ආදරණීය රිදුම – 04


තිළිණි හමු උනාට පස්සෙ ගෙවුන බොහෝමයක් දවස්වල වගේ එදා හැන්දෑවෙත් මම ඈගෙන් සමු අරන් ක්වාටස් එකට ආවෙ බොහෝම සැහැල්ලුවකින්. හරියට අවුරුදු දහ අටේ විස්සෙ කොල්ලෙක් වගේ ප්‍රීතියෙන් පිම්බිච්ච හදවතකුත් එක්ක.

එකමත් එක කාලෙකට කලින් මගේ හිතෙන් ගිලිහිලා ගියපු සැහැල්ලුව නැවත ගෙන එන්න, දුක්ඛ දෝමනස්සයන් බොහෝමයක් දුරු කරල ප්‍රීතියෙන් පුරවල දාන්න ඈ එක්ක ගතකරන එක මොහොතකට පුළුවන්. මම ඒ සුවයට ඇබ්බැහිවෙලා කිව්වොත් හරි.

සමහර සවස් වලට ඇයට මාව මුනගැහෙන්න එන්න වෙන්නෙ නෑ. ඈට මට වගේ නෙමෙයි මිතුරු මිතුරියන් බොහොමයි. ඇගේ සේවා ආයතනයේ විතරක් නෙමෙයි ඉන් පිටත උනත් ඈට බොහෝමයක් මිතුරන් හිටිය.

එක අතකට ඒ වගේ ප්‍රීතිය ඉහවහා ගියපු ක්‍රියාශීලී පුංචි ජීවියෙකුට මිතුරන් ගොඩක් ඉඳීම කොහෙත්තම පුදුමයට කාරණාවක් නෙවෙයි.

තිළිණි නොදැක ගතවෙන සතියක් හිතට ගේන්නෙ ලොකු බරක්, ඒ වගේ දවස් වලටනම් ඇය මෙච්චර ප්‍රීතිමත් නොවුනා නම් හොඳයි කියලත් හිතුන.

එහෙම උනා නම් ඈට මාත් එක්ක ගතකරන්න වැඩිපුර කාලයක් ඉතුරුකර ගන්න තිබුන. ප්‍රීතිමත් සැන්දෑවන් ගොඩක් ඇයත් එක්ක ගතකරන්න තිබුන.

 ඒත් එදා ඈගෙන් සමු අරන් එනකොට තිබිච්ච ප්‍රීතිය ඒ සුවදායිබව තිබුනෙ මගෙ ජංගමයට ඇමතුමක් එන කල් විතරයි.

දුරකතනය අතට අරගෙන මොහොතක් ඒ දැල්වෙන තිරය දිහා බලාගෙන ඉඳල ආන්සර් කලා අන්තිමට.

ආදිත්‍ය…..

අනුරාධාගෙ චෝදනාත්මක හැඬුම්බර කටහඬ මාව නොසන්සුන් කලා. ඈට උත්තර දෙන්න කලින් මම තවත් මොහොතක් කල්පනා කලා, ඒ ඈ කතා නොකලයුතුම මොහොතක්. ඒත් එදත් අනිත් හැමදාකම වගේ කතා නොකලයුතුම මොහොතක ඈ කතා කරනව.

ඇයි ඔයා කතා කරන්නෙ නැත්තෙ… ?

මගේ නිහඬතාවට ටික මොහොතක් ඉවසාගෙන හිටපු ඈ ඇහුව.

ඇත්තටම මට ඒ වෙලාවෙ දෙන්න සාධාරණ උත්තරයක් තිබුනෙ නෑ අනුරාධා ගෙ හිත නොරිද්දා. මට ඕනෙ වුනේ මුකුත් නොකියා නිහඬව ඉන්න.

මට ඕනෙ උනේ නෑ ඒ හිත රිද්දන්න කොහෙත්තම. ඒත් ප්‍රශ්ණයකට පස්සෙ උත්තරයක් නැතිකම ඇතිකරන නිහඬබව  අනුරාධා නොසන්සුන් කරන දෙයක් කියල මම හොඳාකාරවම දන්නව.

නෑ අනුරාධා.. මම මේ ඩිනර් එක ගන්න හැදුවෙ…

මම ඔහේ කටට ආවක් කිව්ව.

හානේ.. එහෙම නම් මම ආයෙ පස්සෙ කතාකරන්නම්.

ඈ එහෙම කිව්වත් ස්වරයේ තිබුනෙ හරියට “හා ඒකත් එහෙමද” කියන්න වගේ දෙයක්. ඒක නිසා අවිනිශ්චිත සංවදයක් කල් දාල හිතෙන් පිච්චි පිච්චී ඉන්න අකමැතිහන්දම මම,

නෑ අනුරාධා.. මම තව පොඩ්ඩකින් කන්නම්, ඔයාගෙ දවසෙ වැඩ ටික ඉවරයිද ?

කියල අහල සංවාදය පටන්ගත්ත..

ඔව්.. මගේ වැඩ නම් ඉවරයි, ඔයාගෙ වැඩනම් තවම ඉවර නෑනෙ ?

ඈගෙ ඒ ප්‍රශ්ණය ආයෙ මගේ පපුව ඇවිළුවා. ඉස්සර ඉඳලම අනුරාධා වහෙන් ඔරෝ කතාවලට හරිම දක්ෂයි, ඒ කරල පැත්තකට වෙලා මම දතකට පූට්ටුකරන් ඉන්න දිහා උපහාසයෙන් බලාගෙන ඉන්නෙ නපුරැ රැජිනක් වගේ. ඒ හොඳටම ඇති මාව පුච්චන්න.

හෙහ් හෙහ් හෙහ්.. ඔව් මම තවම ඩිනර් එකවත් ගත්තෙ නෑනෙ. ඊට පස්සෙ ඔෆිස් එකේ පොඩි වැඩක් කරන්නත් තියනව.

මම මගේ කිසිම තේරුමක් නැති කෘතීම හිනාව ඉස්සරහට දාල කිව්වෙ ඒ අවස්ථාවෙ ඇතිවෙච්ච අපහසුතාවයෙන් මිදෙන්න.

අනේ ඉතිං අපිට බෑනෙ ඔහොම ලස්සනට හිනාවෙන්න.

ඈ තවත් හීයක් හදවතේ ගැඹුරුම තැනකට ඉලක්ක අල්ලලා විද්ද.

ගෑණුන්ට මොකද මංද කියන්න කියන දෙයක් එක සැරේටම කියල දාන්න බැරි ඩිංග ඩිංග කොනිත්තන්නෙ නැතුව. කොහොම උනත් අනුරාධාට මොනව නැතත් ඒ හැකියාව නම් උපරිමේටම පිහිටල තියන වග කලින් වතාවල් වගේම දැනුත් ඔප්පුකරනව.

මොකක්ද අනුරාධා ඔයා ඔය නොකියා කියන්නෙ…. බැරිම තැන මම කෝච්චියට බෙල්ල තිව්වෙ එක පාරටම අහවර වෙනවනම් ඒකත් එකක් කියල හිතල.

මොනව නොකියා කියන්නද ආදිත්‍ය. හිතේ හොර තියං ඉන්නකොට හොඳකට අහන දෙයක් උනත් දැනෙන්නෙ රුයිතෙට තමා.

ඈ  මගෙ හුස්ම හිරකරනව.

විකාර කියවන්නෙ නැතුව කියන්න දෙයක් තියනවනම් එක පාරකට කියන්න.

කවුද තිළිණි කියන්නෙ ?

ආදරණීය රිදුම – 02


තිළිණි ඇයි මට සමීප උනේ කියල මට තවම පැහැදිළි නෑ.

මෙන්න මේ හේතුවය කියල එකක් පෙන්නන්න හැදුවම තව වෙන හේතුවක් මතුවෙනව, ඒ වෙලාවට කලින් එක නෙමේය පස්සෙ මතුවෙච්ච එකය කියල පිළිගන්න හැදුවම මෙච්චර වෙලා නොතිබිච්ච තවත් හේතුවක් තුන්වෙනි එක විදියට මතුවෙනව, ඒකට පස්සෙන් හතර, පහ, හය විදියට එකක් පස්සෙ එකක් විදියට හේතු පෝලිමක්ම ඇවිල්ල මාව එහෙම්පිටින්ම අවුල් කරල දානව.

ඒවෙලාවට ආයෙම අර කලින් ආව වේදනාව මහා බරකුත් එක්ක ඇවිල්ල හිතේ වාඩිවෙනව. ඊට පස්සෙ ඒක පපුවෙ ඉඳල පටන් අරගෙන ටික ටික බෙල්ල පහුකරන් නිකට, කම්මුල්, කන් පහුකරන් ඔළුව ඇතුලට වැදිල තෙරපිලා තෙරපිලා සිතුවිළි ඔක්කොම හිස්කබලෙන් එලියට තල්ලුකරනව කෙස් ගහේ ඉඳල කකියන ඔලුවෙ කැක්කුමකුත් එක්ක.

කොච්චර වේදනාවක් දැනුනත් කිසිම විදියකින් ඒ සිතුවිළි මතුවෙන එක නවත්තන්න ක්‍රමයක් තිබුනෙ නෑ.

නවත්තන්න උවමනාවකුත් එන්නෙ නෑ. ඒක තමයි මම ජීවත්වෙනවා කියල දැනෙන එකම මොහොත. ඒක නිසා කොච්චර පීඩාවක් උනත් මමත් ආසයි ජීවත්වෙනවා කියල දැනෙනවට.

තිළිණි එහෙමටම හැඩ රුවක් තියන කෙල්ලෙක් නෙමෙයි හිත ඇදිල ගියාට, මගෙ ජීවිතේ ඊට වඩා හැඩ නැවතුම් පොළවල් කීයක් නම් පහුකරන් ආවද. අන්තිමට නැවතිච්ච අනුරාධා ඒ අතරෙන් කෙනෙක්.

තිළිණි අනුරාධා එක්ක හැරෙන්නවත් පුළුවන් කෙනෙක් නෙමෙයි, කොටින්ම අනුරාධා මහා කන්දක් නම් තිළිණි පොඩි තෙත පස් කැටියක්. ඒත් අනුරාධා රිදුමක් වෙලා හිටපු මට තිළිණිගෙ ඒ
පුංචිකම කොහොමත් ගැටළුවක් උනේ නෑ.

අල් ෆරිස් එකේ දොලොස්වෙනි තට්ටුවෙ අවුරුද්දක් තිස්සෙ හිරවෙලා හිටපු මට තිළිණි හම්බුවෙන්නෙ හරිම අහම්බයකින්.

වෙනදා වගේම ඩියුටි ඕෆ් වෙලා ටැක්සියක් එනකල් ලොබි එකේ ඉඳපු මම කනට හුරුපුරුදු වචන ඇහෙන දිහාව බැලුවෙ ඉබේටම වගේ. මට පිටුපාල තියන ෆෝන් බූත් එකේ ඇතුලෙන් ඒ හඬ ඇහෙන්නෙ. උවමනාවටත් වැඩියෙන් හයියෙන් කරන කතාව අහන් ඉන්න මම ඉඳපු තැනින් තවත් අඩි කීපයක් පස්සට උනා.

එතනටත් ටැක්සි නවත්තන තැන හොඳට පේනව. ඒක නිසා කමක් නෑ, ටක්සියක් ආවොත් ඉක්මනට යන්න පුළුවන්, අනික මම මේ අහන් ඉන්නෙ අපේ කෙනෙක්ගෙ කතාවක්නෙ, විදේශිකයො ගොඩක් මැද මගේ ඒ කැත කෑදර සන්වන්දීම එහෙම සාධාරණීයකරනය කරගත්ත.

විනාඩි පහකට විතර පස්සෙ බූත් එකේ දොර ඇරගෙන බොහොම සාමාන්‍ය පෙනුමක් තියන ගෑණු ළමයෙක් එළියට ආව.

ඈ ඇඳල හිටියෙ වැළි පාටට ලඟින් යන දුඹුරු පාට ලිනන් කලිසමක්, ඒකටම ගැලපෙන පර්ල් පාට දිග ටොප් එක දනිස්සට පොඩ්ඩක් විතර උඩට වෙනකල් වහගෙන. වම් උරේ එල්ලිලා ඉන්න අහිකුණ්ඨික මල්ලෙ බරට ඇඳුමෙ කර වැඩිපුරත් එක්ක පහලට ඇදිල.

මම විගහට ඇස් අහකට ගත්ත. නැත්නම් ඈ මම නරක මිනිහෙක් විදියට තීරණය කරන්න හොඳටෝම ඉඩ තිබුන

ඔයා ලංකාවෙද ?

කිසිසේත්ම නොහිතපු විදියට මගේ කට ඉස්සර උනා. එයා පුදුම වෙන්න කලින් මම ම මගේ වචන ගැන පුදුම උනා. තත්පර කීපයක් ගියා උනේ මොකක්ද කියල තේරුම් ගන්න.

ඔව් නෙ.. ඔයත් ලංකාවෙද ?

යාත්‍රිකව වගේ කියවිච්ච ඒ දෙබස්වලින් පස්සෙ තවත් පොඩ්ඩක් වෙලා එකිනෙකා දිහා බලාගෙන හිටපු අපි දෙන්නගෙ හිනාව එක සැරේම පුපුරල ගියේ ඒක කොච්චර මෝඩ සංවාදයක්ද කියල කියන්න වගේ.

ඊට විනාඩි පහලොවකට විතර පස්සෙ අපි දෙන්න හිටියෙ කොෆී බීන් එකේ රෙඩ් වෙල්වට් දෙකක් කකා.

මේට්ලන්ඩ් ක්‍රෙසන්ට් එකේ නැති ගොඩක් කේක් වර්ග වලින් පිරිච්ච කැබින් එකෙන් රෙඩ් වෙල්වට් තෝර ගන්න අපි දෙන්න ඔට්ටු ඇල්ලුවෙ හරියට අවුරුදු ගානක් දැන අඳුරගෙන හිටිය දෙන්නෙක් වගේ.

එදායින් පස්සෙ හැම සති අන්තයකම අපි දෙන්නගෙ සුපුරුදු මීටින් පොයින්ට් එක උනේ කොෆී බීන් එක. සමහර දවස් වල පැයක් හමාරකට පස්සෙ පරිසරය ඒකාකාරී උනාම අපි දෙන්න යනව කොෆී ෂොප් එකේ එලියෙ ස්මාරකයක් වගේ තියල තියන වොක්ස් වැගන් එකට එහා පැත්තෙ තියන සන් ෂේඩ් එක යටට.

එක දෙයක් කියල නෑ, අපිව පහුකරන් යන ගැහැණියකගෙ පර්ෆියුම් සුවඳෙ ඉඳල හඳ, තරු වෙනකල් කතා කරනව.

තිළිණි කියන්නෙ පුදුමයන් ගොඩකගෙන් පිරිච්ච කෙල්ලෙක්, නිතරම ප්‍රීතියෙන් උතුරන, කුතුහලය ඉහවහා ගියපු අපූරු ජීවිතයක්. ඈ ගේ ඒ ප්‍රීතිමත් කම නොනවතින උනන්දුව, නිතරම අවධානයෙන්, කුතුහලයෙන් ඉන්න ගතිය මම මීට කලින් දැකල තියෙන්නෙ ජර්මන් ශෙපර්ඩ්ස්ලගෙන් විතරයි කියල කිව්වොත් ඒක ඈට කරන අපහාසයක් වෙන එකක් නෑ කොහෙත්තම.

ගෙදර ඉන්න වෙලාවටත් මගේ ප්‍රියතම මොහොතවල් ගතවෙන්නෙ නිතරම කන් උස්සගෙන ප්‍රීතියෙන් ඉන්න ටෙඩී ලඟ. ඌට තියෙන්නෙ බොහොම තියුණු අවධානයක්, මං ඩිංගක් හයියෙන් හුස්මක් හෙලුවත් බිම තියාගෙන ඉන්න නිකට විගහට උස්සල තෙත ඇස්වලින් මගේ දිහා බලාගෙන ඉන්නෙ හරියට ඇයි කියල අහන්න වගේ.

සමහර වෙලාවට මම ඌත් එක්ක ඔහේ කතා කරනව.. එකම දේ කී සැරයක් කිව්වත් නොනැසෙන උනන්දුවකින් අහන් ඉන්න ඌට පුලුවන්. ලංකාව දාල එන්න කිට්ටුව කැටයම් කපාපු හීතල වීදුරුවට අමතරව මට ඇහුම්කන් දුන්න එකම ජීවියා ඌ.

තිළිණිත් ඒ වගේමයි ඈට ඕනෑම කම්මැලි මාතෘකාවක් හරි අපූරු උනන්දුවකින් හූ මිටි තිය තියා අහන් ඉන්න පුලුවන්.  ඒ හැකියාව හරිම සුන්දරයි. සමහර විටක ඒක මවාගත්තු උනන්දුවක්ද කියලත් නොහිතුනා නෙවෙයි, ඒත් ඒක ගැන අහල ඈට අපහාසයක් කරන්න මට කිසිම වෙලාවක හිතුනෙ නෑ.

මම ඒ මොහොත ආස්වදනය කලා ……….

අමතකද මචං උඹට … ? [අමතක වීම වෙලාවකට හරිම කාලකණ්නි දෙයක්]

ඉස්කෝලෙ පොඩි පන්තිවල අපිත් එක්කම ඉඳල ටිකෙන් ටික ලොකු පන්තිවලට යනකොට ඒ කාලෙ හිටපු යාළුවො ඉබේම මඟෑරෙන එක මහ අමුතු දෙයක් නෙවෙයි.

සමහර වෙලාවට එහෙම මඟෑරෙන්නෙ ඒ කාලෙ ඉඳපු බොහොම හොඳ යාළුවො වෙන්න පුළුවන්. අපි කිසිම දවසක දැන ගන්න එකෙක් නෑ ඒ අය කොච්චර දුරකට අනාගතේදි හොඳ යාළුවො වෙන්න පුළුවන් කමක් තිබුන අයද කියල.

ඒ දවස් වල අපේ හිත් ගොඩක් පොඩියි යාළුවො ගොඩක් රඳවාගන්න. ගොඩක් වෙලාවට අපේ යාළුවො පන්තියෙන් පන්තිය වෙනස් වෙනව. ගොඩක් වෙලාවට හොඳම යාළුව වෙන්නෙ අල්ලපු පු‍ටුවෙ වාඩිවෙලා ඉන්න කෙනා. එහමත් නැත්නම් මගේ තරහ කාරයගෙ තරහ කාරයා. සමහර වෙලාවට සුවඳ ගහන මකන කැල්ලක්, එහෙමත් නැත්නම් තුඩවල් මාරුකරන පැන්සලක් තියන කෙනා හොඳම යාළුව වෙනව.

ඒ කාලෙ ජූල්ගස් හන්දියෙ ඉස්කෝලෙදි හතර පහ වසර වලදි හොඳම යාළුව වෙලා හිටිය කියල මතකයේ තියෙන්නෙ මධූක කියල කළු උස පොහොසත් කොල්ලෙක්.

මම යාළු උනේ මිනිහ ගේන හැම් පෙති මැදිකරපු සැන්ඩ්විච් කන්නයි දෙපැත්ත මාරු කරල ලියන්න පුළුවන් කළුපාට හත‍රැස් පෑනයි නිසාද කොහෙද. ආණ්ඩුවෙ මාස් පඩි ගත්ත අපේ අම්මටයි තාත්තටයි මට හැම් ගිල්ලන්න වත්කමක් කොයින්ද ?

තව උන්න බොහොම ප්‍රසිද්ධ ඩොක්ටර් කෙනෙකුගෙ පුතෙකුත් අපිත් එක්ක අසිත් කියල. ඒ නම් පහ වසර වෙනකල් විතරයි. ඊට පස්සෙ මිනිහ කොළඹ ඉස්කෝලෙකටද කොහෙද ගියා. අසිත් එක්ක යාළුවෙලා උන්නෙ උගෙ දනිහ ගාවටම දිග නිල්පාට කොට කලිසමේ තිබිච්ච අමුතු පෙනුමටද කොහද.

මේ මෑතක මධුකගෙන් නොම්මරේ ඉල්ලගෙන කතාකරන ගමන් ඔය කලිසමේ විස්තරේ කිව්වම ඌ කට කනේ තියාගෙන හිනාවුනා උඹ මොකටද මයෙ කලිසම පස්සෙ ආවෙ කියල.තව මොනවද මංද අළුගුත්තේරු කතා තුන හතරකුත් කිව්වට පස්සෙ මට බැක්ග්‍රවුන්ඩ් එකෙන් ඇහෙනව ගෑණු පරාණයක් මහ හයියෙන් හිනාවෙනව. ඒ මොකක්ද කියල ඇහුවම ඌ කියාපි “මචං මම මේ වයිෆ් එක්ක ඩ්‍රයිව් කරනගමන් ස්පීකර් ෆෝන් දාල තියෙන්නෙ” කියල.

උන් දෙන්න වගේම පොඩිකාලෙ එකට ඉඳල අමතක වෙලා ගියපු තවත් අපූරු යාළුවෙක් ආයෙම මූණු පොත නිසා අවුරුදු දහයකට දොලහකට විතර පස්සෙ හොයාගත්ත. අනුෂ්කගෙ [අනුවර්ත නමක්] තිබිච්ච අමුතු වචන නිසා ඒ කාලෙ හරිම ජනප්‍රියයි. මට හොඳට මතකයි මිනිහට “ටොනික් පියන්” කියල කියන්න බෑ. කිව්වෙම “බීම පියන්” කියල.

කතා කරන්නෙත් හරිම අමුතු එකෝ එකෙකුත් එක්ක. මගෙ මතකෙ හැටියට මිනිහ උන්නෙ හොස්ටල් එකේ. හරිම හිත හොඳ, බොරු සෝබන නැති කොල්ලෙක් වෙච්ච ඌ එක්ක යාළුකමක් ගොඩ නැඟුනෙ උගෙ හොඳ හිත නිසා වෙන්න ඕනෙ [මට හරියට මතක නෑ]

ඉස්සර කොච්චර හොඳ යාළුවෙක් උනත් දැං කොහොමද දන්නෙ නැති නිසා මූණු පොතේ මුලින්ම චැට් කරන්න පටන්ගත්තෙ වැඩිය විශ්වාසයක් නැතිව. මොකද ඉස්සර වගේම තාමත් හිත හොඳ ඇති කියල කතාබහ කරපු තුන් හතර දෙනෙක්ම ඒ වෙනකොට බොහොම වෙනස් වෙලා උන්න නිසා මට මේක ගැනත් වැඩිය ෂුවර් එකක් තිබුනෙ නෑ. ඒත් වචනයක් දෙකක් චැට් කරනකොට තමයි තේරුනේ තවමත් ඉන්නෙ ඉස්සර එකාම තමයි කියල.

මූණු පොතේ චැට් එකෙන් පරණ විස්තර, අළුත් විස්තර එහෙම කතා කරල ආයෙම සෙට් වෙමු කියල ටෙලිෆෝන් නොම්මරත් මාරු කරගත්ත. ඊට දෙදොහකට පස්සෙ මට අනුෂ්කට කෝල් එකක් ගන්න හිතිල රිංග් කරල බැලුව. ම්හ්.. නෑ සද්දයක්. ආයෙම ට්‍රයි කලා, ඒත් නෑ රිංග්ස් යනව…… ආන්සර් කරන්නෙ නෑ. මොනවහරි හදිස්සි වැඩක් වෙන්න ඇති කියල පස්සෙ කෝල් කරනව කියල හිතාගෙන නිකා උන්න. ඊලඟ දවසෙත් මිනිහගෙන් නෑ උත්තරයක්.

මොන මඟුලක්ද, දැන් මට යකා නැඟල. මූ මූණු පොතේ චැට් එකෙන් නම් පන දෙන්න වගේ කතාව. ඒත් කෝල් කලාම ආන්සර් කරන්නෙ නෑ. බැරිම තැන මම දැම්ම ටෙක්ස්ට් මැසේජ් එකක් ඌට හොඳටම බැනල, “බීරි වෙලාද යකෝ කෝල් කලාම ආන්සර් කරන්න බැරි” කියල.

මෙන්න ඒ සැනින්ම රිප්ලයි එකෙක් උගෙන්.

“ඇයි මචං උඹට අමතක උනාද මගෙ කන් හරියට ඇහෙන්නෙ නෑනෙ” කියල.

මට මිනිහගෙ ටොනික් පියන් / බීම පියන් කතාව මතකයේ තිබුනට ඉස්සර ඉඳන්ම පාවිච්චි කරන්න අකමැති නිසා බෑග් එකටම වෙලා හිටපු හියරින්-ඒඩ් එක අමතක වෙලා.

අමතක වීම් මිනිස්සුන්ගෙ හිත් කොච්චර රිදවනවද………………… මහ කාලකණ්ණි හැඟීමක් කාලයක් යනකන් මගෙ හිතේ තිබුන ඒ සිදුවීම නිසා.

ප.ලි : අද වෙනකොට අනුෂ්කත් මේ නවම් මාවතට එනව. පූර්ණ අනුමැතිය ඇතුව තමයි සටහන පල කලේ.

ප්‍රේමණීය හිඩැස

මොහොතකට පෙර ඔවුන් හුන් තැන මෙය යැයි කියන්නට මෙන් සීරුවට ඇතිරූ ඇඳ ඇතිරිල්ලේ පොඩි වී හැකිළුණු තැනට ඔබ්බෙන් ගලවා දැමූ මුතු ඇට පොටකි. ඇඳ රෙද්දෙහි වර්ණයටම සමාන යැයි කිවහැකි එය බැලූ බැල්මට නොපෙනුනත් කණ්නාඩිමේසයට මඳක් ඉහලින් ඇති සෑන්ඩ් ස්ටෝන් බිත්තියේ සවි කර ඇති බිත්ති ලාම්පුවෙන් නික්මුන මන්දාලෝකය ඇති කල සෙවනැල්ල එය උළුප්පා පෙන්නීය. කාමරයේ අනෙක්පස ඇති පු‍ටුවක ඇන්දක් මත දැමූ ස්ටෝන්ස් සාරිය මත වැ‍ටුණු විදුලි එළිය පංකාවේ සුළඟ විසින් වරින් වර කාමරය පුරා විසුරවා දැමුයේ මොහොතකට පෙර රාගී සුසුමින් කැළඹීගිය වා තලයේ දරාගැනීමට නොහැකි වත්මන් නිශ්චලභාවය බිඳින්නට මෙනි.

කවීෂ හිඳගෙන හුන් තැනින් නොනැඟිටම අත මානයේ තිබූ ජංගම දුරකථනය ගෙන වෙලාව බැලීය. රාත්‍රී අටටත් කිට්‍ටුය. ඈ නානකාමරයට ගොස් පැයකට ආසන්නය. ඔහු සෝෆාවෙන් නැඟිට බැල්කනියේ විසල් ජනේල විවෘත කර දැමුයේ පරිසරයේ අඳුරට කාමරයට එන්න ඉඩ හරිමිනි. නමුත් ජනේලයෙන් එලියට ආ කාමරයේ වූ ආලෝකය අඳුර හා සටන් වැද මඳ දුරක් ඈතට පලවා හැරියේ ඔහු බලාපොරොත්තු නොවූ පරිදිය.

ජනෙල් පළු දෙක මැදින් පැමිණ අඳුර මරා දැමූ ආලෝක ඉර දිගේ සීරුවට ඉදිරියට ගොස් බැල්කනියේ සීතල යකඩ වැට අල්ලාගත් ඔහු ජනේලයෙන් එපිට ඇති ඉමක් නොපෙනෙන මහ සයුරේ ඇතින් පාවෙන ආලෝක ගුලි දිහා බලා සිටියේ මින් පෙර නොදැකි දසුනක් මෙන් ය. අඳුරු මුහුදේ ඈත ක්ෂිතිජයේ ඇති කුඩා එළි පේලි ඉඳහිට නොපෙනී යන්නේද අහසේ තරු මෙන්ය. මඳ වෙලාවක් ඒ දෙස බලා සිටි ඔහුට අහස හා මුහුද තනි යායක්ව පෙනුනේ බොඳ වී ගිය දෙනෙතට හසුවීමට තරම් ක්ෂිතිජ මායිමේ දැල්වෙනා එළි දීප්තිමත් නොවූ නිසාවෙනි.

කවීෂ…

එක්වරම පි‍ටුපසින් නැඟි හඬින් ගැස්සී කල්පනා දැහැනින් මිදුනු ඔහු සීතල යකඩ වැට අත්නොහැරම උරහිසට උඩින් හිස හරවා පි‍ටුපස බැලීය.

වර්ෂා….

මොහොතකට පෙර නොදු‍ටු සුන්දරත්වයක් තෙත් හිසකෙසින් යුතු ඈගෙන් නික්මේ. පපු මත්තට හැඳ උන් ලා ක්‍රීම් පැහැති නානකාමර තුවායෙන් නිරාවරණය වූ ඈගේ දඟයුග මෙතෙක් සීතලේ බැල්කනියට වී හුන් ඔහුගේ ගත සිත යලි උණුසුම් කරන්නට විය.

ඔයා ඉස්සර හිටියට වඩා හැඩවෙලා……

කෝමල බැල්මක් හෙලා රතුවූ මුහුණින් ඈ බිම බලා සිනාසුනාය.

පුදුම හමුවීමක් නේද ? ….. මෝටර් රියෙන් බසිනාවිට නැවතූ තැනින් ඔහු නැවතත් කථාව පටන්ගත්තේය.

හ්ම්….

මම දැනගන හිටියෙ නෑනෙ දේවින්ද ඔයාගෙත් යාළුවෙක් කියල….. එක අතකට නොදැන හිටිය එකත් හොඳයි, ඔයා එනව කියල මම දැනගෙන හිටියනම් සමහර විට මං නොඑන්නත් ඉඩ තිබුන.

ඇයි ඒ… ඔයා මාව දකින්න ඒ තරම්ම අකමැත්තකින්ද හිටියෙ ?

නෑ… මං කැමැත්තෙන් හිටියෙ. ඒත් ඔයා අකමැතිවෙයි කියල මම හිතුවෙ.

ඔයාටනම් ඉස්සර වගේම පිස්සු… හී හී….

ඇගෙ සිනහව තවමත් පෙර මෙන්ම චමත්කාරය. හිනැහෙන විට පුංචි වෙන ඇස්වලටත් වලගැහෙනා වම් කම්මුලටත් පෙම් බැඳි අතීතය ඔහුට සිහි විය.

වර්ෂා….

ම්..

ඇයි අපිට අපේම වෙලා ඉන්න බැරි උනේ…..

එන්න. අපි මෙතනින් වාඩිවෙලා කතාකරමු..

ඈ ඔහුගේ අතින් ඇද බැල්කනියේ පසෙක තිබූ කාමරයෙන් පෙරී එන ලා එළියට මඳක් නිරාවරණය වී ඇති දිගු සීතල යකඩ බංකුව මත වාඩි වූවාය.

ඔයා ඇඳුමක් දාගන්නෙ නැද්ද?

කමක් නෑ මෙහෙම හොඳයි.

නෑ ඉන්න.. මම ඕවර්කෝට් එක ගෙනැත් දෙන්නම්. නැත්නම් මේ සීතල මුහුදු සුළඟට ඔයා ලෙඩවෙයි. එහම උනොත් ආයෙ අනිද්දට ආපහු ෆ්ලයි කරන්න අමාරුවෙයි.

කාමරයට ගිය ඔහු ඇඳවිට්ටමේ දමා තිබූ ඕවර් කෝට් එක ‍රැගෙන විත් බැල්කනිය අසල හිටගෙන කාමරයට පි‍ටුපා මුහුද වෙත නෙත් යොමා සිටි ඈගේ උර මතින් දමා ඉන වටා දෑත් යවමින් තම තුරුළට ගෙන ඇගේ දකුණු උරහිස මත තම නිකට රඳවාගත්තේ අපමණ සෙහෙනෙහසිනි. ක්ෂණයකින් සිදුවූ දෙයින් ඈ නොසන්සුන් වුවද ඒ මින් තුන්වසරකට පමණ අපමණ ලොබ බැඳි සුපුරුදු උණුසුම ඔහු හා ඈ අතර තිබූ ඇඳුම විණිවිදින තුරු පමණි.

වර්ෂා… ඔහු ඇසෙන නෑසෙන ස්වරයෙන් ඇගේ සවනට මිමිණුවේය.

ම්ම්.. … ඔහුගේ ගැඹුරු, හැඟුම් බර හඬ ඈ සවනත වැටෙත්ම මැකී ගිය හිරිගඬු වැටිය නැවතත් ගෙල පුරා පැතිර ගියේය.

ඔයා ඇයි මාව දාල ගියේ …. ?

කවීෂ…

ම්..

ඒ ප්‍රශ්ණය එච්චරටම සාධාරණ නෑ කියල ඔයාට හිතෙන්නෙ නැද්ද?

මංද.

කවීෂ… අපි අපිට නැති උනේ ඇයි කියන එකට උත්තර හොයන්නෙ නැතුව ඉඳිමුද ?

ඇයි ඒ…. ?

එන්නකො.. අපි වාඩිවෙමු අතනින්, දැන් නම් මගෙ කකුල් දෙකත් රිදෙනව.

යමු…

ඇයි ඔයා ඔතන වාඩි උනේ.. වෙනද වගේ මගෙ උකුලෙ ඔළුව තියාගෙන ඉන්න අකමැතියිද ?

අකමැත්තකට නෙමෙයි වර්ෂා… අවුරුදු තුනක් තිස්සෙ පිච්චිලා යාන්තම් නිවීගෙන ආපු මගෙ හිත ආයෙම අවුලවාගන්න මට බෑ.

ඔයා හරිම අසාධාරණයි කවීෂ. ඇයි ඔයා අමතක කරන්නෙ ඒ වගේම කාලයක් මමත් ගතකලා කියන එක?

වර්ෂා.. අපි ආයෙම මේ රණ්ඩුවෙනවද ?

හි හී…. ඔව් නේද…?

ඉස්සර වගේමයි අපි තාමත්.

නෑ කවීෂ.. ඉස්සර අපි රණ්ඩුවෙනකොට තේරෙන්නෙ නෑ රණ්ඩුවෙනව කියල.

හ්ම්.. ඒකත් ඇත්ත තමා.

මට ආරංචි උණා ඔයාගෙ අම්ම නැතිවුණා කියල. ඒත් මම ගියපු අලුතම නිසා නිවාඩු ගන්න බැරි උනා හොස්පිට්ල් එකෙන්, අනික කන්ට්‍රැක්ට් එකේ විදියට වැකේෂන් යන්න පුළුවන් අවුරුද්දෙ අන්තිමට විතරයිනෙ.

ඒකට කමක් නෑ වර්ෂා. අම්මා ඔයාට සලකපු විදියට මම කොහෙත්ම බලාපොරොත්තු උනේ නෑ ඔයා ඒවි කියල. අනික ඔයා ආවානම් නෑදෑයොන්ගෙන් ඔයාට ප්‍රශ්ණයක් වෙන්නත් තුබුන. හැමෝම ඔයා එක්ක තරහෙන් හිටියෙ ඒ කාලෙ.

ඔයත් ?

කොච්චර රණ්ඩු උනත් එදා ඔයා සේරම දාල යයි කියල මමවත් හිතුවෙ නෑනෙ.

ඒත් මම ඇහුව එකට ඔයා උත්තරයක් දුන්නෙ නෑ නෙ

මොකක්ද?

ඔයත් මාත් එක්ක තරහෙන්ද කවීෂ හිටියෙ ?

ඒක තරහක්ම කියල කියන්න බෑ වර්ෂා. ඒක මහා සංකීර්ණ හැඟීමක්. මහප්‍රාණ ඔළුවෙ තියාගෙන හිටපු නැදෑසනුහරයක් මැද මහේ හිතට එන ඕනම විකාරයක් කියන්න පුළුවන් ආදරණීය හිතත් අරගන ඔයා ගියාම මාව හිස් වෙලාම ගියා. ඒ හිස්කම පිරවුනේ නෑදෑයො ටික වටවෙලා ඔයාගැන කියාපු වැරදිවලින්. අන්න ඒ පීඩනය හිතින් පිට වුනේ ඔයා ගැන ඇතිවෙච්ච වෛරයක් විදියට. ඒකම තමයි ඔයා කැනඩා යනව කියල දැනගත්තත් වචනයක්වත් කතාකරන්න නොහිතුනේ. ඒත් මමත් ලංකාවෙන් ඇවිල්ල තනියම කාමරේකට කො‍ටුවෙලා ඉන්නකොට තමයි කල්පනා උනේ ඔයාට මාවදාල යන්න පරිසරය හැදුවෙත් මම නේද කියල. මට තිබුන ඔයාවත් අරන් ගමෙන් යන්න ඒ දවස් වලම.

නෑ කවීෂ, එහෙම නොවුන එක හොඳයි

ඒ කියන්නෙ ඔයා කැමතියි මාව දාල යන්න වෙච්ච එක ගැන ?

කැමැත්තටත් වඩා මට උවමනාවක් තිබුන කිව්වොත් හරි ඒ පරිසරයෙන් ඈත්වෙන්න. මම බය උනා හතරවටෙන්ම මට ආපු පීඩනය මාව පොඩි කරල දායි කියල. මම ජීවත්වෙන්න ආස ගෑණියෙක් කවීෂ.

ඇයි ඔයා මට කිව්වෙ නැත්තෙ අපි මෙහෙන් යමු කියල, එහෙම කිව්වනම් මම ඔයත් එක්ක එනවනෙ.

මම බලාපොරොත්තු වුනා ඔයා මාව තේරුම් ගනී කියල. අනික මම ඒ දවස් වල මට උන කෙණෙහිළිකම් ඔයාට කියල සාධාරණයක් බලාපොරොත්තු උනා නම් එතන ලොකු විනාසයක් වෙන්න තිබුන. ඊටත් මම එහම කිව්වනම් මායි නෑදැයොනුයි අතරෙ හිරවෙලා ඔයා ප්‍රශ්ණ ගොඩක පැටලෙන්න ඉඩ තිබුන. සමහර වෙලාවට ඒකෙ බරත් මගෙ කරට එන්න තිබුන. ඉතින් එවෙල මට කරන්න තිබුන හොඳම දේ තමයි ප්‍රශ්ණවලින් ඈත්වෙලා යන එක. මට දැන් තේරෙනව මම ඒ ගත්තෙ හොඳ තීරණයක් කියල

ඇයි ඔයා එහෙම හිතන්නෙ ?

මම හැම ප්‍රශ්ණයක්ම දරාගෙන සාම්ප්‍රදායික ගෑණියෙක් වගේ ඔයාත් එක්ක හිටියනම් ඔයාටයි මටයි කිසිම දවසක අපි දෙන්නට උනේ මොකක්ද කියල තේරුම් ගන්න බැරිවෙන්න ඉඩ තිබුන. එහම උනානම් අද වගේ අහම්බෙන් දැක්කත් හිනාවක්වත් නැතුව වෙන් වෙලා යන්න හොඳටෝම ඉඩ තිබුන. ඒත් අද …….. අවුරුදු තුනකට පස්සෙ නිවිහැනහිල්ලෙ කල්පනා කරල නිවිච්ච හිත්වලින් එක කාමරේක බොහෝම සන්තෝසෙන්. ඉතින් ඔයාට හිතෙන්නෙ නැද්ද මම ගනිපු තීරණය හරි කියල.

ඒත් ඔයාට අපරාදෙ කියල හිතෙන්නෙ නැද්ද නිස්කාරනේ දෙතැනක ගෙවිල ගියපු අපි දෙන්නගෙ ජීවිතේ ?

නෑ කවීෂ, අපි දෙන්නගෙ ජීවිතේ නිස්කාරනේ ගෙවිල ගියේ නෑ…. ඒ අවුරුදු තුනේ ඔයයි මමයි තනියම ජීවිතේට මුණදීල යම්තාක් දුරකට හරි යථාර්තය තේරුම් ගත්ත. ඒ වගේම ඔයා මාස්ටර් ඩිග්‍රී එකක් කලා, මම ඇල්බටා හොස්පිට්ල් එකේ ස්ටාෆ් නර්ස් කෙනෙක් උනා. ඉතින් ඔයාට හිතෙනවද ඒ පහුගිය කාලෙ අපරාදෙ කියල.

හ්ම්… වර්ෂා හිතනවද අපිට ආයෙම සන්තෝසෙන් ඉන්න පුළුවන් වෙයි කියල.

ඔයා අහන්නෙ මීට අවුරුදු හතරකට කලින් ප්‍රශ්ණ ඇතිවෙන්න කලින් තත්වය ගැනනම්; ඔව් මම හිතනව පුළුවන් කියල. ඒත් ඔයා අහන්නෙ අදින් පස්සෙ එක වහලක් යට ජීවත්වෙන එක ගැනනම්; අපිට ඒ ගැන ගොඩක් කතාකරන්න තියනව. ඒ වගේම විසඳගන්න දේවල් ගොඩක් තියනව. අනික මේ හැඟීම ගිණි ගත්තු පුළුං ගොඩක් වගේ ඉක්මනට පත්තුවෙලා ඉක්මනටම නිවිල යන එකක් නෙමෙයි කියල කාටද කියන්න පුළුවන්. සමහර වෙලාවට හෙට උදේට ඔයයි මමයි පුරුදු ජීවිත වලට අයෙම ගියාම මේ පුළිඟුව නිමිල යයි. ඒක නිසා මම කැමති නෑ හිත ගොඩක්ම සන්තෝසයෙන් තියන වෙලාවක ජීවිතේගැන ලොකු තීරණ අරගන්න. අපි ජීව්තේට ඉඩදෙමු යන්න ඕන පාර හොයාගන්න. එහෙම හොඳයි නේද කවීෂ ?

පින්තූරය ගත්තේ : පින්තූරය ගත්තේ : http://www.wallchan.com

උපන්දින කේක් ගෙඩියේ විගඩම

ඇන්ටී අනේ තව කට්ලස් එකක්…..

ජංගියකුයි කර හොඳටම ඇදිච්ච බැනියමකුයි ඇඳපු පොඩි එකෙක් අම්මගෙ සායෙ එල්ලිලා.

ඇන්ටී පපඩං තියෙයි ? තා පරිප්පු ඩිංගක්….. අනේ මට මාළු කෑල්ලක්….

ඔය වගේ දේවල් අඩු වැඩි විදියට හැම අවුරුද්දකම ඇහෙන්න මගෙ උපන්දිනේ දවසෙ හැන්දෑවට ගාල්ලෙ ගුණරතන ළමා නිවාසෙදි.

උපන්දිනේකට කිසිම දවසක පාටි දාන්න පුරුද්දක් නොතිබිච්ච අම්මයි තාත්තයි මගෙ එකම එක උපන්දිනයකටවත් කේක් ගෙඩියක් කැපුවෙ නෑ. පන්තියෙ අනිත් ළමයි තම තමන්ගෙ උපන්දිනේ දවසෙ පන්තියටම කේක් ගේනකොට මං මගෙ උපන්දිනේ දවසෙ හිස් අතින් ඉස්කෝලෙ යන්නෙ කිසිම දුකකින් නෙවෙයි. ඊට පස්සෙ එළඹෙන හැන්දෑව ගැන මතක්වෙලා හිත පිරිච්ච සන්තෝසයකින්.

එදාට මම ඉස්කෝලෙ ඇරිල ගෙදර යනකොට අහල පහල ගෙවල්වල කීපදෙනෙක් එක්ක අපේ අම්ම රාජකාරි පටන් අරගෙන, මුළු කුස්සියම පුසුඹයි.

හැන්දෑවෙ පහට විතර පටන් ගන්න කෑම පාර්සල් බැඳිල්ල තුන් හතරදෙනෙකුගෙ උදව්වෙන් හවස හය විතර වෙනකොට යාන්තං අහවරයි. ඊට පස්සෙ කුස්සියෙ පෝරණුවට උඩින් තියන කොන්ක්‍රීට් කෑල්ලෙන් බාල සෝදල වේලෙන්න තියාපු ප්ලාස්ටික් භාජන වලට ආයෙම අඩුපාඩු බෙදන්න කියල එළවළු, මාළු, පපඩම්, කට්ලට් මහ ගොඩක් පුරෝගන්නව. ඕං එතනින් කුස්සියෙ රාජකාරි අහවරයි.

ඊට පස්සෙ තාත්ත හීන් සැරේ පරණ වැගන් කාර් එකට පෙට්ටිවල අඩුක් කරාපු කෑම පාර්සල්, ප්ලාස්ටික් බකට් එහෙම පටවගන්නව. මමයි කියල මහ වැඩක් නොකලත් හැම එකකටම සම්මාදං වෙන්නෙ හරිම සන්තෝසෙන්.

හැන්දෑවෙ හය හමාරට විතර අපි ඔන්න ළමා නිවාසෙට යනව. අපි යනකොට පුංචි පුංචි කොළුපැටව් තාප්පෙ ගාව ඉඳලම පෝලිං ගැහිල ඉන්නව හරිම සන්තෝස මූණු වලින්. වාහනේ උන් ටිකව පහුහරන් ඉස්සරහටම යනකොට එක පෝලිමට දුවගෙන එනව. ඊට පස්සෙ වාහනන් බාන කෑම ඔක්කෝම එයාල කෑම කන ශාලාවට අරගෙන යන්නත් උදව් වෙනව.

ඊට පස්සෙ අපිත් එක්කම ඒ පොඩි උන් රොත්ත එනව බුදුන් වඳින්න. උන් මහා හයියෙන් ගාථා කියනව අපි කියනවටත් වඩා හයියෙන්. ඊලඟට විනාඩි දෙකක් භාවනා කරන්න ඕනෙ. විහාරගෙයි මල් මල් ටයිල් උඩ එරමිනිය ගොතාගෙන වාඩිවෙන පොඩි උන්ට ඒ විනාඩි දෙක කල්පයක් වගේ. දාන ශාලාවෙ ඉඳල හුලඟ එක්කං එන පුසුඹ උන්ගෙ නැහැයවල් කොණිති ගහනව ඇති. බැරිම උනාම එකෙක් දෙන්නෙක් හොරාට ඇහැක් විතරක් ඇරලත් බලනව.

ඊටපස්සෙ හැමෝම යනව දාන ශාලාවට. අපිටත් කලිං දුවල ගියපු කොලු පැටව් ටික අපි එතනට යනකොට පිඟන් කෝප්ප එහෙම අරගෙන වාඩිවෙලා දිලිසෙන ඇස්වලින් බලාගෙන ඉන්නව. උන්ට හරිම සන්තෝසයි. හිනා කටවල් ගොඩයි.

කෑම කාල බඩ පිරිච්ච සන්තෝසෙට ඒ පුංචි එවුන් ඊටපස්සෙ අපිට අහං ඉන්න සින්දු කියනව. ඒක හරිම ලස්සන, සංවේදී මොහොතක්.

මුලින්ම පොඩි උන් ටික කෑම කාපු ලොකු මේස බිත්තිය අයිනෙ එක පිට එක ගොඩගහනව වාඩෙවෙලා උන්න බංකු එහෙම්මම තියෙන්න ඇරල. ඊට පස්සෙ වාඩිවෙන බංකු එකකට එකක් හේත්තුවෙන විදියට ලොකු රවුමක් හැදෙන විදියට තියල රවුමෙ ඇතුල් පැත්තට කකුල් දාල හැමෝම වාඩිවෙනව. අපිත් ඒ අය අතරෙන් වාඩි උනාම රවුම ගානට හිර වෙලා.

ඊට පස්සෙ සින්දු කියන්න පුළුවන් පොඩිඋන් ඒ රවුමෙ මැදට ගිහිල්ල සින්දු කියනව, නටන්න පුළුවන් කොලු පැටව් නටනව. හරිම අපූරුයි. ඒත් පපුව කඩාවැටෙන තරං දුකයි. උන් එකෙක්වත් අඬන්නෙ නෑ. ඒත් උන් අසරණයි. ඒ අසරණ කම හංගං සින්දු කියල, නටල අත්පුඩි හගනකොට උන් තරමට අසරණ නැති අපි කිසිම කෙනෙක්ට නාඬා ඉන්න බෑ.

මට අද වගේ මතකයි එක කොලු පැටියෙක් වචන පටලව පටලව මෙන්න මේ සින්දුව කිව්ව.

අම්මාවරුනේ අම්මාවරුනේ
දරුවන්ගේ දූක් කඳුළු දකිනදා
සුරලොව සිට අතපා
ඒ කඳුලැල් පිසිනා
අම්මාවරු නැති දරුවන්ගේ
සංකා දුක් කවුදෝ දන්නේ
ඒ දුක දන්නා අම්මාවරුමයි
සංසාරේ මතු බුදු වන්නේ
සෙනෙහස වැඩිදා සිතද බොලඳ වේ
ලොවම ආදරෙයි කියා සිතේ
මායාවක් වී එහි තනිවූ දා
අම්මා පමණයි ළඟ ඉන්නේ.

මං බලාගෙන අපේ අම්ම මූණ හංගාගෙන අඬනව. ඒ සින්දුව කිව්ව පොඩි එකා ඒ වෙනකොටත් හිනාවෙච්ච ගමන් මයි.

ටික ටික රෑ වෙනව. දැං පොඩි පැටට් ටිකට නිදිමතයි. එකා දෙන්නට ඈනුම් යනව. ඒ කියන්න අපිට ආයෙම ලබන අවුරුද්ද වෙනකං උන් ගෙන් සමුගන්න වෙලාව ඇවිල්ල.

අපි යන්න නැගිට්ටම උන් එක පොදියට වැටිල අම්මටයි තාත්තටයි දණ ගහල වඳිනව. ඒ හරියට තමන්ගෙම ගෙදරක අම්ම තාත්තගෙ උණුසුම විඳල නොතිබුණු උන්ට පැය කීපයකට හරි අම්ම තාත්ත උනාට පිං කියන්න වගේ.

එහෙම උපන්දින සමරපු මට ගම අතෑරල දාල කොළඹ ආවදා ඉඳල කාර්යාල සම්ප්‍රදායට අනුව මූනිච්චාවට සුභපතන ඈයො වට කරන් “හැපි බර්ත් ඩේ ටූ යූ” කියල ග්‍රීන් කැබින් කේක් කපල වැඩ ඇරිල යනගමං රෑට පාං ගෙඩියකුත් අරං ගිහිල්ල පරිප්පු හොද්දෙ පොඟවං කන්න වෙච්ච එක නම් ඇඬෙන, ලැජ්ජා හිතෙන විහිළුවක්.

ප.ලි : අද මගේ උපන්දිනේ නෙවෙයි, ඒවගේම උපන්දිනේට පෝස්ට් එකක් ලියන්නත් හිතෙන එකක් නෑ. [කිසිම ස්ථීර දෙයක් නැති ජීවිතේ]

දැං අවුරුදු දෙකයි – උන්න හැටියට මලා මදැයි චූටිමැණිකෙ.

හැතැප්ම දෙකකට වැඩිය දුර නැති ඉස්කෝල දෙකක අවුරුදු දහතුනක්ම ඉඳල, ඒ මදිවට බද්දෙගෙ, ටිල්නියගෙ, ඩකා ගෙ පන්තිවල නූලෙ වාඩිවෙලා ඉරට්ටෙ ලිය ලිය අවුරුදු දෙකක්ම කට්ට කාල, තවත් අවුරුදු දෙකක් ඇන්.ටී. ඇස් එකේ තාප්පෙ එහා පැත්තෙයි මෙහා පැත්තෙයි ඉඳල, මදි පාඩුවට තවත් අවුරුදු දෙකක් එක ලඟ තියෙන නෝනාවාට්‍ටුවෙයි වැලිකඩයිත් ඉඳල අන්තිමට පත්තර පි‍ටුවක් හන්ද නෙව අපි දෙන්න එක වහලක් යටට උනේ.

කරුමයක් තියනවනං වලක්කන්න ඇහැක චූටිමැණිකෙ නේද?

අම්මප එක අතකට ඒ කාලෙ හම්බ උනානං මෙච්චර දුරක් නේන්නත් තිබුන නේද? ඒ කාලෙ මොනව කියල තේරෙන වයසක් ද. අනික අර ඔහෙගෙයි මගෙයි ඕ-ලෙවල් කාලෙ ගත්තු අයි.ඩී පින්තූර දෙකේ හැටියට කීයටවත් ලඟින් තියන්න ඇහැක් දෙන්නෙක්ය.

ඊටත් ඉතිං වැරදිලාවත් මයෙ හිත ගිහිල්ල පස්සෙං ආවනං ඔයැයිගෙ ඉස්සර කොල්ල මට අම්බානක ගහල මදි පාඩුවට ගෙදර ගිහිල්ලත් කන්න ඔතල දෙයි නෙව. එහම හිතෙන කොටනං මගෙ පූරුවෙ පිනකට තමයි ඇහැ ගැහුනෙ නැත්තෙ. වැරදිලාවත් එහෙම උනානං බලන්න තිබුන ර‍ඟේ.

යකාගෙ හැටියටයි විමානෙ කිව්ව වගේ අපි දෙන්න තකට තක, මට ඩෝං යන තරමට ඔහේ කට පියං ඉන්න එක නං පූරුවෙ වාසනාවක්ම තමයි, නැත්නං අපි දෙන්න කා කොටාගෙන කොහෙං අහවර වෙයිද කියල දෙයියො තමයි දන්නෙ.

කට කෑවත් කියන්න තියනදේ කියන්න එපැයි. ඔහෙගෙ ගොඩ හොද්ද මේ අවුරුදු දෙකට ලුණු මිරිස්, ඇඹුල් එහෙම ගානට වැටිල පදං වෙලා ආපු හැටියට තව අවුරුද්දක් හමාරක් යනකොට මනුස්සයෙකුට කටේ තියන්න ඇහැක් ගානට එයි මයෙ හිතේ. එදාට අපි දාමු පාටියක් හොඳේ.

තාම ඇවිල්ල තියෙන්නෙ යාන්තං අවුරුදු දෙකයි. තව කොච්චාර යන්න තියනවද කියල මතක් වෙනකොටත් සරුවාංගෙම හීතල වෙලා යනව සන්තෝසෙට.

ඔහෙට හිතාගන්න ඇහැක චූටි මැණිකෙ තව අවුරුදු තිස් පහක් හතලිහක් ගියාම අපි දෙන්න කොහොම ඉඳියිද කියල. මට නං හිතෙන්න අපේ කොළු පැටිය රට ගියාම අපි දෙන්න තනිවෙයි ය කියල. පැන්සොං ගියපු නර්ස් නෝන කෙනෙකුයි මැනේජර් මහත්තයෙකුයි ඉස්තෝප්පුව කෙලවරේ යකඩ බංකුවෙ වාඩිවෙලා ලැප්-ටොප් එකත් පැත්තකින් තියාගෙන ඉස්කයිප්පුවෙන් කොල්ලත් එක්ක දොඩන රූපයක් මයෙ හිතට ආව මේක ලියන වෙලාවෙ.

සමහර වෙලාවට අපෙ කොළුව අපිදෙන්නත් අරං යයි නේද? අපි ඌව බලාගත්තු විදියට ඌ අපිවත් බලාගනියි නේද ? කවුරු කාට කියන්න ඇහැක්ද ඕව, ඒත් ඉතිං කවුරු ආව ගියත් ඔහේ මාත් එක්ක නොවැ ඒ මදෑ.

ඒ වෙනකොට මයෙ තට්ටෙ පෑදිලා තියෙයි, දතුත් හැලිල තියෙයි, අතපයත් වලංගු නැතිවෙලා ඇසුත් නොපෙනී යයිද මංද, ඒත් මොනව වෙනස් උනත් අද වගේම එදාටත් මේ පීනස් ලෙඩේනං අඩුවක් නැතුව තියෙයි නේ. කරුමේ කරුමේ !

මොකෝ හිනාවෙන්නෙ, ඔහේටත් ඒ ආනිසංසෙම තමයි, මොකෝ වයසට යන්නෙ මං විතරෙයි. ඔහෙගෙත් දත් හැලිල හම ‍රැලි වැටිල මයෙ ගානටම එයි. ඊටත් වැඩි වෙයිද කියන්න බෑ. ඒක හන්ද දැන්ම ඉඳල එක එක කිරීං ජාති උලල පරිස්සං වෙන්ට හොඳා, එහෙම හැඩට උන්නොත් කාටෙයි ආඩම්බර. තට්ට නාකියෙක් ලමිස්සියෙක් බැඳල කියල මයෙ නාකි යාළුවොයි අහල පහල ඉන්න එවුනුයි ඉරිසියාවෙ පැලෙයි නේද එතකොට. උන්ට හොඳම වැඩේ. ඉරිසියාකාර හැත්ත.

ඒ මොනව උනත් තාමත් ඉස්සර වගේම බැරි උනත් ඉඳල හිටල ඔයි උකුලෙ තියං ඔළුව අතගාන එකනං අමතක වෙන එකක් නෑ නෙව. හැබැයි අතගාල අහවර වෙලා නාකි කෝලං කියල මයෙ තට්ටෙට ටොක්කක් අනිනව එහෙම නෙවෙයි හොඳේ….. නාකි උනත් මං ඔහේ එක්ක නැතුව වෙන කවුරු එක්ක කෝලං කරන්නෙයි චූටිමැණිකෙ.

අනේ අයියේ කෝ එයා…. ? [ඇහුවෙ නැත්තෙ ඇයි ඔයා?]

කල්හාරගෙ මේ ලිපිය දැක්කම මම ආයෙමත් අදින් අවුරුදු අටකට විතර කලින් ක‍ටුනායක ගතකරපු කාලයට මතකයෙන් ගියා. ක‍ටුනායක අපනයන සැකසුම් කලාපයේ ‍රැකියාවට ගිහිල්ල කෙල්ලො ගොඩක් මැද ගතකරපු කලය මතුපිටින් බැලුවම හරිම ලස්සනයි වගේ බලන කෙනෙක්ට පෙනෙයි. ඒත් යථාර්තය ඒකම නෙවෙයි. මතුපිටින් පෙනෙන හැම දෙයකම අභ්‍යන්තරය ගොඩක් වෙනස්. හිත රිදෙන තැන් බොහෝමයි.

ඒ අත්දැකීම් වලින් කොටස් තුනකට ලියාපු පහලින් තියන ලිපිවල තිබුනෙ අපි අත්විඳපු හිතට බරක් එකතුකරාපු එක සිද්ධියක් විතරයි.  කැමතිනම් කියවන්න,

01.ජීවිතය සොයා ක‍ටුණායක ගියෙමි [ගෑණු බෝඩිම] – පලමු කොටස
02.ජීවිතය සොයා ක‍ටුණායක ගියෙමි [අසභ්‍ය වීදියේ අකල් සංචාරය] – දෙවන කොටස
03.ජීවිතය සොයා ක‍ටුණායක ගියෙමි [ඔබේ දෑස දැකගත්තෙමි සැඳෑ කලෙක ළඳුනේ] – තෙවන කොටස

මාත් එක්ක ක‍ටුනායක බෝඩිමේ හුණ්ඩු කාමරේ උන්න යාළුවන්ගෙන් එකා දෙන්න මාසයක් හමාරක් අපිත් එක්ක ඉඳල  හෙමිහිට හෙමිහිට කාමරෙන් ගියා. ඒකට හේතු ගොඩක් තිබුනත් ඉඩ කඩ මදිවීම හැම තිස්සෙම ප්‍රධාන හේතුව හැටියට අපි හැමෝම පිලිගත්තා.

එහෙම ගියත් ඒ තුන් හතරදෙනා වැඩි ඈතකට නෙමෙයි ගියේ.

ඒ බෝඩිමේදිම අඳුනගනිපු ගෑණුළමයි එක්ක වෙනමම කාමරවලට !

ලිවින් ‍ටුගෙදර් අහල තිබුනට මේ තමයි මුලින්ම හැබෑවක් කියල දැකපු කාලෙ. උන් එහෙම යනව කිව්වම අපි මුලින්ම බය උනා මුන් මේ මොනව කරන්න හදනවද කියල. ඒත් අපිට අරුමයක් උනාට සීයක් හමාරක් උන්නු ඒ බෝඩිං සංකීර්ණයේ කිසිම කෙනෙකුට ඒක ලොකු දෙයක් උනේ නෑ. කිසිම අවලාදයක්, බැනුමක් නෑ.

ඕනෙම නම් වැඩිම උනොත්, ආ නංගී… හරිගියා එහෙනං ඈ…. කියල උන් එක්කම එච්චර කාලයක් උන්නු කෙල්ලෙක්ම විහිළුවක් කරන්න ඇති.

එදා ඉඳල අපි වගේ උන් උදේට උයන්න කුස්සියට ආවෙ නෑ. කඩෙන් හැන්දැවට ආප්ප, කොත්තු කන්න ආවෙ නෑ.

පොකුණට වැටිච්ච ගල ඇතිකරපු ‍රැලි හෙමිහිට මැකිල ගියා. රොන් මඩ ආයෙම පතුලටම කිඳාබැස්සා. අපි වෙනදා වගේම අමන්දොළුව පාර දිගේ කෙල්ලො පේලියක් පස්සෙන් වැටිල රස්සාවට ගියා. ආයෙම හැන්දෑවෙ බෝඩිමට ගෑ‍ටුව. බොහොම නිස්කලංකයෙන් ඒකාකාරී විඩාබර දවස් ගෙවිලා ගියා.

ඒත් එක දවසක් !

හැන්දෑවෙ අටට විතර අපි බෝඩිමේ කපරාරු නොකරුපු බ්ලොග් ගල් වලින් බැඳපු කොට තාප්ප කෑල්ලකින් තුන් පැත්තක් විතරක් වටවෙච්ච, වහලක් නැති ෂවර් පෝලිමේ නාන අතරෙ අපේ කාමරේ උන්නු සම්පත් දුවගෙන ඇවිල්ල බැනියමක් හෝදන්න තියාගත්ත.

මොකෝ බං මේ… අපි නාන්න කතාකල වෙලාවෙ උඹ ඉහේ ඇම්මයි කියල නිදාගෙන නේද උන්නෙ ?.

……. උත්තරයක් නෑ, ටැප් එක ගාව දණ ඇණගෙන රෙද්ද හෝදනව.

උඹට මොන යකා වැහුනයි මේ හැන්දෑවෙ?

…… ඒත් සද්දයක් නෑ,

මිනිහෝ කියාපන්, මොකද උනේ……

ඒයි ඒයි…. පොඩ්ඩක් එහාට වෙයං බලන්න.. යකෝ මේ ලේ නේද……. !!!

මොකද බං උනේ… කියහංකො….

මොන රෙද්දක්ද බං. මුකුත් උනේ නෑ…..

එහෙනං මේ ලේ…. !!!

උඹලත් ගෑණු වගේනෙ. කට පියං ඉඳහල්ල යකුනේ. මුකුත් උනේ නෑ…

එහෙම කියල ඌ හෝදපු බැනියමත් අරං ආපහු කාමරේට ගියා.

අපි නාගෙන අහවර වෙලා කාමරේට යනකොට මෙන්න මනුස්සය ඉහේ ඉඳං පොරවාගෙන නිදි.

මචං… මම ඇඟට අත තියල කතා කලා.

හ්ම්…..

මචං පාං තියනව කාල නිදාගං..

ම්හ්.. උඹල කාහල්ල, මගෙ ඔළුව රිදෙනව බං…..

උනේ මොකක්ද කියල දැනගන්න අපිට ලොකුවට උවමනාව තිබුනට මිනිහ නිදාගෙන උන්න විදියට අපිට හිතුනෙ නෑ ඇහැරවල ආයෙම ඌට වද දෙන්න. අනික අතක් පයක් කැපිල කියල පේන්නෙත් නැති එකේ උදේටම අහල බලනව කියල හිතාගත්ත.

වෙනද වගේම ස්ටූල් එක මැද අලි පරිප්පු බේසම තියාගෙන වටේට වාඩිවෙලා අපි පාං කෑව.

සැරින් සැරේ ඇඳේ ඉන්න එකාගෙන් හීන් කෙඳිරියක් එනව.

පව් බං ! හැබෑටම මූට මොකද උනේ….?

අයියේ… අයියේ….

කවුද බං මේ වෙලාවෙ.

එකෙක් ගොහින් දොර ඇරිය.

නිලූපා…… එහා කාමරේ ඉන්න කෙල්ලො තුන්දෙනාගෙන් එක්කෙනෙක් !

සම්පත් අයිය ඉන්නවද?

ඉන්නව දැං නිදි ඔළුවෙ කැක්කුමයි කියල. ඇයි නංගි.

නෑ නිකං ඇහුවෙ. මං යන්නං.

නිලූපා සම්පතුත් එක්ක කීප දවසක්ම කතා බහ කරනව අපි හැමෝම දැකල තිබුනත් ඒ ගෑණු ළමය ගැන පොඩි පොඩි කතා වගයක් බෝඩිමේ පැතිරිලා තිබුන නිසා කතා බහට යනවට  අපි  කැමැත්තක් පෙන්නුවෙ නෑ. සම්පතුත් වැඩිය ඒ ළමයව කෙයාර් නොකලෙ ඒ වෙනකොටත් ගමේ ගෑණුළමයෙක් උන්න නිසා.

පහුවෙනිද අපි නැගිටිනකොට මෙන්න අසනීප කාරය නැගිටල ලේස්තිවෙලත් ඉවරයි.

මචන්, දැන් උඹට කොහොමෙයි?

අවුලක් නෑ මචං. දැං හරි.

ඒක නෙමෙයි, අද උඹගෙ ඕෆ් එක නේද, මේ කොහේ යන්නද?

හ්ම්ම්…. ලොකු හුස්මක් අරන් මිනිහ ඇඳ උඩින් වාඩි උනා..

මචං, මම ආයෙම ගමේ යනව.

ගමේ යනව.. ඒ මොකෝ බං.

ඊයෙ රෑ පොඩි අවුලක් උනා මචං.උඹල නාන්න ගිය අතරෙ  නිලූපා කාමරේට ආව. …… ……..  ……..

මොකක් ! ඉතිං…..

****************************************

කවුරුවත් මාව ඇහුවොත් දන්නෙ නෑ කියාපන් මචං. ……. මම ගිහිල්ල ඒකිට කෝල් එකක් දෙන්නම්.

අපි සේරම කතා නැතුව කසාය බීපු ගොළුවො වගේ බලා ඉඳිද්දි සම්පත් ලොකු ට්‍රැවලින් බෑග් දෙක කරේ දෙපැත්තෙ එල්ලගෙන අපිට පි‍ටුපාල එකම එක පාරක් වත් ආපහු නොහැරීම ලා අඳුරෙ පාරෙ ලයිට් කණුවෙ එලියෙන් පේන වැලි පාර දිගේ බෝඩිං වත්තෙන් එලියට ඇවිදගෙන ගියා.

“ඉතිං යකෝ ඒක මහ බලු වැඩක්නෙ”

එහෙම කියල ඌට බනින්න හරි උපදෙසක් හරි දෙන්න අපි කිසිමකෙනෙක් ඉදිරිපත් උනේ නැත්තෙ ඇයි කියල තාමත් මට හිතාගන්න බෑ. සමහර විට සම්පත් “අපේ” කියල හිතෙන්න ඇති. එහෙමත් නැත්නම් නිලූපා ගැන මුලින්ම තිබුන අපැහැදීම වෙන්න ඇති. ඒත් එක්කම ඒක උන්ගෙ ප්‍රශ්ණයක්, අපි දෙන්න හදන විසඳුමෙන් ඇතිවෙන ප්‍රතිඵල විඳින්නෙ අපි නෙමෙයි කියන සිතුවිල්ලත් කොහේ හරි තියෙන්න ඇති කියල යාන්තමට හිතෙනව.

මිනිස්සු එක එක වෙලාවට ජීවිතේ ප්‍රශ්ණ වලදි දක්වන ප්‍රතිචාර හිතාගන්නත් බැරි තරම් පුදුමයි.  !!!

කොහොම උනත් එදා ඉඳල අපි ඒ බෝඩිමෙන් අයින්වෙලා යනකන් නිලූපා අපේ මූණ බලල කතා නොකලත් අනිත් අයත් එක්ක කිසිම වෙනසක් නැතුව හිනාවෙලා උන්නා.

මම මුලින් කිව්ව වගේ ඒ අපි පිටින් දැකපු හිනාවක් විතරක්ම වෙන්නත් පුළුවන්. කොහොම උනත් ඇතුලින් පිචිචී පිච්චි ලෝකෙට පේන්න හිනාවෙච්ච නිලූපාගෙ හිතේ හයිය සම්පත්ට නැතිවෙච්ච එක ගැනනම් කණගා‍ටුවකුත් අප්‍රසන්න කමකුත් මිශ්‍රවෙච්ච හැඟීමක් තවමත් මගේ හිතේ තියනව.

පින්තූරය ගත්තේ මෙන්න මෙතනින් http://193.105.21.101/image?id=7433&hsearch=bamboo+plant

ග්‍රාමසේවකගේ දඬුවම් මාරුව – ඔය ගෑණු ළමයි එහෙම මේ පැත්තට නාවට කාරි නෑ.


පයාගලට පයාගල කිව්වට හැබෑවටම තවම ඔය කෝච්චි ස්ටේෂන්වල, තැපැල් කන්තෝරුවල වගේම ඇතැම් රාජ්‍ය ආයතන වල ලියල තියෙන්නෙ “පයියාගල” කියල මහ උජාරුවට. ඒත් ඉතිං අලුතෙන් හැදිච්ච කඩවල්වල, බෝඩ් වල එහෙම ඔරිජිනල් නමේ තියෙන “යි” කෑල්ල ලොප් කරල පයාගල කියල නෙව තියෙන්නෙ.

ආ තව ඩිංගෙන් අමතක වෙනව, ග්‍රාමසේවක මහත්තයගෙ රාජකාරි ලියුං කරදහි වලත් තියෙන්නෙ පයියාගල කියල. [හැබෑවටම එහෙමද කියල දන්නෙ නෑ, කියාපු එකා එහෙමයි කිව්වෙ]

ඕං දැං කතාව.

මුල්ම පත්වීමෙ ඉඳල අවුරුදු ගානක් පයාගල රාජකාරි කොරාපු අපේ ග්‍රාමසේවක මහත්තයා මොකක්ද මංදා කොරාපු දහදුරා වැඩක් කරමුලින්ම අහුවෙලා දුන්නලු දඬුවම් මාරුවක්. දුන්නෙත් බදුල්ල පළාතෙ ලුණුගල ග්‍රාමසේවක වසමට. කොරල තියෙන්නෙ. අපෙ අප්පෝ මේ නහින දෙහින කාලෙ ඕවයෙ බඩගන්න ඇහැක්කෙ කාටෙයි කියල මුන්දැ බොහෝම විස්සෝප වෙලා දහ අතේ වලිකෑව මේ මාරුව අවලංගු කරගන්ට.

මොන, හොල්ලන්නවත් බැරිවුනා !

කොහොමෙන් කොහොම හරි ඔන්න අපේ ග්‍රාමසේවක මහත්තයා ලුණුගල වසමෙ වැඩ බාරගත්තලු. ඒත් ඉතිං උන්දැ හිතකින් නෙමෙයි උන්නෙ.

ඒ මොකද ඇහැව්වා… ඒවනං මං දන්නෙ නෑ ….. අහන්නත් එපා !

ඔන්න ඔහොම විස්සෝපෙන් රාජකාරි කොරන අතරෙ දවසක් උදහැනැක්කෙ කොළුවෙක් ආව චරිත සහතිකයක් ඉල්ලං ඔය මොකක්ද මංද රස්සාවකට යන්න. දන්න අඳුනන කෙනෙක්ට එපැයි චරිත සහතිකයක් දෙන්න. ඒත් ඉතිං ඇවිල්ල දෙදොහකින් කොහොමෙයි මේ කවුද කිංද මංද නොදන්න කොළු ගැටයෙකුට චරිත සහතිකයක් දෙන්නෙ.

කොළුව නෙමෙයි අතෑරියෙ. ඌත් දන්න කියන සේරම ඇන්දි අන්දල අන්තිමට අපේ ග්‍රාමසේවක උන්නැහේ කැමති කරවාගත්ත සහතිකයක් ලියල දෙන්න.

ඕං ඉතිං විනාඩි පහලවක් විතර කොළුවව රස්තියාදු කරල ලියල දුන්න සහතිකේ.

කොළුවත් දෑතම පාල බොහෝම ගෞරවයෙන් සහතිකේ අරගෙන ගෙනාපු කෙහෙල් ඇවරියත් පිල් කණ්ඩිය උඩින් තියල යන්න ගියා.

ඒ ගිහිල්ල විනාඩියක් ගියේ නෑ මේං කොල්ල ආපහු දුවං එනව.

ග්‍රාමසේවක මහත්තයෝ.. ග්‍රාමසේවක මහත්තයෝ..

මොකෝ ගිය පයිං ?

අනේ මහත්තයෝ මේකෙ වසම ලියල තියෙන්නෙ වැරදියට නෙව..

හ්ම්.. කෝ මෙහාට ගමු……

හප්පච්චියේ.. වස වැ‍රැද්දයි වෙලාතියෙන්නෙ… ඔහොම ඉමු බලන්න..

කොළුව පිල් කණ්ඩිය ගාව හිටෝල ග්‍රාමසේවක මහත්තය ඇතුලට ගියා.

මං වේලපහම කිව්ව නෙව මුන්නැහේ උන්නෙ ගම රට දාල එන්න වෙච්ච එකේ විස්සෝපෙන් ය කියල. ඒ හන්දාමද කොහේද ග්‍රාමසේවක වසම ලියන්න තියෙන කොටසෙ ලියවිලා තියෙන්නෙ උන්නැහේගෙ පරණ වසම වෙච්චි “පයියාගල කියල”

සහතික පොතේ අන්තිම කොලේ වෙච්චි, ආයෙ ඊලඟ සුමානෙ දිසාපති කන්තෝරු යනකං අලුත් පොතක් ගන්නව බොරු.

කොළුවෝ.. කලබොලේට මයෙ අතිං ලියවිලා තියෙන්නෙ මං ඊයෙ පෙරේදා වෙනකං රාජකරි කොරාපු වසමෙ නම නෙව. මේ ලිව්වෙත් අන්තිම කොලේ, අලුතෙන් එකක් ලියන්නත් හැටියක් නෑ.

හ්ම්ම් දැං ගොහිං ආයෙ ලබන සුමානෙ දිහාවට ආපහු එමු. මං අළුත් පොතක් ගෙනැල්ල ලියන්නං.

අනේ රාළහාමි, රස්සාවට එන්නෙයි කිව්වෙ අනිද්ද. එහෙව් එකේ කොහොමෙයි ලබන සුමානෙ වෙනකං ඉන්නෙ. අනේ කොහොම හරි වෙන එකක් දෙන්නකො.

කොළුවගෙ අඬෝවැඩියාවෙන් බේරෙන්න බැරිම තැන, හ්ම්.. ඔහොම ඉමු බලන්න කියල ආයෙම ක‍තෝරු කාමරේට ගිහිල්ල පෑන අරං කැපුවා මුල් ග්‍රාමසේවක වසමෙ නම මෙන්න මෙහෙම,

පයියාගල

ඊලඟට ඒ කපාපු තැනට උඩින් ලිව්වා “ලුණු” කියල.

ඊලඟට සහතිකේ යටින්ම තරුවක් දාල මෙහෙම ලිව්වා

*පයියා කපා ලුණු දමන ලදී කියල.

ප/ලි: මේක සීයට සීයක්ම ඇත්ත කතාවක් කියල ආයෙ මං ඔහෙලට අමුතුවෙන් කියන්න ඕනෙය.

බේරේ වැව් පතුලේ සැඟවී ගිය ඇගේ ගල

ට්‍රීං…. ට්‍රීං……….

මොන මළ කරදරයක්ද මේක වැඩක් කරන්න දෙන්නෙම නෑ නෙව,

හෙලෝ..

හෙලොව්… [අප්පට සිරි හරිම සුවීට් වොයිස් එකක්…..]

හෙලෝව්.. අයියා මට ඔයාව මීට් වෙන්න ඕනෙ….

බඩුම තමා, ඇයි ඕයි මේ මොන විනාසයක්ද, එක කෙල්ලෙක්ගෙන් ඊයෙ නිදහස් උනා විතරයි මේං තවත් එකක්.. මයෙ සිකුර ඉස්මුදුනටම ගහලද කොහේද.

මීට් වෙන්න නම් පුළුවන්, ඒත් මම ඔයා කවුද කියල දන්නෙ නෑ නෙ?

අනේ ඔයාට මාව අඳුරගන්න බැරි උනාද? මම නිරාෂා, මධූගෙ නංගි.

හුටා ! ඔයි තියෙන්නෙ කරමුලින්ම කෙළවිලා. ඇයි හත්වලාමෙ මේකි මට මයේ පාඩුවෙ ඉන්න දෙන්නෙ නැත්තෙ.

ආ.. ඔයාද මේ, මට වොයිස් එක අඳුරගන්න බැරි උනානෙ. ඉතිං කොහොමද?

කොහොඹත් නික වගේ තමා …. මම ගැන කතා කරන්න නෙමෙයි කෝල් කලේ, අක්කගෙ පොඩි පණිවිඩයකට.

ආයෙ මට කියන්න තවත් මොනවද එයාට ඉතුරුවෙලා තියෙනෙ, ඊයෙ හැන්දාවෙ ඔක්කොම කියල අහවර කලේ එයා..

ඔය ඉතිං…. ඔයාට කේන්ති යනවනෙ පොඩ්ඩ ඇත්නං.

ආයෙ කේන්ති නොයා තියෙයියැ ඊයෙන් පස්සෙ ආයෙ මගෙ මූණ බලන්නෙ නෑ කියල නෙව ගෑණි ගියේ. මාත් ඉතිං අනේ හොඳයි කියල බොහෝම සන්තෝසෙන් පැත්තකට වෙලා උන්නෙ. ඉතිං එහෙව් ගෑණි ඒකිගෙ නඟා අතේ පණිවිඩ එවනකොට මට කියන්නෙ ආයෙ චූන් එකේ ඉන්නෙයි කියලැයි.

ඒවයින් වැඩක් නෑ. මොකක්ද පණිවිඩේ ?

ඒක මෙහෙම කියන්න බෑ අයිය, අපි අද හවසට මීට් වෙමුද?

ම්….. ඒ ගමන මේකි මොකාටද එන්න හදන්නෙ, මම දන්නව මේකිත් මට කැමැත්තෙන් උන්නෙ ඒත් අක්ක හන්ද සද්දෙ වහල හිටිය කියල. දැං ඉතිං අක්ක මාත් එක්ක බ්‍රේක් හන්ද මේකි පොටක් පාදගන්නද හදන්නෙ.

මාත් ඉතිං එපා කියයි එහෙව් හැඩ කෙල්ලෙක් මයෙ පස්සෙන් එන්න පටන්ගත්තොත්. අක්කට වඩා නංගි හරි හැඩයි කියල ඒ දවස් වලත් දකින දකින එකා කිව්ව නෙව.

මොකද ඔයා සද්ද නැත්තෙ, එන්න බෑ ද?

මං දැං එහෙම එකක් කිව්වද?

මං ටක් ගාල ශේප් කරල දැම්ම, නැත්නං මෙච්චර සුවීට් කෙල්ලෙක්ග පරම පිවිතුරු හිත රිද්දල මාව අපාගතවෙන්නත් බැරි නෑ නෙ. එහම උනොත් ආයෙ දෙකක් නෑ අපායෙ කොත්තු තැටියෙ තමයි මට ලගින්න වෙන්නෙ.

එහෙනං…

මේකි තො‍ඳොල් වෙනව.

හරි හරි මං එන්නං. කොතනටද එන්නෙ ඕනෙ?

හ්ම්… අක්ක ඔයා එක්ක යන්න ආසම තැනට යමු.

ඔන්න මට ආයෙම මළ පැනගෙන එන්නෙ. ඇයි හත් ඉලව්වෙ මේකි මේ මොකාටද එන්නෙ. කතා කරන්නෙ හරියට මගෙත් එක්ක අවුරුදු ගානක් යාළුවෙලා උන්න වගේ.

මේ.. මඟුලක් කරන්නෙ නැතිව කියනව තමුසෙට එන්න පුළුවන් තැනක්. මම එන්නම්.

හ්ම්… එහෙනං එන්නකො මැක්ඩොනල්ඩ්ස් එකට.

අහා…. මේකි මයෙ හක්කෙන්ම දතක් ගලවන්නයි හදන්නෙ. මාසෙ අන්තිම, තාම පඩි හම්බු උනෙත් නෑ. බෝඩිමට සල්ලි දෙන්නත් තියෙනව. ඒ උලව් අස්සෙ මේකිත් එක්ක මැක්ඩොනල්ඩ්ස් ගියොත් පඩි හම්බුවෙනකන්ම හක්ක අල්ලං තමයි ඉන්න වෙන්නෙ.

මම තමුසෙගෙ කොල්ලද මැක්ඩොනල්ඩ්ස් එක්කං යන්න. ඕනෙ නං එනව නවලෝකෙ ගාව තියෙන ‍තෝසෙ කඩේට.

ඊයා.. පෙරේතයා.. මට බෑ ඔය ජරා කඩවල්ගානෙ ඇවිදින්න. [කන්න කුඩු නෑ….. ඒත් කටේ තියන නරිවාදම මේකිගෙ….. අහන්න දෙයක් නෑ අක්කගෙම නඟා නෙව]

පෙරේතයා… ? තමුසෙගෙ අක්ක මාව හින්දුවෙ නැත්නං තමුසෙව මැක්ඩොනල්ඩ්ස් එක්කං යන්න තිබුන.

හරි හරි මම හෙට එකට ඕෆ් වෙනව. නවලෝකෙ ගාවට එන්නකො.

හා..

මධූ කියන්නෙ මීට කලින් කීප සැරයක්ම නවම් මාවතේ ලියන්න ගිහින් අසාර්ථක වෙච්ච මගේ පරණ ආදර කතාවක්. ඒ දේවල් කිසිවක් ආයෙම මතක් කරන්න මට කිසිම උවමනාවක් තිබුනෙ නැති උනත් ආයෙම ඒ  ගැන මතක් උනේ මීට දවස් දෙකකට කලින් මධූ පුංචි කෙලිපැටියෙක් වඩාගෙන සැවෝයි එක ලඟින් කාර් එකක නැගල යනව දැක්ක නිසා.

ඉස්සරටත් වැඩිය හැඩයි !

කතාකරන්න උවමනාව ලොකුවටම තිබුනත් අපි මීට අවුරුදු ගානකට කලින් වෙන් වෙච්ච විදිය ආයෙම මතක් වෙද්දි ඒ සිතුවිල්ල එහෙම්මම යටපත් වෙලා ගියා. ඉස්සර වගේම එයා අයෙම දරුණු උනොත්…… [ඒ කාලෙ මධූට ආරූඪ වෙලා තිබුනෙ මම දැකපු දරුණුම හිතක් පපුවක් නැති කෙල්ලක් – ආදරේ අහිමි වෙන්න හදනකොට ගෑණු ළමයි එහෙම වෙනව ඇති]

නිශාරා කියන්නෙ මධූගෙ ලොකු මාමගෙ දුව. ඒත් හැමෝටම කිව්වෙ එයාගෙම නංගි කියල. ඒකෙ වැ‍රැද්දක් නෑ, මොකද අම්ම නැති නිශාරාව අතදරුව කාලෙ ඉඳලම බලාගත්තෙ මධූගෙ අම්ම. නිශාරාගෙ පිච්චෙන ඇස් දෙකයි තුන් හතර පාරක් බැළුවත් ඇති නොවෙන පෙනුමයි මාසයකට සැරයක් වත් ටවුන් එකේ කොහේහරි වලියකට මුල උනා. මධූ නම් කිව්වෙ ඒ ගොඩක් දේවල් නිශාරා උවමනාවෙන්ම ඇති කරපුව කියල.

නිශාරා මධූගෙ නංගි කියල දැනගත්තු කොල්ලන්ගෙන් ඒ කාලෙ මට බේරුමක් නැති උනා ඒකිව යාළුකරල දෙන්න කියල. ඒත් නිශාරා ඒ කාලෙ පස්සෙන් ආපු කිසිම කොල්ලෙක් දනින් උඩට මායිම් කලේ නෑ. රූපෙ නිසා පුදුම ආඩම්බරයකින් උන්නෙ. ඒත් එහෙමයි කියල කිසිම කොල්ලෙක් උත්සාහය ඇතෑරියෙ නෑ.

එක පාරක් කොල්ලො ටිකක් ගාල්ලෙ සංගමිත්තෙ කිට්‍ටුව රොඩ්ඩගෙ ‍කෙමෙස්ට්‍රි ක්ලාස් එක ඉස්සරහදි මේකිව වට කරගෙන වචනයක් ගන්න පුදුම උත්සාහයක් ගත්තෙ. අන්තිමට නිශාරා ඒ කොල්ලට “අනේ මේ ඔයා මගේ පස්සෙන් එන්න කලින් ගෙදර ගිහින් කණ්නාඩියෙන් මූණ බලල එන්න” කියල තිබුන. ඔන්න ඔහොම සිද්ධි අනන්තයි. හරිම හැපනින් කේස් එකක්.

කියාපු විදියටම මම සෙනසුරාදා හවස ගියා නවලෝකෙ ලඟට.

නිශාරා එනව හොස්පිටල් ගේට්‍ටුවෙන්.

අපි යමු බේරෙ පැත්තට. කියල එයා ඉස්සර උනා. අර ෆෝන් එකෙන් කතාකරපු තො‍ඳොල් කතා මුකුත් නෑ.

මාත් ඉතිං කතා නැතුව පාර පැනල ගංගාරාමේ සීමාමාලකය පැත්තට යනව. මට අඩි දෙක තුනක් ඉස්සරහින් ගියපු නිශාරා නෑතුනා වැව අයිනෙ තඩි නුග ගහ යට තියන බස් හෝල්ට් එකේ.

මාත් ලඟටම ගිහිල්ල නැවතුනා.

මොකක්ද පණිවිඩේ ? මම ඇහුව.

මුකුත් නොකියා නිශාරා මගෙ මූණ දිහා බලාගෙන ඉන්නව. නහයෙ අග තෙත් වෙලා, යටි තොල හපාගෙන. අඬන්න ඔන්න මෙන්න වගේ.

ඇයි මේ… ඔයාට අඬන්න මුකුත් මෙතන උනාද?

ඒත් නිශාරා එහෙම්මමයි.

එකපරටම එයා කරේ තිබුන රෙදි මල්ලට අත දැම්මා.

මම අඩියක් පස්සට උනා.. මම දන්නව නිශාරා කොච්චර දරුණුද කියල.

ලඟට එන්න, එයා ඔළුවෙන් කතා කලා. ඇස් දෙකේ කඳුළු පිරිල.

කෝ ඔයාගෙ අත දෙන්න…

මම දකුණත දික් කලා.

බෑග් එකෙන් ගුලිකරල ගත්තු අත මගේ අත උඩින් තිව්වා.

මගෙ අතට දැනෙනව මොකක් හරි දෙයක් එයා මගෙ අල්ල උඩින් තිව්ව කියල. ඒත් නිශාරාගෙ අතට මගෙ අල්ල වැහිල නිසා පේන්නෙ නෑ ඒ මොකක්ද කියල.

මොකක්ද? මම ඇහැව්ව…

ඔයා දන්නව….

කෝ මගෙ අත අතාරින්න මේක මොකක්ද කියල බලන්න.

නිශාරා මගේ ඇස් දෙක දිහා බලාගෙනම එයාගෙ අත අරගෙන මගෙ අත මිටමෙලෙව්ව.

මම දැන් යනව අයියෙ. අක්ක එයාගෙ ෆෝන් නම්බර් එක ඊයෙ මාරු කලා.

එහම කියල නිශාරා ඉස්සරහට ඇවිදගෙන ගියා.

මම එතනම ඉඳන් මිටමෙලවිලා තිබුන අතේ ඇඟිලි දිහෑරියා.

අල්ලට දාපු දාවිය වලින් තෙමිච්ච, වතුර පාරකට මැදිච්ච ජිල් බෝල දෙකක් තරම් රවුම් කළු පාට ගල් කැටයක්.

ඒත් එක්කම මාව දෙදාස් දෙකේ අවුරුද්දෙ අනිතිම කාලයටම ගියා. මම හිටියෙ සිංගරාජෙ මෙදේරිපිටිය පැත්තෙ කඳවුරට ඩිංගක් උඩහින් තියනෙ දිය ඇල්ලක් ලඟ සූස්තියක් එහෙම කටේ ගහං මධූට දෙන්න ලස්සන ගල් කැටයක් ‍තෝර ‍තෝර. මම දැක්ක අද මගේ අල්ලෙ දාඩියට තෙමිච්ච ගල් කැටේ වතුර පාරෙ තියනව. මම ඒක එදා ලේන්සුවෙ ඔතල සාක්කුවෙ දාගත්ත.

මට ඒ මතකයින් ආයෙම ඕනෙ නෑ. ගල් කැටේ ඔළුවට උඩින් ඇ‍ඟේම වීරිය දාල බේරෙ වැවට වීසි කලා

ජබුං !

සද්දෙට වැවේ නිස්කලංකයේ ඔහේ පාවෙවී උන්න පෙලිකන් කුරුල්ලො රෑනක් කලබල වෙලා පියාඹලා ආයෙමත් ඊට ඩිංගක් එහායින් ආයෙම වතුරට පාත් උනා.

මම නිශාරා ගිය පැත්තට විරුද්ධ පැත්තට ඇවිදන් ගියා.

ඇගේ එක මගේ එකට වඩා බෙහෙවින් කෙටි විය.


මම බඩුවක් ඉල්ලුවොත් දෙනවද?

විසල් ඇස් තවත් විසල් කර ඈ හිස වම් අතට බරකොට මා දෙස බලා හිඳී…

කියන්නකො මධූ, දෙනවද?

බාගෙට ඇරුණු වීදුරු ජනේලයෙන් වේහගෙන් කැපී එන සුලඟ ඈ අපහසුවෙන් කීකරු කරගත් කෙස් රොදක් ඇද මූණට දමයි.

මොනවද?

මෙතෙක් මා හා සැහැල්ලුවෙන් තෙපළූ වදන්වල ස්වරය මඳක් තෙත් ස්වභාවටක් ගති.

දෙනවනං විතරයි කියන්නෙ….

ඈ එක් කම්මුලක් පමණක් වල ගැසෙනා සුපුරුදු සිනාවෙන් මුව සරසා ඇස් නටවයි.

එහනං නිකං ඉන්න….

ඈ මුව උල් කර පවසයි.

බැරිම තැන මා ඇස් වලින් මට පවසාගත නොහැකි දෙය පෙන්වමි.

ලැජ්ජාවෙන් රතුවූ මුහිණින් හිස දෙපසට වනා ඈ බැරියයි කියයි.

අනේ… මොකක්ද මධූ…

බෑ අනේ…. මිනිස්සුන්ටත් පේනවනෙ. මට ලැජ්ජයි

පේන්නෙ නෑ අප්පා.. මගෙ බෑග් එකට කවර් වෙලානෙ තියෙන්නෙ.

හ්ම්….. එහෙනං පොඩ්ඩ වෙලාවකට විතරයි හොඳද?

එසේ පැවසූ ඈ සුරතේ තිබූ ලා කහ පැහැති ලේන්සුව හෙමිහිට වමතට ගෙන මා සුරත මත සුරත තබා,

ඉල්ලගත්තේ හැමදාටම නේද? ඇසුවාය.

මමත් ඉතිං ඔවු කීවෙමි.

කරුමෙක මහත, ඇගේ නම මගේ නමට වඩා බෙහෙවින් කෙටි විය !

ප/ලි : දිග නම් සහ කෙටි නම්වල ඛේදවාචකය නැවතත් මතක් කර දුන් නිදහස් සිතුවිල්ලේ රවී අයියා ස්තූතියි

%d bloggers like this: