අමතකද මචං උඹට … ? [අමතක වීම වෙලාවකට හරිම කාලකණ්නි දෙයක්]

ඉස්කෝලෙ පොඩි පන්තිවල අපිත් එක්කම ඉඳල ටිකෙන් ටික ලොකු පන්තිවලට යනකොට ඒ කාලෙ හිටපු යාළුවො ඉබේම මඟෑරෙන එක මහ අමුතු දෙයක් නෙවෙයි.

සමහර වෙලාවට එහෙම මඟෑරෙන්නෙ ඒ කාලෙ ඉඳපු බොහොම හොඳ යාළුවො වෙන්න පුළුවන්. අපි කිසිම දවසක දැන ගන්න එකෙක් නෑ ඒ අය කොච්චර දුරකට අනාගතේදි හොඳ යාළුවො වෙන්න පුළුවන් කමක් තිබුන අයද කියල.

ඒ දවස් වල අපේ හිත් ගොඩක් පොඩියි යාළුවො ගොඩක් රඳවාගන්න. ගොඩක් වෙලාවට අපේ යාළුවො පන්තියෙන් පන්තිය වෙනස් වෙනව. ගොඩක් වෙලාවට හොඳම යාළුව වෙන්නෙ අල්ලපු පු‍ටුවෙ වාඩිවෙලා ඉන්න කෙනා. එහමත් නැත්නම් මගේ තරහ කාරයගෙ තරහ කාරයා. සමහර වෙලාවට සුවඳ ගහන මකන කැල්ලක්, එහෙමත් නැත්නම් තුඩවල් මාරුකරන පැන්සලක් තියන කෙනා හොඳම යාළුව වෙනව.

ඒ කාලෙ ජූල්ගස් හන්දියෙ ඉස්කෝලෙදි හතර පහ වසර වලදි හොඳම යාළුව වෙලා හිටිය කියල මතකයේ තියෙන්නෙ මධූක කියල කළු උස පොහොසත් කොල්ලෙක්.

මම යාළු උනේ මිනිහ ගේන හැම් පෙති මැදිකරපු සැන්ඩ්විච් කන්නයි දෙපැත්ත මාරු කරල ලියන්න පුළුවන් කළුපාට හත‍රැස් පෑනයි නිසාද කොහෙද. ආණ්ඩුවෙ මාස් පඩි ගත්ත අපේ අම්මටයි තාත්තටයි මට හැම් ගිල්ලන්න වත්කමක් කොයින්ද ?

තව උන්න බොහොම ප්‍රසිද්ධ ඩොක්ටර් කෙනෙකුගෙ පුතෙකුත් අපිත් එක්ක අසිත් කියල. ඒ නම් පහ වසර වෙනකල් විතරයි. ඊට පස්සෙ මිනිහ කොළඹ ඉස්කෝලෙකටද කොහෙද ගියා. අසිත් එක්ක යාළුවෙලා උන්නෙ උගෙ දනිහ ගාවටම දිග නිල්පාට කොට කලිසමේ තිබිච්ච අමුතු පෙනුමටද කොහද.

මේ මෑතක මධුකගෙන් නොම්මරේ ඉල්ලගෙන කතාකරන ගමන් ඔය කලිසමේ විස්තරේ කිව්වම ඌ කට කනේ තියාගෙන හිනාවුනා උඹ මොකටද මයෙ කලිසම පස්සෙ ආවෙ කියල.තව මොනවද මංද අළුගුත්තේරු කතා තුන හතරකුත් කිව්වට පස්සෙ මට බැක්ග්‍රවුන්ඩ් එකෙන් ඇහෙනව ගෑණු පරාණයක් මහ හයියෙන් හිනාවෙනව. ඒ මොකක්ද කියල ඇහුවම ඌ කියාපි “මචං මම මේ වයිෆ් එක්ක ඩ්‍රයිව් කරනගමන් ස්පීකර් ෆෝන් දාල තියෙන්නෙ” කියල.

උන් දෙන්න වගේම පොඩිකාලෙ එකට ඉඳල අමතක වෙලා ගියපු තවත් අපූරු යාළුවෙක් ආයෙම මූණු පොත නිසා අවුරුදු දහයකට දොලහකට විතර පස්සෙ හොයාගත්ත. අනුෂ්කගෙ [අනුවර්ත නමක්] තිබිච්ච අමුතු වචන නිසා ඒ කාලෙ හරිම ජනප්‍රියයි. මට හොඳට මතකයි මිනිහට “ටොනික් පියන්” කියල කියන්න බෑ. කිව්වෙම “බීම පියන්” කියල.

කතා කරන්නෙත් හරිම අමුතු එකෝ එකෙකුත් එක්ක. මගෙ මතකෙ හැටියට මිනිහ උන්නෙ හොස්ටල් එකේ. හරිම හිත හොඳ, බොරු සෝබන නැති කොල්ලෙක් වෙච්ච ඌ එක්ක යාළුකමක් ගොඩ නැඟුනෙ උගෙ හොඳ හිත නිසා වෙන්න ඕනෙ [මට හරියට මතක නෑ]

ඉස්සර කොච්චර හොඳ යාළුවෙක් උනත් දැං කොහොමද දන්නෙ නැති නිසා මූණු පොතේ මුලින්ම චැට් කරන්න පටන්ගත්තෙ වැඩිය විශ්වාසයක් නැතිව. මොකද ඉස්සර වගේම තාමත් හිත හොඳ ඇති කියල කතාබහ කරපු තුන් හතර දෙනෙක්ම ඒ වෙනකොට බොහොම වෙනස් වෙලා උන්න නිසා මට මේක ගැනත් වැඩිය ෂුවර් එකක් තිබුනෙ නෑ. ඒත් වචනයක් දෙකක් චැට් කරනකොට තමයි තේරුනේ තවමත් ඉන්නෙ ඉස්සර එකාම තමයි කියල.

මූණු පොතේ චැට් එකෙන් පරණ විස්තර, අළුත් විස්තර එහෙම කතා කරල ආයෙම සෙට් වෙමු කියල ටෙලිෆෝන් නොම්මරත් මාරු කරගත්ත. ඊට දෙදොහකට පස්සෙ මට අනුෂ්කට කෝල් එකක් ගන්න හිතිල රිංග් කරල බැලුව. ම්හ්.. නෑ සද්දයක්. ආයෙම ට්‍රයි කලා, ඒත් නෑ රිංග්ස් යනව…… ආන්සර් කරන්නෙ නෑ. මොනවහරි හදිස්සි වැඩක් වෙන්න ඇති කියල පස්සෙ කෝල් කරනව කියල හිතාගෙන නිකා උන්න. ඊලඟ දවසෙත් මිනිහගෙන් නෑ උත්තරයක්.

මොන මඟුලක්ද, දැන් මට යකා නැඟල. මූ මූණු පොතේ චැට් එකෙන් නම් පන දෙන්න වගේ කතාව. ඒත් කෝල් කලාම ආන්සර් කරන්නෙ නෑ. බැරිම තැන මම දැම්ම ටෙක්ස්ට් මැසේජ් එකක් ඌට හොඳටම බැනල, “බීරි වෙලාද යකෝ කෝල් කලාම ආන්සර් කරන්න බැරි” කියල.

මෙන්න ඒ සැනින්ම රිප්ලයි එකෙක් උගෙන්.

“ඇයි මචං උඹට අමතක උනාද මගෙ කන් හරියට ඇහෙන්නෙ නෑනෙ” කියල.

මට මිනිහගෙ ටොනික් පියන් / බීම පියන් කතාව මතකයේ තිබුනට ඉස්සර ඉඳන්ම පාවිච්චි කරන්න අකමැති නිසා බෑග් එකටම වෙලා හිටපු හියරින්-ඒඩ් එක අමතක වෙලා.

අමතක වීම් මිනිස්සුන්ගෙ හිත් කොච්චර රිදවනවද………………… මහ කාලකණ්ණි හැඟීමක් කාලයක් යනකන් මගෙ හිතේ තිබුන ඒ සිදුවීම නිසා.

ප.ලි : අද වෙනකොට අනුෂ්කත් මේ නවම් මාවතට එනව. පූර්ණ අනුමැතිය ඇතුව තමයි සටහන පල කලේ.

Advertisements

එක්ස්ක්‍යුස් මී හෙවත් ඇණ මුරිච්චි සමඟ ලොප් වූ විළිලැජ්ජාසහගත ප්‍රේම ප්‍රකාශය

එක්ස්ක්‍යුස් මී …

මට ඉස්සරහින් ග්‍රීන් ඇපල් ජූස් කඩේ පෝලිමේ ඉඳපු වියත් දෙකේ සාය කොටයක් ඇඳල ඉඳික‍ටු දෙකක් වගේ හීනි අඩි තියස සපත්තු දෙකක් දාපු එක්සෙකටිව් ලූක් එකක් තිබුන ගෑණු ළමයගෙ කනට කිට්‍ටු කරල කඩුවෙන්ම කෙ‍ටුවෙ මේ නවම් මාවතේ ඉන්න ගෑණුන්ගෙ හැටි දන්න නිසා.

ඔව් ඔව්.. මුන් මහ අමුතුම එව්වො ජාතියක්. ඕං නිකමට හිතමුකො මං ඔය වෙලාවෙ සිංහලෙන් කතා කලා කියල. [ඔය එක්ස්ක්‍යුස් මී කියන එකට සිංහලෙන් කියන්නෙ “මේ.. නංගී කියල නේද ?] එහෙමනං ඉතිං තත්වය ශෝචනීයයි ! නිකං ඔළුව ගස්සල හැරිල බලන්නෙ හිඟන්නෙක් මේ ජූස් බාර් එකක අහවල් දෙයක් කරනවද කියල වගේ. තව යාළුවොත් එක්ක හෙම උන්නොත් කට කපාපු නෝන්ඩි හිනාවක් ලැබෙන්නත්, වැරදිලාවත් කොල්ල ඒ අහල පහලක හිටියොත් දවා අළුවෙලා යන බැල්මක් වැටෙන්නත් බැරි නෑ.

ටිකක් විතර බර කරල කනටම කිට්‍ටුකරල කොටාපු කඩු පාරෙන් ඔලුව හරවල බලාපි පෝනිටේල් එකත් ලතාවකට ගස්සලම.

හරියට හරි.. මේ දුල්මිණී තමා.. ඔය තියෙන්නෙ දකුණු ඇහිබැමට උඩින් තියන පුංචි උපන්ලපෙත්.

යර්ස් … ?

මොකක්ද මංදා මහ අමුතු විදියට ඇස් දෙකත් පුංචි කරල ඒ මදිවට නළලත් ‍රැලි කරල මගෙන් අහපි.

ඔයාට මාව අඳුරන්න පුළුවන්ද ?  [හරි හරි.. කඩුවෙන් කොටල පොටක් පාදගත්තම හෙළුවෙන් වනාගෙන වනාගෙන යන්න ඇහැකි, අනික මේ මම දන්න කියන ළමයෙක්]

හ්ම්…. අමාරුයි !!!

හුටා ! දැං ඉතිං මොන දෙයියන්ට කියන්නද ?

ඔයා ගාල්ලෙ නේද ?

ඔව්…. ?

ඔයා ලියනගේ මිස් ගෙ ක්ලාස් ආව නේද ?

ඔව් ඔව්.. ඔයත් ආවද ?

මේකි කොටියම කාපිය….. ඇයි හත් ඉලව්වෙ මං මේකි හන්ද හොම්බ කට කඩා ගත්ත. වස විළිලැජ්ජා වින්ද.. ඒ සේරම අමතකයි එහෙනං ඈ…..

ම්ම් …….. ආනේ මේ නවම් නේද ?

අප්පා ඇති යාන්තං මතක් උනා…..

පොඩි මතකයක් තිබුන. හරියටම මතක් උනේ ලියනගේ මිස්ගෙ ක්ලාස් ආව කිව්වමනෙ. කොහොම අමතක වෙන්නද අප්පා ඔයා එදා බෙල්ල කඩාගන්න හදාපු හැටියට !!

ෂ්…… කෑගහන්න එපා මනුස්සයො !!! වටේ පිටේ මිනිස්සු ඉන්නව.

හි හී හී….

——————————————————————————————–

හරි හරි.. කෙළ හලාගෙන හිටියට එතනින් එහාට අපි දෙන්න අතරෙ වෙච්ච කතාවෙන් තමුන්ලට වැඩක් නෑ…. 😉 ඒක නිසා දැනගන්න ඕනෙම නම් අර බෙල්ල කඩාගත්ත සිද්ධිය කියන්නම්. අහගන්නවලා…

——————————————————————————————–

මේ කියන්නෙ ඉස්කෝලෙ එකොලහ වසරෙ තුන්වෙනි වාරෙ විතර.

ඔය කාලෙ කියන්නෙ මහ අමුතු ආසාවන් එන කාලයක්නෙ. මට තිබුනෙ බයිසිකල් උණක්. එහෙමයි කිව්වට සන්තකේටම තිබුනෙ ඊට අවුරුදු පහකට විතර ඉස්සෙල්ල අරගෙන දීපු ඊස්ටන් ස්පෝට් බයිසිකලේ විතරයි. ඕකට තමයි මම දාපු සෙල්ලං ඔක්කොම කලේ.

මාසෙකට සැරයක් විතර ඕක මස් කරල ග්‍රීස් තෙල් එහෙම ගාල බෝල මාරුකරන ඒව එහම කරල බ්‍රේක් කේබල් ඔයිල් කරල ෆුල් සර්විස් එකක් දීල ගන්නව. සමහර දවස් වලට ඇණ මුරිච්චි දෙක තුනක් වැඩිපුරත් ඉතිරුවෙනව. ඒව ඉතිං ඊලඟ සැරේ ගලවල හයි කරද්දි සමහර විට හයි කරගන්න තැන් අහුවෙනව. එහෙම නැත්නං මගෙ අඬු බඬු දාපු පෙට්ටියෙ මුල්ලකට වෙලා ඔහේ තියෙනව.

මේ ගලවල හයිකිරිල්ලට හරියටම ගැලපෙන ආයුධ නැති නිසා ගොඩක් වෙලවට ලොකු යතුරු අස්සට පැතලි ඉස්කුරුප්පු නියනෙ තලේ එහෙම ඔබල හරියන සයිස් එකට පොඩි පොඩි එහෙමෙහෙ කිරීම් කරල තමයි සමහර ඇණ ගලවන්නෙ. පැඩ්ල් එක බයිසිකලේට හයිවෙන තැන තියන ලොකු කප් එක ගලවන්න නං ඒකෙ තියන කට්ට වලට ඉස්කුරුප්පු නියනක් තියල මිට්යෙන් ගහන්නම ඕනෙ. නැත්නං ඒක ගලවන්න බෑ. ඒ දවස් වල හන්දියෙ බයිසිකල් සාප්පුවෙ පැටි අයිය වැඩ කරන දිහා බලාගෙන ඉඳල තමයි ඒක අල්ල අගත්තෙ.

කොහොම හරි මේ නියමිත ආයුධ නැතුව කරන බාස් වැඩෙන් සමහර ඇණ වල ඔළුව ගෙවිල ගිහිල්ල ගලව ගන්නත් කොහොමහරි කරල ගලවපුව ආයෙම හයි කරගන්නත් බැරිවෙන වෙලාවල් අනන්තයි. එහෙම උනාම අන්තිමට සරණෙට එන්නෙ මහ විසාල කටර් අඬුවක්. ඒකෙ මැද තියන කට්ට රවුමට දාල දෑත බදල කැරකෙව්වම හරි. ඒකත් මහ කාලයක් කරන්න බෑ. අටපට්ටං ඇණ ඔළුව රවුං වෙනවනෙ. වැරදිලාවත් පිට පොට ගියොත් එහෙම ඇනේ පොට කැපෙනවනෙ. ඊට පස්සෙ ඉතිං අම්මට නාහෙන් අඬල කීයක් හරි ඉල්ලගෙන අලුත් ඇණයක් මුරිච්චියක් දාගෙන තමයි වැඩේ අහවර වෙන්නෙ.

මෙච්චර විස්තරයක් කියාගෙන ආවෙ මට ඒ සංගෙදිය උනේ කොහොමද කියන්න.

ඔන්න ඒ සෝචනීය දවසට එළි උනා. අතුරු ආන්තරාවක් නැතුව ඉස්කෝලෙ ගිහිල්ල ගෙදර එහෙම ආව සනීපෙට. තුන හමාරට යන්න ඕනෙ කිතුලම්පිටියෙ ලියනගේ මිස්ලයි ගෙදරට, එහෙ තමයි අපෙ ඉංගිරිස් පන්තිය. ස්කූල් බස් එකේ ඉස්කෝලෙ ගියාට අපි කොල්ලො ඔක්කොමල වගේ පන්ති යන්නෙ බයිසිකලෙන්. ඒක හරි ජොලි ගනමන, අතර මඟදි බීම පැකට් බොන එක තමයි ජොලිම වැඩේ, ඩොංග වාරෙට ඉතිං ඒව. ඉඳල හිටල පන්ති ඇරිල එන ගමන් ගලගෙඩිය පැත්තෙන් ඇවිල්ල තම්බි කඩෙන් ආප්ප කන්නත් අමතක කරන්නෙ නෑ. ඒකට ඉතිං සතියක දෙකක පොකට් මනී ඉතුරු කරගන්න ඕන නිසා ඒ ගනම නම් ඉතිං මාසෙකට දෙපාරක් නැත්නං තුන් පාරක් තමයි.

මේ පන්ති යන ගමනට හිරිඹුර හන්දියෙන් මට එකතුවෙනව කරාපිටියෙ ඉඳල එන විරාජ්, ඊට පස්සෙ කහදූවවත්තෙ බ‍ටුවන්තුඩාව පාරෙන් ලසන්ත, රිචර්ඩ් පතිරණ මහත්තයෙගෙ ගෙවල් ලඟින් එනව පුබුදු, කිතුලම්පිටියෙ ඉස්කොලෙ ගාවින් අපේ කාණ්ඩෙට එකතුවෙනව පැතුම්.

ඔන්න අපි සැට් එකම දැන් පන්තිය බලා පාගනව.

මේ මචං, උඹ මොකෝ කියන්නෙ මං දුල්මිණීගෙන් අහන්නද නැත්නං උඹ අහනවද ?

අඩේ උඹ අහන්න එපා බං. මං අහන්නංකො

හරියෙන්නෙ නෑ නෙ බං. උඹ දැං කී දවසක ඉඳලද ඕකිගෙන් අහනව කියල කියන්නෙ. කෝ ඇහුවද ?

ඔව් බං.. මූ අහන්නෙ නෑ උඹට අහන්නත් නෑ.. අන්තිමට අර මහින්දෙ කළුව ඕකි දාගනියි.

පිස්සුද බං, මම අද අහනව ෂුවර්.

හරි.. උඹට අද විතරයි චාන්ස් එක දෙන්නෙ. අද ඇහුවෙ නැත්නං උඹට ආයෙ චාන්ස් නෑ හරි .. ?

ඒයි නවමා, ඔන්න ඒකි හැරෙන පාර ගාව ඉන්නව, අහනවනං දැං අහපං.

කිව්වත් වගේ මේ ඉන්නෙ දුල්මිණී ක්ලාස් එකට හැරෙන පාර ලඟ. මෙච්චර වෙලා නවං ආව කොන්දත් කෙලින් කරල හැන්ඩ්ල් එකට අත් දෙකේම බර දීල ගත්ත පුරුස ධෛර්යය. අද නම් අහන එක අහනවමයි !!!

ක්‍රාස්….ක්‍රාස්..

දහ්.. ක්ර්ර්ස්…

ජබුං.. ග්ල්බ් ග්ල්බ් ග්ල්බ්…

අඩෝ.. නවම්.. නැගිටහං මචං මඩ වලෙන්.

හ්ම්ම්ම් හ්.. ආහ්……

මචං මුගෙ මූනෙන් ලේ එනව නේද ?

අප්පට සිරි. නහයත් කැඩිලද කොහෙද.. ඒ මදිවට නිකටත් පැලිල නේද … ?

නිලංකාර වෙලා තිබ්බට වටේ පිටේ උන් කතා කරනව් ඇහෙනව…

මං ඇස් ඇරල බැළුව.

ඔළු ගොඩක් මාව වටකරගෙන. ඒ අස්සෙන් යාන්තමය අහස පේනව.

මචං මචං.. උඹට මොකෝ බං උනේ….

ඒයි බං මුගෙ බයිසිකලේ හැන්ඩ්ල් එකත් ගැලවිලා බං මේ බලහංකො.. මාර වැටිල්ලක් නෙ මූ වැ‍ටුනෙ..

හ්මෙ.. ම්ම්…..

මං පිටිපස්සට අත ගහල නැගිට්ට. ඈතින් තවමත් අර පන්තියට හැරෙන පාර ලඟ දුල්මිණී අනිත් ගෑණු ළමයි ගොඩත් එක්ක මං දිහා බලාගෙන ඉන්නව.

එච්චරයි මට මතක !!!

ආයෙම ඇස් ඇරෙනකොට මං හිටියෙ කලේගාන හන්දියෙ ඩිස්පැන්සරියෙ රෙක්සින් ඇඳ උඩ !!!!

එක බඩවැල කඩං නාවට උඹ මගෙ සහෝදරය බං

එක බඩවැල කඩං නො ආවට උඹ මගෙ සහෝදරය බං.

කී දෙනක්ට ඔහොම කියන්න වරම් තියනවද මංද, ඒත් මුළු හිතිංම මට එහෙම කියන්න පුළුවං. ඒ වෙන කවුරුවත් හන්ද මෙමෙයි. උඹ හින්ද මචං.

මට මතක නෑ මට මුලින්ම මුනගැහෙන්නෙ කවදද කියල, ඒත් ඒ උඹ ශිෂත්වෙ පාස් වෙලා මම උන්නු ඉස්කෝලෙට ආපු අලුත කියල මතකයි. ඒ වෙනකොටත් උඹට අලුත් ඉස්කෝලෙ යාලුවො මහ ගොඩයි. ඉස්කෝලෙ එක වසරෙ ඉඳල උන්නු මටත් වඩා. ඒත් මට උඹ ගැන ඉරිසියා නොහිතුනේ එහෙම හිතන්න තරං මට තේරුමක් නොතිබුන හන්ද ද, එහෙම නැත්නං උඹත් මට දිරවපු නැති අනිත් උන්ගෙ ගොඩටම දාන්න හිතං උන්නු හින්ද ද එහෙමත් නැත්නං උඹෙ හොඳ වැඩි හිත හන්ද කියල මං දන්නෙ නැ.

ඩිංගක් ඉහල පන්තිවලට යනකොට උඹල අපිට ඔය ඉලෙක්ට්‍රොනික් උණක් හැදුන. මට බෝඋනෙත් උඹෙන්ද මන්ද. සෙනිත් පොත් ඉස්සර අපිට දෙයියො වගේ. ඕවයෙ තිබුනෙ පුංචි පුංචි ඉලෙක්ට්‍රොනික් සර්කිට් හදන විදිය. ඕවයැං වැඩිය ජනප්‍රිය ඔය ට්‍රාන්ස්මීටර්, එක එක සෙන්සර් වර්ග, L.E.D වලින් වැඩ දාන හැටි නෙ. ඉස්සර මගෙ කාමරේ ඇඳයට කාඩ්බෝඩ් පෙට්ටියක P.C.B බෝර්ඩ්, ලෙඩ් කම්බි, සර්කිට් වයර් කෑලි පිරිල, අම්ම කාමරේ අතුගාන හැම පාරකම ඔය පෙට්ටියට කොස්සෙන් ඇනල මට බණිනව. ඉඳල හිටල ඔය අනින පාර සැර උනොත් එහෙමෙ කෑලි කාමරේ පුරාම. එතකොට බැණුනුත් වැඩිවෙනව.

උඹට මතකද මම උඹෙන් ඔය ට්‍රාන්ස්මීටර් සර්කිට් එකක ඩයග්‍රම් එකක් ඉල්ලං ගෙහිල්ල හදල වැරදිලා, ඒක ස්විච් ඕන් කලාම අහල පහල ටී.වී නොපෙනී ගියා.  ඔය කතාව අහපු ඉස්කෝලෙ උං දෙනෙක්  ඕක මගෙං ඉල්ලං ගෙහිල්ල අහල පහල උන්ට වද දුන්නද..

මම හදපු හැම සර්කිට් එකක්ම ඔහොම විනාසයක් අරං ආපු හන්ද මතකද මම උඹට කියල UM66 ක් දාල මියුසික් සර්කිට් එකක් හදවගත්ත. උඹ මට ඕක හදල දුන්නෙ P.C.B එකක නෙමයි, ෆෝමිකා කෑල්ලක. එහව් ලෝ බජට් විදියට හදලත් මගෙන් රුපියල් 60.00 ම ගත්තෙනෙ උඹ ලැජ්ජා නැතුව. ඔය කාලෙ වෙනකොට මම වැඩිය ගනං හිලව් නොදැනෙ උන්න හන්ද ගානක් උනේ නෑ. හැබයි පස්සෙ මට තේරුනා උඹ මාව ඇන්දුව කියල. මට වෙන එකෙක් එහෙම ඔහොම බලු වැඩක් කලානං ඌ මගෙ ආශ්‍රයෙන් අයින් කරන්නෙ එදා. මොන හේතුවකටද මංද මට උඹ කරපු වැඩේට හිනා ගියා, තවමත් ඉඳල හිටල මම උඹට ඔය ඔය UM66 කියන්නෙ මම ඒකෙ හිනාවක් දකින හන්ද.

තව පොඩ්ඩෙං අමතක වෙනව, උඹට මතකද අර උඹලගෙ ගෙදර තිබිච්ච දානෙට එන්න පාර ඈඳල දුන්න කොලේක.  [ඔය පහල තියෙන්නෙ මගෙ මතකයෙන් ආපහු ඇඳපු එක. උඹ ඇඳපු එක ඔයිට අප්සට්]

ඕක බලං ඇවිල්ල මමයි අම්මයි වැටිච්ච අමාරුව. උඹට අමතක වෙලා තිබුන ඔය එන පාරෙ තියනෙ තව අතුරු පාරවල්, හන්දි, වංගු මහ ගොඩක්. අන්තිමට ත්‍රීවීල් එකක ආපහු එන්න තරං පයිං ගියා. ඒත් බං අම්මටයි මටයි හිනා ආව මිසක් කේන්ති ආවෙ නෑ. දානෙ කොච්චර වැදුනද කියනවනං අම්ම යවල මම උඹලයි ගෙදර දවසක්ම හිටිය.

ඔය කාලෙ උඹ අපේ ගෙදර පදිංචියට ආව පාඩං කරන්නෙ. [අනේ උඹයි මමයි කරපු පාඩං] උඹනං අපේ අම්මගෙන් එක දමාගෙන පාඩං කලා. මං මළ කම්මැලිකමට නිදාගෙන ඉඳල විභාගෙට කෙළවගත්ත. මට එතකොටත් කේන්තියක්, ඉරිසියාවක් ආවෙ නෑ, උඹ පාස් උනාට සං‍තෝසයක් මිසක්

එතන ඉඳල උඹ අපේ ගෙදර එකෙක් වගේ උනා, මරණයක් උනත්, මගුලක් උනත් උඹ අපේ ගෙදර, උඹ අපේ නෑදෑයො අතරෙ හරිම ජනප්‍රියයි. ඇහුවොත් ඇත්නං උඹෙ හොඳක් මයි. මගෙ හොඳක් නොකියෙන නෑදෑ කටකිං උඹෙ හොඳක් කියවෙනකොට මට උඹ වගේ යාළුවෙක් ඉන්න එක ගැන ආඩම්බරයක් මිසක් මට උඹ ගැන තරහක් ඉරිසියාවක් නෙමයි ඇතිවුනේ.

මතකද විභාගෙ ඉවරවෙලා උඹ ෆ්ලෝර් පොලිෂර් එකක් හදනව කියල දහ අතේ දිවුරල උඹෙ කැමරාව ඔට්‍ටුවට අල්ල ගිවිසුමකුත් ගහල මෙට්ටෙ කවරෙ අස්සෙ දැම්ම. උඹ හදපු මගුලකුත් නෑ, පැරදුනාට ඔට්‍ටුව දුන්නෙත් නෑ. මං ඒකට තරහත් නෑ.

මෙට්ටෙ කිව්මයි මතක් උනේ, මතකද උඹ නිදාගනිපු ආර්පිකෝ ස්පොන්ච් මෙට්ටෙට උඹ කොච්චර ආසකලාද කියල, කොච්චරද කියනවනං උඹෙ නමේ මුල අකුරු කාබන් පෑනෙන් මෙට්ට කවරෙ ලියලත් තිබුන, මගෙන් ඉල්ලුවත් එක්ක. මම එතකොට කිව්ව උඹට “උඹ බඳින දවසට මම ඔතාගෙන එනව” කියල. දැං ඒ මෙට්ටෙ නිදාගෙනමද කොහෙද ස්පොන්ච් ගතිය අඩුවෙලා තුනී වෙලා. දැං ඒක දාල තියෙන්න චූටිමැණිහෙගෙයි මගෙයි පුතු පැටියගෙ ඇඳට හින්ද තැන තැන වේලිච්ච චූ පැල්ලං තියනව. ඒත් මචන් මම කොහොමද උඹෙ ආසාවට පයිං ගහන්නෙ. උඹ මොන ලෝකෙ උඹෙ වෙඩිම ගත්තත් ඔතං එනව මචං. මං තනි වචනෙ එකා කියල උඹ දන්නවනෙ. [ඕකමනෙ මට යාලුවො නැත්තෙ බං]

ගම රට අතෑරල ඇවිල්ල මෙහේ මුල් ඇද්දට පස්සෙ උඹත් රස්සවකට මෙහේ ආව. සතියකට සැරයක් අපේ ගෙදර එන උඹ පිලි ගන්න අපි සං‍තෝසෙන් බලං ඉන්නව. අම්ම, නංගි, මම, උඩිං නොපෙන්නුවට තාත්තත්. [ඒ අපේ තාත්තගෙ හැටි කියල උඹ දන්නව]

මං උඹේ ගෙදර ආවමත් ඔය ආදරණීය පිළිගැනීම එහෙමමයි, සමහර විට ඊටත් වඩා. උඹේ අම්ම, ලොකු අක්ක, චූටි අක්ක, සුදු අක්ක, නංගි මාව බාරගන්නෙ හරිය පවුලෙ එකෙක් වගේ. මගෙ පොඩි එකා බලන්න හැම එකෙක්ටම කලින්, උඹටත් කලිං උඹෙ ලොකු අක්කයි නංගියි බං ආවෙ. ඉතිං මං තව වෙන මොනව වත් කියන්න ඕනද මචං ?.

‍රැට කාල කාමරේට වදින අපි නිදිමත එනකං පරන දේවල් කිව කියව ඉන්නනෙ කොච්චර සං‍තෝසෙන්ද. මතකද චූ බට්ටයි උඹයි අර ස්පීකර් එකේ ඇදේ කෙලින් කරපු ටූල් එක [මෙතන ලියන්න බැනෙ බං] ලලලංකයි, බටෙයි, දුමිඳුවයි එක්ක කරපු විකාර, ත්‍රී කොයින් බියර් කෑන් අරං ‍රැන්පාට් එකේ සන්සෙට් එකට වෙලා බිව්ව හැටි.  ඊටපස්සෙ උඹ හිස් කෑන් දෙක අරන් ගෙදර යනව. මතකද දවසක් ගැට්ටට ඔය හිස් කෑන් වැඩේ මාට්‍ටුවෙලා කාලයක් යනකං නෝන්ඩි කලා. ඕක අපි දෙන්නගෙ නං දෙක එකතුකරල කුපාඩි කතාවක් හැදුව. උඹ හරි මම හරි තනියම ඉන්නකොට “කෝ බං අනිත් බාගෙ” කියල අහන තරමටම අපේ යාලුකම වටෙටම දැනිල තිබුනෙ. දැං උනත් පරන එකෙක් මුනගැහුනම විස්තර කතා කරල උඹ ගැනත් අහන්න අමතක කරන්නෙ නෑ බං.

මගෙ වෙඩිමට උඹ මහන්සි වෙච්ච තරං, පැණි හඳ බලන්න නවතින තැන් හොයන්න උඹෙ පරන මෝටර්සයිකල් ක‍ටුවෙ නැහල උඹත් එක්ක රවුං ගහපු හැටි… කාර් හොයන්න මහන්සි වෙච්ච හැටි අමතක නෑ බං. අන්තිමට මගුල් කාර් එකත් උඹෙ ගානෙ.  ඒ මදිවට හෝම් කමින් එකෙං පස්සෙ මගෙ නෑදෑයොත් එක්ක වැටිල ගෙදරත් ඇවිල්ල කාමර වල ඉඩ නැතුව මෙට්ටයක් බිම දාගෙනෙ නිදාගෙන තමයි උඹ පස්ස බැලුවෙ.

මතකයි නෙ මායි චූටි මැණිකෙයි පැණි හඳ බලන්න යන්න ඔන්න මෙන්න කියල අර රෙද්ද මට දෙන්නෙයි කියල උඹෙ අතට දීල, “ඕක අපේ එකාට දෙන්න, මිනිහ ඕක මොකකටද කියල දන්නවද දන්නෙ නෑ” කියල අපේ තාත්ත කිව්ව හැටි. උඹ එච්චරට අපිට සමීපයි බං, සමහර වෙලාවට නෑදෑයෙකුටත් වැඩිය. රෙද්දට වෙච්ච් දේ උඹ දන්නව නෙව, හිකිස්…..

මම උඹෙ ජීවිතේ සෑහෙන්න පෞද්ගලික දේවල් දන්නව වගේම මගෙ අම්ම තාත්ත නොදන්න දේවල් උඹ දන්නව. කවදාවත් උඹ ඒව දැනගෙන හිටිය කියල මට බයක් හරි ලැජ්ජාවක් හිතිල නෑ මචං. අදත් චූටිමැණික ඇරුනාම දෙපාරක් නොහිතා ඕනම දෙයක් කියන්න ඉන්න උඹ විතරයි කියල උඹ දන්නවද මංද. ඒත් ඇත්ත ඒකයි මචං.

මගෙ අවුරුදු විසිඅටක ජීවිත කාලෙට මම හම්බකරගනිපු වටිනාම දේ චූටිමැණිකෙයි, අපි දෙන්නගෙ පුතු පැටියයි, උඹයි. ඉතිං මං කොහොමයි කියන්නෙ උඹ මගේ සහෝදරය නෙවෙයි කියල !

%d bloggers like this: