවට නෙමෙයි. සීයහෙ ඔපීසි කාමරේ තියන අළුත් ගෙයි දිග පඩිය උඩ වාඩිවෙලා තැලුම් අතගාන ගමන් මං කිව්ව.

එහෙනං ?

ආච්චි මං පස්සෙන් එලවන්න ගත්තනෙ සීයෙ. ඒ මදිවට අර හීනි පේර කෝ‍ටුවකුත් අතේ.

හෙහ් හෙහ් හෙහ්.. ගාල හිනවෙච්ච සීය ඔළුව වැනුවෙ හරියට “ඊටපස්සෙ” කියල අහන්න වගේ.

ඉතිං මං සුරුස් ගාල පස් කණ්ඩියට නැඟල එතනින් ලොවි ගහට මාරු උනා.

හ්ම්…. මොකෝ එතකොට ආච්චි එලෝගෙන ආවෙ ?

ආ.. මේ අර එයැයි වවාපු බිං ඕකිඩ් පඳුරුවල හැදෙන මල් කැපුවයි කියලනෙ. මං වැඩිය ගානකට ගන්නෙ නැතුව කිව්ව.

මක් කිව්ව ? අර අහවල් දෙයකටද මල් කපන්න ගියේ ?

පැණි ගන්න.

පැණි කොහෙන්ද ඒවයෙ. පැණි තියෙන්නෙ කිතුල් මල් වල නෙව.

ඉතිං සීයෙ මට ඇහැක අර විසාල කිතුල් ගස් බදන්න. ඒකනෙ මං ඇහැක් විදියට බිම තියන එකක් කැපුවෙ. ආච්චි ඒකත් එපාලු.

හ්ම්ම්.. ඒකත් හැබෑව. පුතාට ඇහැක කිතුල්ගස් බඩගාන්න. හැබැයි ඉතිං එහෙමයි කියල මිදුලෙ වවල තියන මල් සේරොම ටික වනසල දැම්මම හරියන්නෙ නෑ නෙව.

අපි මෙහෙම කරමු. මං පුතාට කපන්න මලක් හොයල තියනං. ඒකට ඩිංගක් වෙලා යනවනෙ. එතකං හොඳ දරුව වගේ චූටි අම්මත් එක්ක ගිහිං ඔය දිමියං කාපු තැන්වල මක්ක හරි ගාගන්නකො.

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

දිමියං කාපුවට බෙහෙත් කරන්න ගිහිල්ල වෙච්ච විනම්බෑසිය ලියන්න තවත් පෝස්ට් එකක් ඕන කරන හන්ද ඒ චැප්ටර් එක ස්කිප් කරල පැය හතරක් විතර ඉස්සරහට පනිනව කතාව මෙතන ඉඳං. [ඒ කතාව ටික පස්සෙ වෙලාවක ලියන්නම්]

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

ආ.. අන්න හරි. මලක් තියනව හිතේ හැටියට කපන්න ඇහැකි යං.

එහෙම කියපු සීය මගේ අතින් අල්ලං ගියේ පේර ගහ ලඟට.

පේර මල් කපන්න බෑ සීයෙ. ඒව චූටියි, අනික නැට්ටෙන් සු‍ටුස් ගාල ගැලවෙනව ඒව.

පේර මල් නෙමෙයි. ආං අතන බිමට නැවිච්ච අත්තෙ….

අඩේ.. මෙන්න කිතුල් මලක් වගේ එකක් කොළපුවත් එක්කම කහපාටට පේර ගහේ එල්ලෙනව.

ඒ මොකක්ද සීයෙ ඒ, එච්චර විසාල මල් කොහෙද පේර ගහේ.

දුවල ගිහිල්ල බැලින්නං සීය අඩි එකහමාරක් විතර පුවක් මලක් ගෙනැල්ල පේර කඳට තියල ගැටගහල.

එවෙලෙ මට ගියපු සන්තෝසෙ. මං සීය දිහා බලල හිනාවෙච්ච හිනාවිල්ලට තා ඩිංගෙන් කට කනේ ගැවෙනව. හෙහ් හෙහ්.

එදා ඉඳල දෙතුන් දොහක් යනකං මයෙ රාජකාරිය උනේ පහල ගෙදර පුංචි මාම ගස් මුට්ටියත් අරං කිතුල්ගස් බඩගාන ජාමෙට මාත් පොල්කට්ටක් විදල ලණුවකින් ගැටගහල හදාගත්තු මුට්ටි පොඩ්ඩක්ත් අරං අර පේරගහේ පීදිච්ච පුවක්මල කපන එක තමයි සීයගෙ දුණු පිහියෙන්.

මයෙ හිතේ අව්වට වේලිලාම පුවක් මල් කිණිති හැලෙනකන්ම මං මල් කැපුව.

දීර්ඝ කාලීනව මතුවූ ගැටළු සමූහයක ඛේදනීය අවසන් ප්‍රතිඵලයේ තීරණය ඔබ අතේ.

ඔව්… මාතෘකාව වගේම තමා මේ පෝස්ට් එකේ අන්තර්ගතයත් බොහොම බැරෑරුම්. ඒක නිසා මේක රුක් සටහන්, වගු, පයි චාට්, බාර් චාට් එහෙම ඇඳල, පස්සෙන් පහු මාතය මධන්‍යය, අහුන්‍යය එහෙම හොයාගෙන විශ්ලේෂනය කරන්ට ඕනෑ මනෝවිශ්ලේෂන මෙව්වා එකක්. ඒත් එහෙම උනොත් මේකත් අර කාලෙකට ඉස්සර මනෝවිකාරෙන් වගේ ලියවිච්ච අබ්ලික් එව්ව වගේ එකක් වෙන්න බැරි නැති හන්ද සරලව සුගමව ලාලිත්‍ය බාසාවෙන් බුලට් ෆෝම් එකෙන් ලියන්නම්කො.

හැබැයි කියවන දනන්ගේ සුභ සිද්ධිය තකා මම මනෝවිද්‍යාව මෙතනට ගාවගන්න යන්නෙ නැති හන්ද අන්තිමට මේක මෙහම උනේ මොකෝ කියල නොතේරී යන්න ඉඩ තියනව. එහෙම උනොත් කියන්ටෝනැ තව පෝස්ට් එකක් ලියල දාන්න.

හරි.. ආරළු බූරළු නැතුව මෙන්න කතාව.

සිද්ධි අංක එක:

අදින් වසර තුනකට පමණ පෙර දළදා මාළිගාව පසෙකින් ඇති මල් කඩ පේලිය අසල.

අපි මෙතනින් මල් වට්ටි දෙකක් ගමුද ?

අනේ මෙතනින් නෙමෙයි අපි ඇතුලෙන් ගමු අර මී මැස්සො වහන වට්ටි වලින්.

මේ දුවයි පුතයි මල් ගන්නෙ නැද්ද ?

නෑ ආච්චිඅම්මෙ මෙයට අර මීමැස්සො ඉන්න වට්ටියක් ගන්න ඕනෙයි කියනවනෙ.

ආ එහෙනං අයිය මෙතනින් ගන්න නංගි අතනින් ගන්න.. මල් ආච්චි කියාපි.

ඒක කියාපු සකසුරුවම් කමටද කොහෙද අර මී මැසි මල් වට්ටි ගන්න ඕනෙයි කියපු කෙනත් ඒ ආච්චිගෙන්ම මල් ගත්ත.

ඒ විතරක්නම් මදෑ. ටික දුරක් ගිහිල්ල “හරි ශෝක් අනේ.. ඒ ආච්චි අපි දෙන්නට අයියයි නංගියි කිව්වනේ” කියලත් කියාපි.

සිද්ධි අංක දෙක:

මේකෙ කාල වකවානුව කියනවම, මීට අවුරුදු දෙක හමාරකට විතර උඩදි පෝරුවෙන් බැහැල එනකොට

හරිම අපූරුයි. හරියට අයියයි නංගියි වගේ.. අනේ වාසනාවන්.. ඒ අපේ ගිංතොට ආච්චි !

අනේ ඉතිං එදත් මූනෙ මල් පිපිල තියනව ගොඩක් දෙනා දැකල තිබුන.

සිද්ධි අංක තුන:

කාල වකවානුව. මීට අවුරුදු එකහමාරකට විතර කලින්. ස්ථානය ඉස්පිරිතාලයක්

හානේ.. මිස්ට මල්ලිල දෙන්නෙක් ඉන්නව කියල දැනගෙන හිටියෙ නෑ නෙ.

මුකුත් නොකියා හිනා උනාම ඒ මනුස්සය ආයෙම මෙහෙමත් කියාපි.

පොඩි මල්ලි නම් නිතරම මෙහෙ එනවනෙ. ඒත් මේ මල්ලි නම් දැකල නෑ. ලොකු මල්ලිද මිස් ?

ඒ පාරත් මිස් හිනා උනා විතරයි, ඒත් අර කලින් වගේ හිනාවක් නම් නෙමෙයි.

සිද්ධි අංක හතර:

අදට මාස දෙකකට විතර උඩදි එක්තරා රෝහලක ශල්‍යාගරයක් තුලදී.

මොකද උනේ.. ?

පඩිපෙලකින් වැ‍ටුනනෙ ඩොක්ටර්.

හ්ම්ම්.. මෙතනටයි මෙතනටයි මැහුම් දාන්න වෙයි වගේ.

හොඳවෙලාවට අක්කත් අද ඩියුටි නේද ?

හිකි හිකි හික් හී හී හිහ්..

මොකද ?

මේ එයාගෙ මල්ලි නෙමෙයි ඩොක්ටර්. හස්බන්ඩ් !!

ඌප්ස්.. අයිම් වෙරි සොරි මිස්.

එදා හවස නම් ගෙදර ගියාට පස්සෙ තුවාල කාරයාගෙ තත්වය ශෝචනීයයි !!!

…………………………………………………..

ඉවරයි කියලද හිතන්නෙ ?

උක්ත සඳහන් කරන්නට යෙදුනා වූ අතිශය ගැඹුරු සිද්ධි මාලාව ඉතාමත් සූක්ෂණව විශ්ලේෂණයෙන් අනතුරුව ඒ මහතා සිදු කරගැනීමය යන මහා විනාසය දැක ගැනීමට පහලට යන්න..

|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|

ඒ අසරණ මහතාට කුමක් නම් ගැලපේද ?

ඒ අසරණ මහතාට කුමක් නම් ගැලපේද ? තීරණය ඔබ අතේ.

උඹ තමයි දවසකටවත් අයිය බං

ලොකු අයියෙ මොකක්ද බං ඒ කොරාපු නොහොඹිනා වැඩේ උඹ ?

මොන වැඩෙද බණ්ඩො ?

මොන වැඩේද අහන්නෙ, ඇයි ඔය ඩිංගට අමතකද ?

අමතක වෙච්ච කෙහෙල්මලක් නෙමෙයි බං, ඒ ජාතියෙ වැඩ නං කියල කීයක්ද… උඹ ඔය අහන්නෙ අහවල් දෙයක් ගැනද කියල නිච්චි නෑ.

අර මං හන්දියෙ ටියුසොං පංතියක් දාන්න හදාපු වැඩේට පොල්ල දාපු එක !!

හො හෝ.. එහෙම කියන්න එපැයි.. ඒකට එහෙම මං පොල්ල දැම්මෙ නැත්නං ආයෙ මගේ ලොකු අයිය කමටත් ලැජ්ජයිනෙ බං. ඊටත් මං තා ඩිංගිත්ත්තක් සුනංගු උනා නං උඹ සුං.

මං සුං.. හුහ්.. ඒව හඳේ..

කට තිබුන පලියට කැගහන්න එපා බං. උඹ දන්නවනෙ ඔය කට හන්ද බොට වෙච්ච වින්නැහි.

හරි. ඒ කතාව පැත්තක තියමුකො, දැං කියමු බලන්න මොකෝ මං ටියුසන් පංතිය දැම්මම උඹට වෙන නරක ?

පංතියෙන් මට ඇතිවෙන නරකක් නෑ බං හොඳක් මිසක.

එහෙනං අහවල් එකකටද පොල්ල දැම්මෙ ?

පොල්ල දාන්න උනේ උඹ හත්පොලේ ගාගෙන වැඩිපුර හරිය මගේ ඇ‍ඟෙත් ගාන්න එනකොටනෙව ගොනෝ.

මාර බඩුවක්නෙ ලොක්කයියත්. ඇයි ඔහේම නෙ මට කිව්වෙ ලණු ඇදල අත්තිවාරං වලවල් එහෙම කපල මුල්ගල තියන්න සූජානං වෙන්නෙය කියල. එහෙව් උඹ දැං කියනව මං හත්පොලේ ගාගත්තය කියල. මොන අපභ්‍රංස කතාද මේව ඈ..

හෙහ් හෙහ්… මං දැනං උන්න උඹ ඔයි පුරස්නෙ අහන වග. හෙහ් හෙහ්…

ඇයි බං බණ්ඩෝ බොට තේරෙන්නෙ නැත්ද උඹල අනාගන්න තරමටය මට කාගන්න ඇහැක්වෙන්නෙ කියල. ඈ….

මොකක් ?

ඇයි බං උඹල කොරන හැම උලව්වක්ම කෙළවෙන්න යනකොට මම නෙව මැද්දෑවට පැනල යන්තං ගොඩ දාල දෙන්නෙ.

ඉතිං ?

ඉතිං කියන්නෙ.. මං මොන දහ දුරා වැඩේ කොලත් ඒකනෙව ගමේ උන් මට පරස් වචනයක් දොඩන්නෙ නැත්තෙ. උං හිතන්නෙ මං නැත්නං බොලා මේ ගම වනසලාය. මං ඉන්න එක හොඳට යනවය කියල.

අම්මප, මට ඒ හැන හාං කවීසියක් කම්පනාවට නාව හැටි. හෙහ් හෙහ්.. උඹ මට කොන්තරාත්තුව දීල කෙළවගන්න හැටි පැත්තකට වෙලා අපූරුවට බලාගෙන උන්න. හෙහ් හෙහ්, අදහන්න නෙ වටින්නෙ බං උඹ.

ඒක නෙමෙයි බං අයියෙ. හැබෑවටම උඹ මේ ටියුසන් පන්තියට අකමැත්තක් නැද්ද ?

නෑ බං නෑ.. මං එක පාරක් කිව්වෙ?

ඉතිං බං උඹ කොලාපු වැඩෙන් ආයෙ මං කොහොමෙයි රෙද්දක් අඳං අත්තිවාරං කපන්න යන්නෙ ?

හිටිංකො මං කියනකං අලිය නොවී.

උඹ ඉස්සෙල්ලම ආණ්ඩුවෙ ඉස්කෝලෙ වැඩ ටික අවුල් කොරහං. පටං ගනිංකො පින්සිබොල්ගෙන්ම. ඊට පස්සෙ එකා එකා ගුරුවරු මාරුකොරහං. විභාගෙ කාලෙට පස්නපත්තර කඩදහිටික උස්සහං. එහෙම නැත්නං සමාජජ්ජනේ එක අස්සෙ විජ්ජාව එක ගහපන්. ඕන නං උත්තර කොලෙත් ඔයිං එකක් අස්සෙ යවහං.

එහෙම කොරල ?

ඇයි බං එතකොට ළමයින්ටම එපාවෙනවනෙ මේ ඉස්කෝලෙ කෙරුවාව. උං ගෙවල් ඔල ගිහිල්ල කිව්වම ගෙවල් වල උන්ටත් එපා වෙලා ඊලඟ අවුරුද්දෙ ආණ්ඩුවෙ ඉස්කෝලට දාන්න හිතාගෙන උන්න ලමය ඔයි ටියුසොං පංතියකට යවනවනෙ.

ඒටික විතරක් කොරාම ඇතෙයි අය්යෙ ?

ඇතිවෙයි මයෙහිතේ. එහෙම මදිනං ඔය උත්තර පත්තර ඔල ලකුණු කොම්පියුටරේට දාන ඇඩ්ඩිංගෙ කොල්ලට කීයක් හරි අතමිට මොලවල කියහං එහෙං මෙහෙං පොඩ්ඩ පොඩ්ඩ වරද්දන්නෙයි කියල.

ඒ කොරල උඹ මුකුත් නොදන්න ගානට මීක් නොකියා ටික කාලයක් ඉඳල බලහං අයෙම ටියුසොං පංතිය අපූරුවට පටං ගන්න ඇහැක්වෙන හැටි. එදාට එකෙක්වත් උඹට පොලු දාන්න එන එකක් නෑ ?

අයියෙ උඹත්?

මං අහවල් එකකටෙයි බ පොළු දාන්නෙ උඹල හත්පොලේ ගානොගා වැඩේ හීං නූලෙන් ගෙනියනකොට හෙහ් හෙහ්.

%d bloggers like this: