චූටිමැණිකෙ නෑ ගම් ගොහින් [අද පුතුපැටියගෙයි මගෙයි දවස]

ඔහෑ ඔහෑ ඌ…… හික් කෑං ඈ…… ඔහෑ ඔහෑ…

හ්ම්…. මම අමාරුවෙන් ඇහැක් ඇරල ඇඳට වම්පැත්තෙ බිත්තියෙ එල්ලපු ඔරලෝසුව බැළුව.

වෙලාව උදේ පහයි

චූටි මැණිකෙ දෙහිවලින් ගාල්ල ඉන්ටර්සිටි බස් එකකට දාල ඇවිල්ල පැය බාගෙකට වැඩිය බුදියගන්න වෙලා නෑ. ඉහ ඉද්දර තියෙන වොට් පහේ බල්බ් එකේ ලාමක කහ පාට එළිය හන්ද එකපාරටම අනිත් ඇහැත් අරින්න අමාරුවක් උනේ නෑ.

ඇයි චූටි පැටියො.. බඩගිනිද මගෙ මැණිකට ආ…

වෙනද මේ වෙලාවට චූටිමැණිකෙගෙන් පුතු පැටිය කුක්කු බොනව. ඒත් අද හදිස්සියෙම ගමේ යන්න උන හන්ද අන්තිමටම කිරි පෙව්වෙ උදේ හතරට විතර. පොඩ්ඩට වැඩිපුර බඩගිණි වෙනවනෙ එලිවෙන ජාමෙට.

ඉන්න මගෙ පැටියො, අම්ම කුක්කු තියල ගියේ.

එහෙම කියල ඇඳ පැත්තක තියාපු ස්ටූල් එක උඩ වතුර භාජනේක තියල තිබුන බෝතලෙන් ෆීඩින් කප් එකට කිරි වක්කරගත්ත. කලබලේ වැඩිකමට සරමෙත් හැළුන ඩිංගිත්තක්. අපරාදෙ.

ඔහෑ ඔහෑ…………  ආයෙමත් පැටිය අඬනව.

හා දැන් හරි වස්තුවෙ. එන්න අපි කුක්කු බොමු….

මම එහෙම්මම ඇ‍ඳෙන් බහින්නෙ නැතුව පැටිය ඉන්න පැත්තට ඇදුන. කලබලේ වැඩිකමට පෙරවන රෙද්දෙ පැටලිලා සරමෙ ගැටෙත් බුරුල් උනා.

බොන්න පැටියො. හා.. මම හැන්දෙන් පොඩ්ඩ පොඩ්ඩ පොවනව. පුතුපැටිය සූප්පුවෙන් කිරි බොන්න හරිම අකමැතියි. සමහර විට සූප්පුවෙන් කිරි එනව වේගෙ මදි ඇති. එහෙමයි කියල සූප්පුවෙ සිදුර ලොකු කරන්න හොඳ නෑ කියල අම්ම කිව්ව. එහෙම උනොත් කිරි නිකන්ම ගලාගන එන හන්ද චූටිමැණිකෙගෙන් කිරි උරන එකක් නෑලු.

එක විදියකට ඉන්නෙ නෑ. අත් දෙකයි කකුල් දෙකයි හයියෙන් ගහනව හරියට වයින් කරල වගේ.

ඔහොම කලොත් නං කිරි බොන්න වෙනෙ නෑ පැටියො. කෝ ඉතිං මට පොවන්න දෙනෙ නෑනෙ ඔයා.

හී.. ආ. ර්ර්ර්…….

ලඟකදි ඉඳල අපි කතාකරනකොට පුතුපැටියත් අපිත් එක්ක කතා කරනව එයාගෙම වචන වලින්. බලාගෙන ඉන්න ආසයි !

කොහොම හරි විනාඩි පහලවක් විතර පොඩ්ඩත් එක්ක හරඹ කරල කිරි අවුන්ස දෙකකට කිට්‍ටු වෙන්න පොවාගත්ත, තවත් අවුන්ස බාගයක් විතර පැටියගෙ ඇඟ පුරාමයි මගෙ සරමෙයි, ඇඳ රෙද්දෙයි.

දැන් ඉතිං බඩ පිරුනනෙ. ආයෙමත් වටයක් නිදාගන්න වෙලාව හරි. තවම ඉතිං කුක්කු බොනවයි නිදාගන්නවයි තමයි දවසෙ වැඩි හරියක්ම.

දොයී… පු….තා….. ආ……
බයි…… පු..තා….ආ…..
නුඹෙ අම්මා ඇතින්නියා……
ගලෙන් ගලට පනින්නියා…….

ඔහෑ ඔහෑ……. ඕ……….

මොන, නිදාගන්න ගියාම එක විකාරයයි. මගෙ බඩට චූටි පතුල් දෙක ගහල දුන්නක් වගේ නැමිල පිටිපස්සට පනිනව. ඒක හන්දාම මම පුතුපැටිය නිදිකරවන්නෙම ඇඳ උඩට වෙල කකුල් දෙක උඩ කොට්ටයක් තියල.

හා හා.. මගෙ පැටිය දොයියනකෝ….

දොයී… පු….තා….. ආ……
බයි…… පු..තා….ආ…..
පේලි පේලි පේලි සැදී ඇත්තු ඇදෙනවා
හ්ම්….. හ්ම්…….

මට කවි මතක් වෙන්නෙම නෑ. කොහොම හරි තවත් විනාඩි විස්සක්විතර පෙරළි කරල පැටිය නිදි උකුලෙම. ඇ‍ඳෙන් තියන්න ඕන වැඩිය ගැස්සෙන්නෙ නැතුව. පොඩ්ඩක් හරි වැඩිපුර ගැස්සුනොත් ආපහු ඇහැරිලා අඬනව.

යාන්තං හෙල්ලෙන්නෙ නැතුව තිව්ව. ඊට පස්සෙ වටේට කොට්ට හයක් තියල නෙට් එකෙන් වැහුව.

හම්මෝ නිවන් ගියා වගේ…….. !

ආයෙම නිකමට වගේ ඔරලෝසුව දිහා බැලුව. අම්මෝ වෙලාව හතයි. පැය දෙකක්ම ගිහිල්ල දන්නෙම නැතුව.

දැං ඉතිං ඊලඟ ඩියුටිය.. පොඩ්ඩාගේ චූ රෙදි සේදීම.

ගත්ත ඇඳ පාමුල තිබ්බ රෙදි කූඩෙ අත් දෙකෙන්ම උස්සල. අම්මේ මේකෙ බර. බර නැතුව තියෙයියැ. කලින් දවසෙ හැන්දෑවෙ ඉඳල තෙමපු රෙදිනේ. නැප්කින්, චූටි කලිසම්, කොට් ශීට්, බෙඩ් ශීට්, කොට්ට උර මහ ගොඩයි. පුතුපැටියටත් ඉතිං තෙමන්න ගියාම දිගක් පළලක් නෑ. පළාතම වනසනවනෙ.

ආයෙ ඉතිං මේ රෙදි ටැප් වතුරෙන් හෝදන්නය කියලය. මාසෙ අන්තිමට එන බිල දැක්කම ලේ කෝප වෙනවනෙ. යුනිට් විස්සට මෙහායින් බේරගත්තොත් ශේප්. වැරදිලාවත් විස්ස පැන්නොත් හෙන බිලක් එනව. ඒක ගෙවන්නනං ඉතිං සතියක් වත් ලෙල්ලටම කොස්ට් කටින් කරන්න වෙනව. ඉතිං පර්ස් එක ගැන හිතල අදිනව අඩි විසිපහක් විතර ගැඹුර ලි‍ඳෙන් වතුර. බැරිම උනොත් ඇඟටත් හොඳයිනේ කියල හිතල සැනසෙනව.  එහෙම හිත හදාගෙන කොනක ඉඳන් රෙදිටික හෝදල ගෙදර පිටිපස්සෙ වැලේ ක්ලිප් ගහල එල්ලනව. බැරි හරියක් ඉස්සරහ වැලෙත් එල්ලනව. එතනට අව්ව තදටම වැටෙන නිසා පැය තුනකින් විතර කරවෙන්න වේලිලා.

ඔය ටික කරල ඉවර වෙනකොට ඉසවගන්න බැරි බඩගින්නක් එනව. ඒත් එක්කම මතක් උනා උදේ තේ එක තවම බෝතලේ කියල. කුස්සියට ගිහින් බැලින්නං චූටිමැණිකෙට උණුවතුර බෝතලේ මූඩිය තදකරන්න අමතක වෙලා තේ එක නිවිල ඇල්වතුර ගානටම.

ඔහෑ ඔහෑ.. ඔහෑ……….

අන්න ආයෙමත් පුතුපැටිය ඇහැරිලා. තාත්ත එනවෝ…… නාඬ ඉන්න මගෙ පුතා…..

තේ බොතලේ සින්ක් එකට හලල බෝතලෙත් හෝදල ආයෙමත් දුවනව කාමරේට. මෙන්න කොල්ල නැඟිටල නෙට් එකෙනුත් බාගයක් විතර ඔළුවත් එක්ක ඇඟ එලියට දාගෙන ඇඬිල්ලත් නවත්තල වටපිට බල බල ඉන්නව.

කවුද මේ චන්ඩියා… ඒ…. කෝ බලන්න චන්ඩියා.. කියල මම ඔළුව වන වන නටාගෙන ඇඳ ගාවට යනව.

ඕ….. ආ….. හී….. පුතුපැටියට මාව දැකල සන්තෝසයි.

මගෙ මැණික ඔහොමම ඉන්න, තාත්ත කෑම කාල එනකං.. එහම කියල වටේ විසිරිලා තිබුන කොට්ට බලකො‍ටුව ආපහු පිලිවෙලට හදල තවත් ‍රැට්ල්ස් දෙක තුනකුත් ලඟින් තියල ටක්ගාල දුවල ගියා කෑම කන්න. ආයෙ මගේ කෑම හරිම ඉක්මන්නෙ. පාන් පෙති පහයි පරිප්පුයි පොල්සම්බෝලෙටයි විනාඩි පහයි.

ඔන්න මූලික වැඩටික අහවරයි. දැන් නිදහස්. නිදහස් කිව්වට නිදහස්ම නෑ. පොඩ්ඩව පේන තැනක ඉන්න එපැයි. ආයිත් මම කාමරේ. ඉරිද පත්තරේ බලනත් බැරි උනානෙ. ඒකත් අරං ඇඳට ගියා. පොඩ්ඩ එයාගෙ පාඩුවෙ තනියම සද්ද කරකර සෙල්ලම් බඩුවක් බඩ උඩ තියාගෙන ඉන්නව. මෙන්න මම ඉන්නව දැක්ක විතරයි පැත්ත පෙරලිලා කෙඳිරි ගාන්න පටන්ගත්ත. දැං ඉතිං මොන පත්තරද. පැටිය එක්ක සෙල්ලං කරන්න වෙනව ඒ සේරම පැත්තකින් තියල.

ඩිංග වෙලාවක් යනකොට මෙන්න පැටිය මගේ ඇඟට යටවෙලා තිබුන පත්තරේ අදිනව. එයාටත් බලන්න ඕන වෙලා වගේ. වැඩිය කියවන්න දෙයක් නැති පත්තර පි‍ටුවක් පොඩ්ඩත් දුන්න. බලන්න එපැයි මහ ලොක්කෙක් වගේ සද්ද දදා පත්තරේ බලන අපූරුව. හැබැයි වැඩේ කියන්නෙ උඩ යට මාරුකරන් තමයි කියවන්නෙ.

පොඩ්ඩක් වෙලා යනකොට ඒකත් එපාවෙලා පත්තරේ තීරුවක් ඉරල දැම්ම. එනපොට හරියන්නෙ නැති හන්ද වැඩිය නොතේරෙන්න පත්තරේ අතෙන් ගත්ත.

දැන් වෙලාව දහය හමාරයි. ඒකියන්නෙ පොඩ්ඩ කෙසෙල් කන වෙලාව. ඇඳ උඩ පැටිය එහෙම්මම ඉන්න ඇරල කුස්සියට ගියා කෙසෙල් ගෙඩියක් ගේන්න. කෙසෙල් නම් හරි ඒත් කෝ ෆීඩින් කප් එක කෙසෙල්ගෙඩිය දාල පොඩිකරන්න. හැම තැනම හෙව්ව.

ම්හ්… ! පේන්න නෑ. මම උදේ කිරි පොවල කොහේද තිව්වේ…. ම්……

ආ.. මතක් උනා. කාමරේ ස්ටූල් එක උඩ. ගිහිල්ල බැලින්නං මහ විනාසයයි. ඉතුරු වෙච්ච කිරිවලට කූඹි වැලක් එනව ස්ටූල් කකුල දිගේ. එක ඩිංගක් අමතක උනොත් පළාතක් ඉවරයි.
ඒ සැරේ ඒක උණුවතුර දාල සෝදල කෙසෙල් ගෙඩියත් ඒකට පොඩිකරන් ඇවිල්ල කැව්ව. පුතුපැටිය කෙසෙල්වලට හරිම ආසයි. උදේ කීරි බිව්ව වගේ නෙමෙයි කිසිම කරදරයක් නැතුව කෑව.

ඊටපස්සෙ වඩාහෙන එලියෙ රවුමක් එක්කන් යන්න ඕන. වට පිට ගැන හරි විපරම. කටත් ඇරන් විස්තර හොයන්නෙ.

ඔන්න ටික වෙලාවකින් දඟලන්න කෙඳිරිගාන්න පටන් ගත්ත. ඇසුත් නිකං මැලවෙලා. ආයෙමත් නිදිමත වෙලාද කොහෙද. කාමරේට ගිහිල්ල පැටියව නිදි කරවල, නා ගන්න කියල මම බාත් රූම් එකට රිංගුව. හ්ම්ම්…. ටයිල් ටික ටිකක් හැඩිවෙලා. වෙනදනම් ඒවත් සෝදල එහම තමයි නාන්නෙ. ඒත් අද ඒ සෙල්ලං කරන්න වෙලාවක් නෑනෙ. ටක් ගාල ෂවර් එකට ඔළුව යන්තං තෙමාගෙන සබං ගෑව විතරයි

ඔහෑ ඔහෑ..ඔහෑ…..

මොකෝ මෙහෙම්මම දුවන්නයැ. ඇඟ සේරම සබන් නෙ.

හා හා පුතා, තාත්ත දැන් එනවා…ආ… නාඬා ඉන්න මගේ පැටියා.. ඕ ඕ….. බාත් රූම් එකේ ඉඳන් නානගමන්ම කතා කරල නලවගත්ත යාන්තං.

මං එනකොට මෙන්න කොට්ටෙනුත් පැත්තකට පැනල මුනින් අතට ආයෙමත් නිදි. ඇහැරුනොත් ආයෙමත් නිදි කරන්න තියෙන අමාරුව දන්න හන්ද වැඩි සෙල්ලං නොදා විසිරිලා තිබුන කොට්ට ටික විතරක් හදල එහාට උනා.

ඊටපස්සෙ ජාලෙ පැත්තෙ රවුමක් දාල ඔ‍ෆිස් එකේ තත්වෙ එහෙම බලාගෙන අහවර වෙනකොට ඔන්න මටත් එනව දවල් බඩගින්න. ආයෙ බලන් ඉන්නෙ මොකටද කියල ඒකත් අහවර කරල ආයෙමත් උදේ බලන්න බැරිවෙච්ච පත්තරේ එහම බලල හීණියට දමාපු නින්ද කැඩුනෙ ආපහු පොඩ්ඩගෙ ඇඬිල්ලට.

දැන් නම් ඉතිං ආයෙම නිදිකරවනව බොරු, දැන් ඉතිං එයා එක්ක සෙල්ලම් කරන්න, උඩදාන්න, කිතිකවන්න ඕන. ඒ වෙලාවට බලන්න ඕන තියෙන සන්තෝසෙ. කෙළ බේර බේර හිනා වෙන්න. පුතුපැටිය හරිම ආසයි එයාගෙ බඩට අපි මූණ තියල සද්ද ඇහෙන්න පිඹිනවට. තව  ආසම දෙයක් තමයි මගේ බඩ උඩ මුනින් අතට හාන්සි වෙලා ඉන්න. ඔය සේරම දේවල් කරල පැට්ටට ඇති වුනාම ආයමත් වඩාහෙන ඇවිදින්න ඕන. දැං ඉතිං හැන්දැ වෙලා නිසා එලියට එක්කන් යන්න බැ. මදුරුවො පිරිල එලියෙ.

චූටිමැණිකෙ ඉක්මනට එනවනම් දැන් හොඳයි. පුතුපැටිය නාවන්නත් බැරිඋන නිසා ඇඟවත් සෝදවන්න. නැත්නං ඉතිං ‍රැට නිදිකරවනව බොරු, හරි දාඩිය මේ දවස්වල.

කෝල් එකක්වත් දීල බලන්න ඕන කොයි හරියෙද දැන් ඉන්නෙ කියල. සමහරවිට දැන් නුගේගොඩට කිට්‍ටුකරල ඇත්තෙ.

දෙකකට
Advertisements

ම්ම්ම්… මේක හරි නෑ ජරාව. හ්ම්… මේකනං එල වගේ


මාසයක් නැහිල නැහිල අන්තිමට ගන්න සොච්චම් පඩිය අතට ගත්තම මතක් වෙන දාහක් දේවල් අස්සෙ අනිත් අවශ්‍යතා සේරම තල්ලුකරන් පෙරලන් ඉස්සරහටම එනව පොත්. මහම පෙරේතයි මං පොත් වලට. පොත් මතක්වෙනකොට කට කොනෙන් කෙළ බේරෙන සයිස්.

දැං ඉතිං කැමති කට්ටියට හිතේ මවාගන්න පුළුවන් එහෙන් මෙහෙන් එලියට ඇදිච්ච ෂර්ට් එක එක අතකින් කලිසමට යටකර කර අනිත් අතෙයි කිහිල්ලෙයි අළුත්ම අලුත් පොත් ගහං තනියම හිනාවෙවී යන පතුරක් සයිස් කෙට්‍ටු කොල්ලෙක් [කොල්ලෙක් කිව්වට කොළු තාත්තෙක් ;)]. එහෙම එකෙක් දැක්කොත් විපරම් කරල බලන්න, සමහර විට ඒ නවම් වෙන්න පුළුවන්. හූ කියන්නෙ එහෙම නෑ ඕං පිස්සෙක් කියල හිතල.

දැං පොත් අරං යන හැටි කිව්වට පොත් ගන්න හැටි කිව්වෙ නෑනෙ.

ගාල්ලෙ ඉන්න දවස් වල නං ආරියදාස මුදලාලිගෙ සාප්පුවෙ තමයි ඉස්සරම ගැවසුනේ. ඒ දවස් වල දැං වගේ තට්‍ටු බිල්ඩිම තිබුනෙ නෑ. තනි තට්‍ටුවෙ බිල්ඩිම. ඕන ඕන විදියට පොත් ‍තෝරන්න බෑ, රාක්ක වල දාල වහල තිබුනෙ. වැඩකරන අක්කකෙනෙක්ට කියල තමයි ඇරවගන්න ඕන.

ඊට පස්සෙ සේලක බිල්ඩිමේ ගාමිණී කුමාර විතාන මහත්තයගෙ ලහිරු පොත් සාප්පුවයි, විජිත යාපා සාප්පුවයි. ඒවයෙනං හිතේ හැටියට ‍තෝරගන්න තිබුනට ලොකු පොත් එකතුවක් තිබුනෙ නෑ. ඊටත් කාලෙකට පස්සෙ ගුණසේන මහත්තය පෙට්ටිගලවත්ත පැත්තෙ තට්‍ටු දෙකේ බිල්ඩිමකට ආව. අන්න පොත් සාප්පුව. යස අගේට පොත් වර්ග කරල නිදහසේ ‍තෝරගන්න පුළුවන්. ඇති තරං පොත්. ඔය කාලෙ මං ගාල්ලෙ ඉඳං මාතර ක්ලාස් ආවම වරද්දෙන්නෙ නෑ මාතර බෝධියට ඩිංගක් එහායින් තිබුන සරසවි සාප්පූවට යන්නත්. එතනත් යස අගේ ඇති තැන පොත් ගන්න.

ඔය කොච්චර සාප්පු තිබුනත් හැම වෙලාවකම වගේ උනේ ගිහිල්ල පොත් අතගාල හිස් අතින් එන ට්ක තමයි. මාසෙකට එක පොතකට මිසක් හිතේ තියෙන ආසාවට පොත් ගන්න තරං සල්ලි දෙනවට වඩා අම්මටයි තාත්තටයි ජීවත් වෙන්න අරගල කරන්න වෙලා තිබුනෙ. ඒත් අඩුම තරමෙ මාසෙකට අළුත් පොතක් වරදින්නෙ නෑ. සමහර කාලවලට රත්න පොත් ප්‍රකාශකයෝ, ගොඩගේ, ගුණසේන වගේ කට්ටිය පැවිලියන් එකේ පොත් සල්පිල් තියෙනකොට නම් ඩිස්කවුන්ට් පොත් තුනහතරක් හම්බුවෙනව. එදාට ඉතිං මට කන්නත් ඕනෙ නෑ.

ඔය පොත් ගන්න ආසාව [පිස්සුව?] තිබුනෙ ගාල්ලෙ පුස්තකාලෙ පහවසරෙ ඉඳල සාමාජිකයෙකුත් වෙලා ඉඳිද්දි තමයි. දැං තේරෙනවද මට තියෙන පිස්සුව කොහොම එකක්ද කියල

ඔයින් මෙයින් මීට අඩුරුදු පහකට විතර කලින් ගම රට අතෑරල කොළඹ ආව රස්සවකට. ඒ අර පිස්සුවත් එක්කමයි. බො‍රැල්ලෙ ඉඳපු දවස් වල මහ ලොකු සාප්පුවක් නොවෙච්ච සදීපා එකේ තුන්වෙනි තට්‍ටුවෙ මං අතනොගාපු පොතක් නැතුව ඇති. එතකොට මං මාසෙ අන්තිමට පඩියක් ගන්න රස්සාවක් කරපු හන්ද ගාල්ලෙදි වගේ පොත් අතගගා දුක් විඳින්න ඕන උනේ නෑ.හිතේ හැටියට පොත් ගත්ත. සමහර මාසවල මාසෙ මුල එකයි, මැද එකයි අන්තිමට තවත් එකයි. ඇඳුම් කබඩ් එකේ ඇඳුම් වලට වැඩිය පොත්, ඇඳුම් අස්සෙ පොත්ද පොත් අස්සෙ ඇඳුම්ද කියල හිතාගන්න බැරිවෙන්න.

ඊටත් ටික කාලෙකට පස්සෙ බො‍රැල්ල අතෑරල නුගේගොඩ පදිංචියට ආව. පාඩුවක් නෑ. සරසවිය තියෙන්නෙ මට.

ඉස්සරහින්ම තියෙන කළුපාට පඩි තුන නැග්ගම ඉබේ දෙපැත්තට ඇරෙන ඝනකම වීදුරු දොරෙන් ඇතුලට යනවත් එක්කම එන්නෙ මං ආසම පුසුඹ. ඩිලමයි කොළ, තීන්ත වල සුවඳ. ඒ තමයි අළුත්ම අළුත් පොත්වල සුවඳ.

ඉස්සෙල්ලම මට මුනගැහෙන්නෙ ඇතුල් වෙන තැනම තියෙන “අළුත් පොත්” රාක්කෙ. ඊයෙ පෙරේද ආපු ගොඩක් පොත් එක එක පේන්න තියල. ආසාවට අතගෑවට ගන්න මට හිතක් නෑ. මීට වැඩිය හොඳ පොත් ඇතුලෙ ඇති. මගෙ කිසිම දේකින් සෑහීමකට පත්වෙන්නෙ නැති කෑදර හිත කියනව. ඊට පස්සෙ පළවෙනි තට්‍ටුවෙ ඉංග්‍රීසි පොත් රාක්ක මැදින් ඇවිදන් ගිහිල්ල පිටිපස්සට වෙන්න තියෙන පිඩිපෙලෙන් දෙවෙනි තට්‍ටුවෙ ආපහු තියෙන ඉංග්‍රීසි පොත් පහුකරං තුන්වෙනි තට්‍ටුවටම යනව.

තුන්වෙනි තට්‍ටුවෙ පඩිපෙල ගාවම දකුණු පැත්තෙ මුලින්ම තියෙන පරිවර්තන රාක්කෙ ඉඳං ගාමිණී වියංගොඩ මට “අනුන්ගේ ලේ” දෙන්නද අහනව මං කාගෙන් හරි ඉල්ලං කියවන හැදුවත් පරිවර්තනය කරල තියෙන භාෂා විලාසයෙ වියලි කමටද මන්ද බාගයක් කියවන් යනකොට එපා උන හන්ද, මට ඔයා තේරෙන්නෙ නෑ කියල අඩියක් ඉස්සරහට තිව්ව.

ඊලඟ රාකෙත් පරිවර්තන. මෙන්න අපේ ටී. ආන්ද්‍රාදි මහත්තය ලියොන් ට්‍රොස්කිගෙ ජීවිතේ අතේ තියන් ඉන්නව. මං නොදැක්ක වගේ එතනිනුත් මාරු උනා

මෙන්න අභය හේවාවසම් අහනව “වෘකයාගෙ දවසයි” “තුතුන් කාමන්ගෙ අභිරහසයි” දෙන්නද කියල. එපා කියල බොහොම අමාරුවෙන් ඒ රාක්කෙන් පැනගන්නවත් එක්කම ඇහුන රාක්ක තුනකට විතර පිටිපස්සෙ ඉඳන් ආයෙමත් ගාමිණී අහනව “ඊවා ලූනා” දෙන්නද කියල. හපෝ ඒක කියෙව්වෙ මං ඉස්කෝලෙ යනකාලෙ කියල මං නෝන්ඩියට වගේ කිව්ව. එයා ඊටපස්සෙ තව මොන මොනවද කිව්වත් ඒ වෙනකොට ඊලඟ රාක්කෙට පැනගත්තු හන්ද හරියකට ඇහුනෙ නෑ.

එතන රාක්ක දෙකක් එකට පුරුද්දල එක එක කට්ටියගෙ කතා පුරවල.වැඩිය අහල පුරුදු නම් නොවුනත් එයාලටත් කියන්න මොකවහරි කතාවක් ඇති කියල හිතල පොතක් දෙකක් අරං පෙරළල බැලුව.

අනේ රත්තරං මට බයයි, මං මෙහෙම ගමනක් කවදාවත්ම ඇවිල්ල නැ. මට කරදරයක් කරන්නෙ නෑ නේද? අනේ එහෙම උනොත් අම්මගෙ මූණ බලන්නෙ කොහොමද මං..

චිහ් මේ මොන මළ ජරාවක්ද. මං එහෙම්මම වහල ආපහු තඩි පොත් දෙකක් අස්සට එබුව හිරවෙලා මැරියං කියල. ඒ රාක්කෙම කෙළවරක කරුනාසේන ජයලත් ගෑණුළමයි තියං උන්න. මං ඒ ළමයි ගැන දන්නෙ ඉස්කෝලෙ යනකාලෙ ඉඳල හන්ද ආයෙ එතන නැවතුනේ නෑ

ස්ස්.. මල්ලී අපි මෙහේ… කවුද මන්ද පිටිපස්සෙන් කතාකරනව. ආ.. බැලින්නං මේ අපේ සුජීව ප්‍රසන්නාඅරච්චි අයියනෙ. හො‍ටු ගොඩ…. මං නෑහුනා වහේ යන්න හදද්දි කියාපි,

මොකද මල්ලි අපිව නොදැක්ක වහේ යන්නෙ. මතක නැද්ද ඉස්සර ඔයා අම්මට හොරෙන් ඡායා නංගියි, වර්ශා නංගියි, සංසලායි ඇඳේ මෙට්ටෙ යට තියන් උන්න. දැං මං ගාව ඊට වඩා ආතල් නංගිල සෙට් එකක් ඉන්නව. ඉස්සර වගේ නෙවෙයි මෙවයි හො‍ටු, කබ, සෙම, කඳුළු සේරම අඩුවක් නැතුව තියෙනව. අනික අපි කන්නෙ අඟුන කොලයි, කිරිකොසුයි, කැකුළු හාලෙ බතුයිනෙ. බයිට් එකට වගේ මුකුත් ඕනෙමනං කූණිස්සො සම්බලක් හරි අළු යට දාල පුච්චපු කරෝල කෑල්ලක් හරි තමයි. ඉස්සර ඉඳං අපි දේශීය චින්තනේ.

මං විගහට වටපිට බැළුව කාටවත් ඇහුනද කියල.

මොකෝ වටපිට බලෙන්නෙ. ලැජ්ජ හිතුනයි. එලිපිට කියවන්න ලැජ්ජ උනාට ගොඩක් කට්ටිය මගෙ නංගිල සෙට් එක ගැනම දන්නව. ඔව්ව ඔහොම තමයි මල්ලී. අනික අච්චර සම්භාව්‍ය රූපවාහිණී මහගෙදරත් සංසලා නගාව පෙන්නන්නෙ. ඉතිං මල්ලි ලැජ්ජවෙන්නෙ අහවල් එහෙකටෙයි.කියල කියාපි.

මං විළි ලැජ්ජාවෙ බැරුව එහනිනුත් මාරු උනා.

මෙන්න බොලේ මන්ජුල වෙඩිවර්ධන උන්නැහේ “බත්තල ගුන්ඩුවක” නැගල කැත “කතුන්ගේ පතිවත පිළිබඳ අධීක්ෂන වාර්ථාව” පෙන්නනව.

මල්ලී මොකෝ ඕනද?

මං ඌට කියන්න ගියේ නෑ ඔය දෙවෙනියට තියෙන පොත ඉස්සර ක්ලාස් යන දවස්වල ගෙදර අරං ගිහිල්ල අම්මට මාට්‍ටු වෙලා අම්බානෙක බැනුම් අහපු වග. අපේ අම්ම බය වෙන්න ඇති ඒකෙ ඉස්සරහ කවරෙ තිබුන මැදින් පලල ඇතුලෙ ගෙඩිය පේන්න තීරුවක් අහක් කරපු රඹුටන් ගෙඩිය දැක්කම. ඔය ඉතිං මගෙ හෙනහුරා ඉස්මුදුනටම ගහපු කාලෙ නෙව. අපි හරිම විප්ලව වාදියො ඒකාලෙ. [ආච්චිගෙ රෙද්ද]

ඔන්න ඊලඟ රාක්කෙ ඉන්නව සුනේත්‍රා රාජකරුණානායක එයාගෙ පොත් සෙට් එකත් තියාගෙන.

හා නවම්, කොහොමද ගියපාර අරං ගියපු පොදු පුරුෂයායි, විචිත්‍ර වීර්යයි කියෙව්ව නේද. ඔයා ගාව මගෙ ඔක්කොම වගේ පොත් තියෙන හන්ද අද නං ඉතිං දෙන්න දෙයක් නැ. මං ආපහු හිමාලෙ පැත්තෙ සංචාරයක් යන්නයි හිතං ඉන්නෙ. ගිහින් ඇවිල්ල තමයි අලුතෙන් මුකුත් ලියන්න හිතාගෙන ඉන්නෙ. වෙලාවක් තිබුනොත් අරුනාචල කන්දටත් යනව.

හ්ම්ම්.. එයාගෙනුත් අද වැඩක් නෑ එහෙනං.

අල්ලපු රාක්කෙ පැත්තෙන් ඇහෙනව “මං බාරගන්නෙත් නෑ හැබැයි ප්‍රතික්ෂේප කරන්නෙත් නෑ” කියනව. හ්ම්…… ඒ මොන හතර බීරි කතාවක්ද. මං බැළුව මොකාද ඒ කියල. අඩේ මේ “අපේ හිංගල පන්තියෙ” සන්නස්ගල උත්තමය නෙව. මං ඒත් බැළුව අර වහේ දෙකොන පූට්‍ටුවෙන කතාවක් කියන්න ඉන්නෙ මොන ජගතද කියල මුන්නැහේ ඇරුනම.

ඔන්න එයා රාක්කෙන් පැනල “නේත්‍රයි”, “මහේ කුළුඳුල් පෙම්වතියයි”, “අපේ ආදර කතාවයි” අරං “තුඹසක විලාපෙ” දීගෙන “සරසවි දියණිගෙ” අතිං අල්ලන් “සංගිලි පාලමේ” පැද්දි පැද්දී උගුර එහෙම පාදල මගෙත් එක්ක පශ්චාත් නූතන වාදී නවකතාව සමාජීය ප්‍රගමනයට කොච්චර ඉවහල් වෙනවද කියල වාදෙකට ලෑස්ති උනා.

දවල්ට තම්බන්න දෙල්කඳ පොලෙන් කොස් මදුළු රුපියල් සීයකයි පොල්සම්බලේට ලා පොල්ගෙඩියකුයි ගන්න හමුදා ලොරියෙ පෝලිමට සෙට් වෙන්න තියෙන හන්ද පරකු වෙන්න බෑ කියල ඩිංගක් එහාට පැනගත්ත.

ඔන්න නිකං ඇහැ කොනෙන් පේනව දන්න කියන කෙනෙක් පිටිපස්සෙ ඉන්නව වගේ. ඒත් මට සේරටම වැඩිය ලොකුයිනෙ පොත්. ආයෙම පොත් රක්කයක උඩම තට්‍ටුවට අත ගියා.

මොකද නවම් මල්ලි අඳුරන්න බැරිද ?

කවුද අපෙ අප්පේ මේ…… සුද්දෙකුත් අතිං එල්ලං. හ්ම්….. මට “නවම් මල්ලි” කියල කියන ටික දෙනා අතරෙ සුද්දෙක් එක්ක ඉන්නෙ කවුද……?

මේ අරුණි අක්ක නේද? ඔයා මොනවද මේ සරසවි එකේ කරන්නෙ.

මං ඉන්නෙ මේ අධ්‍යාපන මනෝවිද්‍යා රාක්කෙ. මේ තියෙන්නෙ මගෙ “තරඟ ජය”

කිව්වට මං අතට අරං බැළුව.වැඩි විච්චූරණ නැති සුදුපාට පොතක්. පුරුද්දට පොතේ පිටිපස්ස බැළුව. බුදු අම්මෝ අපි සලකනව මදියිනෙ ඔයාට. මහා පතරංගෙ වගේ විස්තරයක් !

බලං ගියාම ඔයාත් නොදන්න දෙයක්, නොකරපු දෙයක් නෑනෙ.

මුකුත් නොකිය අරුණි අක්ක හිනාවුනා.

පරක්කු වෙනව අක්කෙ මං වෙන වෙලාවක එන්නංකො තව ඩිංගක් විස්තර කතාකරන්න.

මල්ලි ආයෙම එනකොට මං මේ රාක්කෙ ඉඳීද දන්නෙ නෑ.

ඔයා රාක්කෙ නොහිටියට හැමදාම වගේ ජංජාලෙ ඉන්නවනෙ කියල මං තවත් රාක්කෙකට එබුන.

මැද තට්‍ටුවට වෙන්න වැඩිය සද්දයක් බද්දයක් නැතුව අපේ තිස්ස අබේසේකර උන්නැහේ “පිටගම් කාරයෝයි, ගම්පෙරළියෙ තිරපිටපතයි, අයාලේ ගියපු සිතක සටහනුයි තියං ඉන්නව දැක්ක.

මං දැං බොහෝම වෙලා මේ ළමය දිහා මෙතනට වෙලා බලාහෙන. මොකෝ තවම් හරි හමං පොතක් ‍තෝරගන්න බැරි උනැයි?.

ඔය ළමය හැමදාම ඔහොමයි නේද ?. පොතක් රාක්කෙකින් අදිනව. පි‍ටුවක් දෙකක් පෙරළනව. ඊට පස්සෙ පොතේ පිටිපස්ස බලල ඇස් දෙක නළලෙ තියාගන්නව.දබර ඇඟිල්ලෙන් හිස් මුදුන කසනව. ආයෙම ඒ පොත රාක්කෙට දානව. ඊලඟට අත් දෙක පිටිපස්සට කරල බැඳහෙන ඊලඟ රාක්කෙට යනව. ආයෙමත් අර සෙල්ලමම කරනව.මොකෝ මේ..?

හ්ම්… මට තේරෙනව. මෙච්චර පොත් ගොඩකින් අතේ තියෙන සොච්චමට හරියන්න, කියවන්න වටින පොතක් හොයාගන්න එක මාටින් වික්‍රමසිංහ උන්නැහේ කළුනික හෙව්වටත් වැඩිය අමාරුයි. අනිත් ඈයින්ගෙ පොත් ගැන කියන්න මං දන්නෙ නෑ. ඒත් ඔය ළමය කැමතිනං මගෙ “අයාලේ ගිය සිතක සටහන් අරං යනව හොඳයි.

උන්නැහේ එහෙම කිව්වම එපාය කියල ආපහු රාක්කෙම හිරකරන්න හිත් දුන්නෙ නෑ. අනික පොතක්  ‍තෝරගන්න බැරි වෙලා ඉඳපු මට ඒ තල්ලුව ඇති.

ඊලඟ සතියෙ නිවඩුවට කියවන්න ඕන කියල හිතාගෙන ඒකත් අරං දෙල්කඳ පොලේ ආමි ලොරියෙ පෝලිමේ පැය කාලක් විතර ඉඳල බඩුත් අරං පොල්සම්බලේට ආච්චිඅම්ම කෙනෙක්ගෙන් රුපියල් දහයක කොච්චි අහුරකුත් අර මදි පාඩුවට වේලිච්ච උගුර රුපියල් පාලොහේ තැඹිලිගෙඩියකින් තෙමාගෙන ගෙදර ආව !

දොළ දුක් කෑම

ජූල් සම්බෝල.

ඔන්න ඉතිං මගෙ කටට කෙළ උනනව.  මේක ලියල ඉවරවෙනකන් හි‍ටු……

ඕනකරන ජාති:

01. ජූල් ගෙඩියක්:

ජූල් ගෙඩියක් කිව්වට ඔය වැඩේට ඕනම ගෙඩියක් ගන්න බෑ. මෙන්නෙ මේව තමයි ඔය ගෙඩියෙ ස්පෙසි‍ෆිකේෂන්ස්.

ගහෙන් කඩාපු එකක් වෙන්න ඕන, පැහිල වැටෙන ගෙඩි ඔට්‍ටු නෑ. කහට වැඩි හොඳටම අමුවත් ඔට්‍ටු නෑ.

දැං ඉතිං ඔය දකුණු පලාතෙ හරි, උතුරු මැද හරි නොවෙන කට්ටිය මක්කැයි කරන්නෙ. මොකෝ අනික් පලාත්වල ඔය ශුෂ්ක කළාපයෙ හැදෙන ජූල් ගස් අහම්බෙකින් මිසක් හැදෙන එකක්යැ.

කොළඹ ඉන්න කට්ටියට ඔත්තුවක් දෙන්නං.

ඔය වැල්ලවත්ත මාර්කැට්‍ටුවෙ තියනව, තව බො‍රැල්ලෙ එළවලු තට්‍ටු තියන හරියෙ සමහර දවස්වලට ආච්චි කෙනෙක් විකුනනව, අනිත් තැන තමයි නුගේගොඩ ඉස්ටේසම ලඟ. ඔය නුගේගොඩ නං වරදින්නෙ බොහොම කලාතුරකින් තමයි.

කඩෙං ගන්නවහං හොඳට බලල ගන්න ඕන, සමහර හෙඩිවල පොත්ත ඩිංගක් නියපොත්තෙං හීරුවම කොළ පාට මතු උනාට නැට්ට කඩාපු තැන පරන පාටයි, එහෙම වෙන්නෙ පැහෙන්න කලිං කඩාපුවයි තමයි.

හරි ඔය මදෑ. හරි ගෙඩියක් ‍තෝරගත්ත කියමුකො. මෙන්න මෙව තමයි ඕන කරන අනිත් ජාති.

02. ලුණු [සාමාන්‍ය ප්‍රමානයේ ගෙඩියකට ලුනු කැට නං තේ හැන්දක්, කුඩු නං තුං කාලක් විතර]

03. කොච්චි කරල් පහක් විතර [කොච්චිත් ඔය මම කියපු තැං වල තියනව ඕන පදං]

කොච්චි හොයාගන්නම නැත්නං ගම්මිරිස් ගන්න, අමු මිරිස් නං කිට්‍ටුකරන්න එපා. රසය හොඳටම වෙනස් වෙනව. හැබයි කොච්චිම හොයාගන්න බලන්න. කොච්චිවල රසයයි, සුවඳයි හරිම සුවිශේෂයි.

04. හිරමනයක්

05. ඇඹුරුම් ගලක් [ෆුඩ් ප්‍රොසෙසර්ස්, බ්ලෙන්ඩර් එහෙම හරියන එකක් නෑ, නියම රහ ගන්න ඇඹුරුම් ගලක් ඕනෙමයි]

ඕන ජාති හරිනං පටංගම්මු වැඩේ.

ඔය ‍තෝරගත්තු ජූල් ගෙඩිය හෝදල පිහිදාල ගන්න. පිහියක් අරං කට්ට පොඩි නොකර දෙකට පලාගන්න.

පොල් බිඳිනව වගේ මහ පිහියෙ මොට්ට පැත්තෙං එහෙම ගහනව නෙවෙයි. එහෙම උනොත් කට්ට පොඩිවෙයි. කට්ට පරිස්සං කරගන්න. කට්ටෙං පස්සෙ පොඩි වැඩක් තියනව.

දැං පොල් ගානව වගේ හීනියට පලාගත්තු ජූල් බෑ දෙක කට්ටටම ගාගන්න. ඊලඟට අර කොච්චි කරල් පහයි ලුණුයි තෙත නැති ඇඹුරුම් ගලේ දාල හොඳට හීනි වෙන්කං අඹරගන්න. කොච්ච්යි, ලුණුයි ඇඹරෙන කොට බොහොම හොඳ සුවඳක් එන්න ඕන දැං.

ඊලඟට ඔය ගලටම හීනියට ගාගනිපු ජූල් පොඩ්ඩ පොඩ්ඩ දාල හොඳට හීනිවෙනකං අඹරගන්න හරියට පොල් සම්බෝල අඹරනව වගේ. ඔක්කොම ඇඹරුවම ගලේතියෙද්දිම ආපහු හොඳට ඇඟිලි වලින් අනාගන්න. පොල් සම්බෝල වගෙ විසිරිලා නෙමෙයි එකට තලපෙයක් වගේ පොඩ්ඩක් එකට ඇලිල තමයි මේක තියෙන්නෙ.

ඊලඟට ඩිංහක් විතර දබර ඇඟිල්ලට අරගෙන දිවේ තියල ලුණු, මිරිස් බලල අඩුපාඩු හදාගන්න ඕන. සැරනං මදි වෙන්න බෑ. එක ගෙඩියකට ඔය දාපු කොච්චි හොඳටම ඇති. අනික කොච්චි රහ දැනෙන්නෙ කාගෙන යනකොට තමයි.

ඕං හදල අහවරයි !

දැං අර පරිස්සං කරපු ජූල් ක‍ටුදෙක ගන්න, අරං ගලේ තියන ජූල් සම්බෝල පුරවගන්න. ඔක්කොම ඔය ක‍ටු දෙකට දාන්න බැරිනං අතිං තදකරල පුරවගන්න.

දැං ඔය පුරවගත්තු ක‍ටු දෙක පැත්තකිං තියල, ඇඹරුම් ගල හෝදල කුස්සිය එහෙම අස් කරල, තවත් ඔය සම්බෝලෙ කන අය කට්ටිය ඉන්නවනං එක බෑයක් ඒ පැත්තටත් දීල, අනිත් බෑයත් අරං බොහොම නිස්කලංක තැනකට යන්න. වත්තෙ කෙලවරක තියන ගහක්, වතුර පාරක්, වගේ නිදහස් තැනක් නං ඔය සම්බෝලෙ මාරම රහයි. එහෙම නැත්නං සති අන්තයෙ පත්තරේ බලනගමනුත් අගෙයි.

ඕකෙ නම සම්බල් උනාට අනිත් සම්බෝල වගේ වෙන දේවල් එක්ක නෙමෙයි කන්නෙ, නිකංමයි මේක කන්නෙ.

කනව කිව්වට මෙක හපන්න නරකයි, මහපට ඇඟිල්ලටයි, දබර ඇඟිල්ලටයි  පොඩ්ඩ පොඩ්ඩ අරං දිවේ තියල උඩුතල්ලට දිවෙං තද කරල හෙමීට ගිලිල්ල ඕන.

සේරම කාල ඉවර උනාම තවත් වැඩක් තියනව.

මතකද මම ඉස්සෙල්ල කිව්ව ජූල් සම්බෝල කට්ටට පුරවල හොඳට තද කරන්න කියල, ඔහොම තද කරාට පස්සෙ ඔය සම්බෝලෙ තියන ඉස්ම ගතිය හිරමනේට නොගෑවී ඉතුරු උන ජූල් වලට උරාගන්නව.

දැං ඔය හිස් කට්ට අත්දෙකට මැදිකරල අල්ලෙන් පොඩි කෑලි වලට කඩල දත් වලිං ලෑටි ගාල කන්නත් ඕන. ජූල් සම්බල් කතාවෙ ඔතන තමයි මම ආසම තැන.

දිව්‍යලෝක රහයි ඒ ඩිංග.

ප/ලි :
ඕක ඉස්සර හදන්නෙම අපෙ පොලිස් පුංචියි චූටි පුංචියි තමයි, ඕක හදනකොට අපේ ආච්චි කියන්නෙ අදත් පටංගත්තද දොලදුක් කෑම හදන්න කියල.

ඒක හන්ද මමත් ඉතිං බලං උන්න චූට්මැණිකෙටත් හදල දෙන්න, අනේ එයාට  ඕක කන්න ආසාවක් ආවෙ නෑ නෙව. එයා කෑවෙම වෙරළුයි නෙල්ලියි 🙂

එහෙමයි කියල මට නොකා ඉන්න ඇහැක. මම තනියම හදං කෑව. එතකොට අම්ම කිව්වෙ මූටනෙ දොළ හැදිල තියෙන්න කියල.

මම සැලුනෙ නෑ….

%d bloggers like this: